Маўчанне травы: Паэма лёсу

Даўно і мой парог Сцяжынку адарваў,— Ніхто не асцярог, Ніхто не затрымаў. Сцяжынку, што вяла Мяне ў няблізкі рай: Ад горкіх дум сяла Ў лясны птушыны край. Ён быў за паўвярсты, Дзе цераз рэчку мост,— Драздовыя кусты, Крыжанак шызы плёс, Калыска салаўіх — Зялёная лаза,— Загадка дзён маіх, Што век не развязаць: Чаму, з якіх прычын, Як толькі сум кране, Парог, дарог зачын, Усё вяртае мне: Лазу, кусты і плёс — Вяртае — задарма, Ды ўслед смяецца лёс: Сцяжынкі той — няма. З блуканнямі сувой Ён кінуў мне ўзамен, Задзервяніў травой Мой след на сем кален. Праз сем людскіх вякоў — Сівых стагоддзяў дым — Вярнуся да высноў — Прыгожы, малады. I ў гэтым шчасце ёсць — Знаць, што ў нашчадках ты Паўторыш маладосць — Абраннік хваль крутых. А бераг мой, аднак, Усё далей, далей. I Млечны Шлях — як знак: Зямному паралель. I наяву, і ў сне — Парога пракляццё: Дарога — праз мяне, Дарога ўсё жыццё...