Маўчанне травы: Паэма лёсу

Які там, праўда, ток — Кавалачак двара: Змялі наўзбоч пясок, Ход унялі курам,— Каб тут памаўзаваць Не ўздумалі яны, Каб сам памазгаваць Быў певень не ляны, Дзе падкарміць сваю Ў галодным тым віры Зрадзелую сям'ю — Чубатак чацвярых. «Як маеш галаву, Далей двара зірні — I пераб'еш траву Зярняткам на жніўі...» — Так павучаў Васіль I цэпам браў размах, Каб вязак паясы Трашчэлі на снапах. I радасна было: Хоць і скупы, а плён,— Вось, толькі што, сяло Ці ашчаслівіць ён... Папера — як загад — Да Лосіка прыйшла: Падатак — акурат Усё зжарэ датла. Да кроплі распісаў Ваенны аграном, За ўсіх падумаў сам, Якім здаваць дабром. Адмеран кругла год: На жыта, і авёс, Ні яйкі, і на мёд, І на сабачы хвост. Як маеш брахуна — Плаці, пакуль не здох: Сабачая цана На шалю перамог. Ды: ён не так сабе, Не дурань наш Барбос: Загаўкаў і пабег,— Сабаку ўсё пад хвост! Дазнайся, чый ён быў, Разнюхай па слядах: 3бег — і падатак сплыў. А з мёдам — тут бяда. Ні вулляў, ні калод, Ні пчол — а заплаці!.. Хоць па захлеўю мёд Ім той збіраць ляці. Аж плюнуў бацька ўбок, А варта б — на агонь, Што ўжо сушыў і пёк Ягоную далонь. Лічы, адзін за ўсіх Ён цэпам біў і біў, Бо мой зусім аціх І Кацін лад згубіў. Ды й мама ў добры час Адвыкла цэп трымаць. A Зіны паміж нас Як і зусім няма. Няма — і трэба жыць, Бо ёсць на свеце ты... Штодня гудуць крыжы, Паўзуць калон хвасты. Ці горкі лёс дзяўчат Ці сам палын гарчэй: Каб анікуды з хат, Далей ад злых вачэй...