Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Spójrz, Laurence, to „smok” w ich piśmie — powiedział Temeraire, gdy go zobaczył.

Laurence popatrzył posłusznie na papier. Z lekka osłupiał, bo przypominało mu to co najwyżej wzorki pozostające na plaży po odpływie, nawet gdy Temeraire pokazał mu części zawijasu reprezentujące skrzydła oraz ciało smoka.

— Mają tylko jedną literę dla całego słowa? — zapytał z powątpiewaniem Laurence. — Jak się to wymawia?

— Lung — wyjaśnił Temeraire — tak jak w moim chińskim imieniu, Lung Tien Xiang, a Hen to Niebiański — dodał z dumą, wskazując kolejny znak.

Yongxing obserwował ich z dość obojętną miną, lecz Laurence odniósł wrażenie, że przez ułamek sekundy widział błysk triumfu w jego oczach.

— Bardzo się cieszę, że tak przyjemnie spędzasz czas — powiedział Laurence do Temeraire’a, po czym odwrócił się do Yongxinga, skłonił głowę i oznajmił, nie czekając na pozwolenie: — To bardzo miło, że się pan tak trudzi.

Yongxing odpowiedział chłodno:

— Uważam, że to mój obowiązek. Filologia klasyczna jest ścieżką prowadzącą do zrozumienia.

Był daleki od serdeczności, lecz skoro zignorował granicę i dyskutował z Temeraire’em, to Laurence uznał to za oficjalną wizytę i poczuł się uprawniony do rozpoczęcia rozmowy. Niezależnie od tego, co sam Yongxing o tym myślał, bezpośredniość Laurence’a nie zniechęciła go do dalszych wizyt: odtąd każdego ranka pojawiał się na pokładzie, udzielał Temeraire’owi lekcji chińskiego i prezentował mu kolejne dzieła literackie, aby zaostrzyć jego apetyt.

Na początku Laurence jedynie irytował się tymi oczywistymi próbami kuszenia; Temeraire po raz pierwszy od chwili rozstania z Maksimusem i Lily znacznie się ożywił, więc chociaż Laurence nie akceptował przyczyn tego stanu rzeczy, nie odmawiał Temeraire’owi okazji do dowiadywania się tylu nowych i ciekawych rzeczy, zwłaszcza że ranny smok wciąż był przykuty do pokładu. Yongxing mógł sobie wierzyć, że jego pochlebstwa wpłyną na lojalność Temeraire’a, ale sam Laurence nie miał wątpliwości, że to czyste mrzonki.

Mimo wszystko zaczęły go jednak dręczyć złe przeczucia, gdy mijały kolejne dni, a Temeraire nie męczył się tematem. Teraz rzadko już ślęczeli wspólnie nad książkami, bo Temeraire wolał recytować różne urywki chińskich dzieł, których uczył się na pamięć, skoro nie potrafił ich zapisać czy przeczytać. Laurence dobrze wiedział, że żaden z niego uczony. Najwięcej przyjemności sprawiało mu spędzenie popołudnia na rozmowach, może pisaniu listów albo czytaniu gazety, jeśli nie jest zbyt nieaktualna. Wprawdzie pod wpływem Temeraire’a polubił książki bardziej, niż się tego kiedykolwiek spodziewał, trudno mu było entuzjazmować się wraz z Temeraire’em dziełami napisanymi w języku, którego zupełnie nie rozumiał.