Muzyka duszy [Soul Music - pl]

— Cha, cha! Potem będzie żałował. Ludzie go kiedyś zapytają, a on powie: Wiecie, odszedłem, zanim stali się sławni.

— Powie: Uuk.

— Zresztą i tak fortepian wymaga napraw.

— Jasne — zgodził się Klif. — Wiecie, kiedyś żem widział gościa, co skleja różne rzeczy z zapałek. On by to mógł naprawić.

Parę dolarów zmieniło się w dwie porcje baraniej korma i smołowe yindaloo w Ogrodach Curry, plus butelka wina tak zmieszanego z chemikaliami, że nawet Klif mógł je pić.

— Potem — rzekł Buog, kiedy siedzieli, czekając na zamówione dania — znajdziemy sobie nowe mieszkanie.

— A co ci się nie podoba w starym?

— Ma w drzwiach dziurę w kształcie fortepianu.

— Przecie żeś ją sam wyrąbał.

— Co z tego?

— Gospodarz nie będzie narzekał?

— Pewnie że będzie. Od tego są gospodarze. Zresztą wspinamy się na szczyty, chłopaki. Czuję to w swojej wodzie.

— Myślałem, że jesteś szczęśliwy, kiedy ci płacą — wtrącił Buddy.

— Owszem. Zgadza się. Ale jestem jeszcze szczęśliwszy, kiedy mi płacą dużo.

Gitara zabrzęczała. Buddy sięgnął po nią i trącił strunę. Buog upuścił nóż.

— To brzmiało jak fortepian! — zawołał.

— Myślę, że potrafi brzmieć jak cokolwiek — odparł Buddy. — A teraz zna już fortepian.

— Magia — uznał Klif.

— Oczywiście, magia — zgodził się Buog. — Cały czas to powtarzam. Niezwykły instrument znaleziony w zakurzonym starym sklepie w burzliwą noc…

— Nie była burzliwa — przypomniał mu Klif.

— …musi być… No tak, rzeczywiście… Ale trochę padało. Musi być choć odrobinę magiczny. Założę się, że gdybyśmy teraz wrócili, sklepu już by nie było. To by was przekonało. Wszyscy wiedzą, że rzeczy kupione w sklepach, których nie ma już następnego dnia, są wściekle tajemnicze i zesłane przez Los. Los uśmiecha się do nas. Może.

— Coś z nami robi — rzekł Klif. — Mam nadzieję, że się uśmiecha.

— A pan Dibbler obiecał, że na jutro załatwi nam wyjątkową salę.

— To dobrze — stwierdził Buddy. — Musimy grać.

— Jasne — zgodził się Klif. — Gramy. To nasza praca.

— Ludzie powinni słyszeć muzykę.

— Jasne. — Klif trochę się zdziwił. — Pewno. Oczywiście. Tego właśnie chcemy. I jeszcze żeby płacili.

— Pan Dibbler nam pomoże — zapewnił Buog, zbyt pochłonięty myślami, by zauważyć dziwny ton głosu Buddy’ego. — Musi mu się dobrze powodzić. Ma biuro przy placu Sator. Tylko najlepsze firmy mogą sobie na to pozwolić.