Lustrzany taniec [Mirror Dance - pl]

Bez słowa pokręcił głową.

— Dla ciebie, gówniarzu. Admirał prawie się dogadał z baronem Bharaputrą. Mieliśmy wykupić Oddział Zielonych za ćwierć miliona dolarów betańskich. Kosztowałoby niewiele więcej niż akcja desantowa, wliczając cały sprzęt, jaki straciliśmy razem z wahadłowcem Thorne’a. I życie ludzi. Ale baron nie zgodził się, abyś ty znalazł się w puli. Nie wiem, dlaczego nie chciał cię sprzedać. Dla wszystkich poza nim jesteś bezwartościowy. Ale Miles nie chciał cię zostawić!

Mark wpatrywał się we własne dłonie, które nerwowo skubały jedna drugą. Uniósłszy głowę, napotkał wzrok Bothari-Jesek, która znów przyglądała mu się, jakby był tajemniczym i ważnym kryptogramem.

— Admirał nigdy nie zostawiłby swojego brata — powiedziała wolno Bothari-Jesek — i tak samo Mark nigdy nie zostawi klonów. Mam rację?

Przełknąłby ślinę, ale zupełnie wyschło mu w ustach.

— Zrobisz wszystko, żeby je ocalić? Wszystko, co ci każemy?

Otworzył usta i zaraz zamknął. Wyglądało to trochę jak słabe i nieme „tak”.

— Zagrasz dla nas rolę admirała? Oczywiście damy ci parę lekcji.

Prawie skinął głową, lecz zdołał wyrzucić z siebie:

— Jaką obietnicę…?

— Zabierzemy ze sobą wszystkie klony. Zawieziemy je tam, gdzie Dom Bharaputrą ich nie dosięgnie.

— Eleno! — zaprotestowała Quinn.

— Muszę — tym razem udało mu się przełknąć ślinę — muszę mieć słowo kobiety z Barrayaru. Twoje słowo — zwrócił się do Eleny Bothari-Jesek.

Quinn zagryzła wargę, ale milczała. Po dłuższej chwili ciszy Bothari-Jesek kiwnęła głową.

— Dobrze. Masz moje słowo. Ale w zamian oczekujemy pełnej współpracy, zrozumiano?

— Dajesz słowo jako kto?

— Po prostu daję słowo.

— Tak. Dobrze.

Quinn wstała i popatrzyła na niego z góry.

— Czy on w ogóle potrafi teraz zagrać Milesa?

Bothari-Jesek podążyła za jej spojrzeniem.

— Przypuszczam, że w tym stanie — nie. Najpierw pozwólmy mu się umyć, zjeść i odpocząć. Potem zastanowimy się, co można zrobić.

— Baron Fell może nam dać za mało czasu. Nie powinnyśmy się tak z nim pieścić.

— Powiemy baronowi, że bierze prysznic. Nie skłamiemy.

Prysznic. Jedzenie. Był tak wygłodniały, że niemal nie czuł głodu, tylko zupełną drętwotę żołądka. Ogarnęła go apatia. I czuł zimno.

— Prawda jest taka — rzekła Quinn — że to bardzo kiepska imitacja prawdziwego Milesa Vorkosigana.

Owszem, to właśnie staram się wam uprzytomnić, Bothari-Jesek pokręciła zirytowana głową, dając jej do zrozumienia, że niestety jest podobnego zdania.

— Chodź — powiedziała do niego.

Zaprowadziła go do kabiny oficerskiej, niewielkiej, ale dzięki Bogu położonej w ustronnym miejscu. Nikt z niej nie korzystał; panował tu surowy wojskowy porządek i unosił się lekko stęchły zapach. Przypuszczał, że w pobliżu w podobnej kabinie umieszczono Thorne’a.

— Każę ci przysłać jakieś czyste ubrania z „Ariela”. A potem dostaniesz jedzenie.

— Mogę prosić najpierw o jedzenie?

— Jasne.

— Dlaczego jesteś dla mnie taka miła? — Jego głos zabrzmiał żałośnie i podejrzliwie. Obawiał się, że może go wziąć za cierpiącego na paranoję tchórza.

Na jej orlej twarzy odmalowała się zaduma.

— Chcę wiedzieć… kim jesteś.

— Przecież wiesz. Jestem klonem. Wyprodukowanym właśnie tu, w Obszarze Jacksona.

— Nie mam na myśli twojego ciała.

Skulił się odruchowo, przyjmując postawę obronną, choć wiedział, że ów gest podkreśla jego ułomności fizyczne.

— Jesteś zamknięty w sobie — zauważyła. — Bardzo samotny. Całkiem inny niż Miles. Zazwyczaj.

— Miles to nie jeden człowiek, to cała armia ludzi. Wszędzie zabiera ze sobą swoją świtę. — Nie wspominając o niesamowitym haremie. — Przypuszczam, że to lubi.

Na jej ustach nieoczekiwanie zjawił się uśmiech. Pierwszy raz zobaczył, jak się uśmiecha. Wyglądała zupełnie inaczej.

— Chyba tak. — Uśmiech przybladł. — Lubił.

— Robisz to dla niego, prawda? Traktujesz mnie tak, bo wydaje ci się, że tego by sobie życzył. — Nie dla niego, ale dla Milesa, wszystko dla jego obsesji na temat brata.

— Częściowo.

Zgadza się.

— Ale przede wszystkim dlatego, że pewnego dnia księżna Vorkosigan zapyta mnie, co zrobiłam dla jej syna.

— Zamierzasz wymienić na niego barona Bharaputrę, tak?

— Mark… — Jej oczy pociemniały z… litości? Ironii? Nie potrafił tego zinterpretować. — Ona zapyta o ciebie.

Obróciła się na pięcie, zostawiając go samego w zamkniętej kabinie.