Kwestia honoru [Field of Dishonor - pl]

— Od admirała White Haven? — powtórzyła sztywniejąc. — Ma jakiś stopień uprzywilejowania?

— Żadnego, ma’am. Ale skoro jest od oficera flagowego… — MacGuiness wzruszył wymownie ramionami.

Przyznała mu rację — każda wiadomość od każdego admirała dla kapitana automatycznie była ważna i pilna, obojętnie czy została opatrzona stosownymi kodami czy nie.

— Rozumiem, Mac. Obie są w moim komputerze?

— W kolejności nadejścia, ma’am.

— Dzięki. Zaraz się nimi zajmę.

— Naturalnie, ma’am.

Mac wyłączył się, a Honor nacisnęła klawisze odtwarzania i na ekranie pojawiła się twarz Eve Chandler.

— Mac uprzedził mnie, że jest pani chwilowo niedostępna, ma’am. Sprawa nie jest wystarczająco poważna, żebym musiała pani przeszkadzać, ale pomyślałam sobie, że się pani ucieszy z wiadomości, że wreszcie udało nam się przekonać stocznię do całkowitej wymiany grasera numer sześć.

W głosie pierwszej oficer słychać było zadowolenie z siebie i Honor uśmiechnęła się z satysfakcją.

Graser numer sześć został poważnie uszkodzony przez wybuch grasera numer osiem, ale komisja Hephaestusa upierała się, że można go naprawić i „będzie jak nowy”. Oszczędziłoby to jakieś czternaście milionów dolarów, jeśli komisja miałaby rację, jeśli nie — HMS Nike przy pierwszym spotkaniu dysponowałby prawoburtową salwą słabszą o dziesięć procent. Ivan Ravicz upierał się od początku, by działo wymienić w całości, z czym tak Chandler, jak i Honor się zgadzały, w przeciwieństwie do wiceadmirała Cheviota. Trudno go było przekonać, ale rzeczowe argumenty wsparły kontakty Paula i jak się właśnie dowiedziała, wspólnymi siłami postawili na swoim.

— Szef ekipy remontowej obiecał, że jutro wezmą się za wymianę, ma’am — dodała Chandler. — Aha, w środę, czyli prawie tydzień przed terminem, ma być sprawny główny pokład hangarowy, co oznacza dwie rzeczy: kierowanie ruchem łodziowym będzie uproszczone, a wcześniejsze rozpoczęcie napraw pomostu flagowego i centrali możliwe. Dotąd nie rozpoczynaliśmy ich z obawy, by nie puściło awaryjne uszczelnienie, a teraz ekipa remontowa będzie mogła pracować tam bez skafandrów, co powinno znacznie skrócić czas potrzebny na naprawy. Nadal nie są tacy dobrzy jak stocznia na Hancock, ma’am, ale szybko się uczą. Koniec wiadomości, ma’am.

— Proszę! Proszę — wymruczała z zadowoleniem Honor. — Najwyższy czas na jakieś dobre wiadomości!

— Proszę? — Paul wystawił głowę z łazienki, skąd buchnęły przy okazji kłęby pary. — Mówiłaś coś?

— Mówiłam. — Posłała mu uśmiech przez ramię, blokując odtwarzanie drugiej wiadomości.

Nie zauważyła, że wyszedł z sypialni, ale to było normalne: nie wtrącali się i nie narzucali jeden drugiemu, gdy w grę wchodziły kwestie zawodowe. Paul miał zwyczaj znajdować sobie inne zajęcie, przeważnie związane z opuszczeniem kabiny, gdy musiała zająć się czymkolwiek, co mogło być związane z informacjami zastrzeżonymi do jej wiadomości jako kapitana okrętu.

— A co takiego? — spytał.

— Eve właśnie mnie zawiadomiła, że udało nam się w końcu uzyskać zgodę na wymianę grasera numer sześć!

— Doskonale! Mam rozumieć, że moje skromne wysiłki miały z tym coś wspólnego?

— Wcale by mnie to nie zdziwiło. Najważniejsze jednak, że admirał Cheviot posłuchał wreszcie prawdziwych marynarzy, a nie gryzipiórków w mundurach.

— No, no: ja też jestem póki co stoczniowcem, więc nie przesadzaj. Niewielu jest wśród nich oficerów liniowych, więc nie zdają sobie sprawy z pewnych rzeczy, podobnie jak mało który oficer liniowy bierze pod uwagę takie rzeczy jak koszt naprawy czy ocenę efektywności. A na ocenę efektywności rzeczoznawcy stoczniowego istotny wpływ mają kosztorysy zatwierdzonych przez niego prac. Ponieważ niewielu ma podobny do mojego, nieskalanie odważny charakter, w nocy dręczą ich koszmary i toną w zimnym pocie, bo śnią im się następne oceny efektywności.

Jak jeden z drugim ma pecha i spotka tak rozrzutnego kapitana jak ty, może się rozpić z rozpaczy!

— Biedactwo!

— No właśnie. Cieszę się, że zrozumiałaś, moje dziecko. Może jeszcze będzie z ciebie jakiś pożytek — oświadczył kaznodziejskim tonem, ale błogosławieństwo przerwał mu donośny brzęczyk dobiegający zza drzwi. — O cholera, zaraz mi wyłączy ciepłą wodę! Muszę lecieć!

I wrócił pod prysznic, nim sensory zareagowały na jego przedłużającą się nieobecność i wyłączyły układ podgrzewający wodę. Honor zachichotała i wyłączyła pauzę. Ekran zamigotał, rozświetlił się i pojawił się na nim earl White Haven.

— Dobry wieczór, damo Honor — powitał ją oficjalnie. — Właśnie dostałem potwierdzenie przydziału 5 eskadry krążowników liniowych do Home Fleet, gdy tylko wchodzące w jej skład okręty ukończą naprawy. Wiem, że nie otrzymała pani jeszcze rozkazów w tej kwestii, ale eskadra została przydzielona do Zespołu Wydzielonego 4.