Każde martwe marzenie

Po­ja­dą z nim spraw­dzić, co lub kto tak zi­ry­to­wał Pa­nią Lodu, że uży­ła ca­łej swo­jej po­tę­gi, by zgnieść in­tru­za. A jej gniew ob­ja­wiał się od­bie­ra­ją­cym dech mro­zem i wia­tra­mi wie­ją­cy­mi nie­prze­rwa­nie od dwóch mie­się­cy. Lo­do­wa po­kry­wa sku­wa­ją­ca oce­an nie stop­nia­ła jak co roku, wody nie za­kwi­tły kry­lem, ryby – a za nimi pin­gwi­ny, foki, orki i wie­lo­ry­by – nie przy­pły­nę­ły, by że­ro­wać. Ple­mio­na ahe­rów uza­leż­nio­ne od ty­siąc­le­ci od na­tu­ral­ne­go cy­klu, w ja­kim przy­brzeż­ne wody tęt­ni­ły ży­ciem, zna­la­zły się na skra­ju śmier­ci gło­do­wej. Za­pa­sy z ze­szłej je­sie­ni wy­czer­pa­ły się już, my­śli­wi, wy­ru­sza­ją­cy dzie­siąt­ki mil w głąb lo­do­wych pól w po­szu­ki­wa­niu fok i mor­sów, na­po­ty­ka­li tyl­ko rów­nie jak oni wy­gło­dzo­ne bia­łe niedź­wie­dzie, a na­wet je­śli w ta­kim star­ciu szczę­ście po­zo­sta­wa­ło po ich stro­nie, to zwie­rzę­ta oka­zy­wa­ły się tak wy­chu­dzo­ne, że nie­wiel­ki był z nich po­ży­tek. Więk­szość ple­mion zja­dła już nie­mal wszyst­kie swo­je psy, a dzia­do­wie i bab­ki co­raz czę­ściej wy­cho­dzi­li nocą z lo­do­wych chat i zni­ka­li w za­mie­ci, by mło­dym zo­sta­ło wię­cej je­dze­nia.

Ofia­ry dla Pani Lodu jed­nak nie po­ma­ga­ły. Ahe­ro­wie ni­g­dy nie byli jej naj­wier­niej­szy­mi czci­cie­la­mi, wo­le­li swo­je du­chy opie­kuń­cze i mą­drość sza­ma­nów, ale od­no­si­li się do An­day’yi z na­le­ży­tym sza­cun­kiem. Ona jed­nak za­cho­wy­wa­ła się te­raz tak, jak­by chcia­ła ogo­ło­cić z ży­cia całe swo­je kró­le­stwo.

De­spe­ra­cja pchnę­ła wresz­cie pół­noc­ne ple­mio­na do wę­drów­ki w stro­nę je­dy­nej prze­łę­czy, któ­rą mo­gły prze­do­stać się za Wiel­ki Grzbiet. Wy­mie­nio­no po­słań­ców z miesz­ka­ją­cy­mi po dru­giej stro­nie ku­zy­na­mi, któ­rzy – choć cza­sa­mi han­dlo­wa­li z miesz­kań­ca­mi pół­noc­nej stro­ny gór – nie kwa­pi­li się zbyt­nio do po­mo­cy. Reszt­ki ziem, któ­rych lu­dzie jesz­cze im nie za­bra­li, le­d­wo mo­gły wy­ży­wić lo­kal­ne szcze­py ahe­rów. Po­lo­wa­nia, upra­wa owsa na ka­mie­ni­stych po­let­kach, ho­dow­la kóz i łu­pież­cze wy­pra­wy nie mo­gły do­star­czyć wy­star­cza­ją­cej ilo­ści żyw­no­ści, by wy­kar­mić ty­sią­ce no­wych gąb, z któ­rych może nie być żad­ne­go po­żyt­ku. Zwłasz­cza że przy­by­sze nie zna­li na­wet sło­wa „woj­na”. Ży­jąc na krań­cu świa­ta, gdzie każ­dy dzień był wal­ką o prze­trwa­nie, na­uczy­li się, że tyl­ko we współ­pra­cy i jed­no­ści siła, a prze­moc pro­wa­dzi do szyb­kiej śmier­ci. Wo­dzo­wie ta­kich ple­mion jak Czer­wo­ne Pasy kpi­li – po co im my­śli­wi, któ­rzy nie po­tra­fią po­lo­wać na dwu­no­gą zwie­rzy­nę?

A wte­dy po­ja­wił się on. Bo­re­hed. Od­był wę­drów­kę od jed­ne­go wo­dza do dru­gie­go, a gdy wy­cho­dził z ich na­mio­tów, sza­ła­sów lub ja­skiń, kpi­ny i śmie­chy ci­chły. Po­tem otwo­rzył przej­ście przez dro­gi du­chów wprost do roz­ro­śnię­te­go po­nad mia­rę obo­zo­wi­ska u stóp gór, po­słu­chał la­men­tów do­cho­dzą­cych z wnę­trza lo­do­wych chat, obej­rzał wy­chu­dzo­ne dzie­ci i jesz­cze bar­dziej wy­chu­dzo­ne psy i po­wie­dział:

— Pięć­dzie­siąt mil stąd znaj­du­je się to, co tak roz­wście­czy­ło Pa­nią Lodu. Mu­szę zo­ba­czyć co to. Po­trze­bu­ję set­ki wo­jow­ni­ków z psi­mi za­przę­ga­mi.

Współ­ple­mień­cy od­mó­wi­li mu, może po raz pierw­szy. Nie wo­jow­ni­ków i psich za­przę­gów, ale pój­ścia w stro­nę miej­sca, któ­re ścią­gnę­ło na sie­bie fu­rię Pani Lodu. Wie­dzie­li o nim, o chmu­rze, któ­ra usia­dła na lo­dzie i któ­rej nie po­tra­fi­ły roz­wiać naj­po­tęż­niej­sze wi­chu­ry. Kil­ka ple­mion mi­ja­ło ją z tak bli­ska, że sny ich sza­ma­nów wy­peł­ni­ły się wi­zja­mi, od któ­rych część z nich osza­la­ła.

Bo­re­hed nie wście­kał się i nie gro­ził. Wy­star­czy­ło mu to, co zo­ba­czył w oczach jed­ne­go z do­tknię­tych obłę­dem cza­row­ni­ków. Od­prysk bi­twy to­czo­nej mię­dzy An­day’yą a in­tru­zem pra­wie wy­rwał nie­szczę­śni­ko­wi du­szę z cia­ła.