Pamięć Światłości

Bardzo trudno było nie przysłuchiwać się teraz, kiedy była tak blisko.

– …trzeba odesłać nasze wojska! – warknął jeden z mężczyzn. – Upadek stolicy to symbol, Wasza Wysokość. Symbol! Nie możemy dopuścić, by Caemlyn przepadło, bo inaczej cały kraj pogrąży się w chaosie!

– Nie doceniasz siły ludu Andoru – odezwała się Elayne.

Sprawiała wrażenie nad wyraz opanowanej, bardzo silnej, a jej rudozłote włosy niemalże jarzyły się łuną w świetle lampy. Za nią stało kilku jej przywódców bitew, przydających temu spotkaniu autorytetu i poczucia stabilności. Aviendha z zadowoleniem dostrzegła ogień w oczach swojej pierwszej siostry.

– Byłam w Caemlyn, lordzie Lirze – ciągnęła Elayne. – I zostawiłam tam niewielki oddział żołnierzy, by strzegli miasta i donieśli natychmiast, gdy Trolloki je opuszczą. Nasi szpiedzy użyją bram, by móc przekradać się po jego terenie i dowiedzieć się, gdzie Trolloki trzymają jeńców; w razie czego będziemy mogli iść im na ratunek, jeśli miasto pozostanie dłużej pod okupacją Pomiotu Cienia.

– Ale samo miasto…! – zawołał lord Lir.

– Caemlyn jest stracone, Lir – odburknęła lady Dyelin. – Wyszlibyśmy na durni, gdybyśmy próbowali teraz je odbić.

Elayne zgodziła się z nią.

– Naradziłam się z innymi Głowami Domów i wszyscy zgadzają się z moją oceną sytuacji. Uchodźcy są na razie bezpieczni. Wysłałam ich w stronę Białego Mostu pod ochroną gwardzistów. Jeśli tam w środku są jacyś żywi ludzie, to spróbujemy ewakuacji za pomocą bram, ale nie każę swoim wojskom atakować murów Caemlyn. To byłby straceńczy manewr.

– Ale…

– Próba odbicia miasta będzie bezowocna – oświadczyła Elayne twardym głosem. – Doskonale wiem, jakie straty może ponieść armia forsująca te mury! Andor się nie rozpadnie z powodu utraty jednego miasta, niezależnie od tego, jaką rangę posiada.

Jej twarz przypominała teraz maskę, a ton głosu tchnął takim chłodem jak najprzedniejsza stal.

– Trolloki w końcu wyniosą się z Caemlyn – podjęła po chwili Elayne. – Nie zyskają nic na tym, że je opanowały. Zagłodzą się na śmierć, jeśli nic innego ich nie zmoże. A jak już stamtąd odejdą, to będziemy mogli walczyć z nimi na gruncie, który da nam bardziej wyrównane szanse. Bardzo proszę, lordzie Lir, możesz odwiedzić miasto osobiście i przekonać się na własne oczy, czy mówię prawdę. Obecność Głowy Domu wpłynie korzystnie na morale żołnierzy.

Lir zmarszczył czoło, ale ostatecznie skinął głową.

– Chyba tak uczynię.

– W takim razie jedź tam, skoro znasz już mój plan. Jeszcze przed świtaniem zaczniemy posyłać zwiadowców, aby postarali się dowiedzieć, gdzie są trzymani w niewoli ludzie, których można by uratować, a… „Aviendha, co ty wyprawiasz, w imię cholernego lewego jądra kozła!”

Aviendha, zajęta dotąd przycinaniem paznokci swym drugim nożem, zadarła głowę.

„Lewe jądro cholernego kozła?” A to coś nowego. Elayne była istną skarbnicą najbardziej interesujących przekleństw.

Troje arystokratów siedzących przy stole poderwało się z miejsc i rzuciło do ucieczki, przewracając krzesła; mężczyźni dobywali mieczy. Elayne pozostała na swoim miejscu, ale miała zogromniałe oczy i szeroko otwarte usta.

– Zły nawyk – przyznała Aviendha, chowając z powrotem nóż za cholewę buta. – Miałam za długie paznokcie, ale nie należało tego robić w twoim namiocie, Elayne. Przepraszam. Mam nadzieję, że nikogo nie uraziłam.

– Ja nie mówię o twoich przeklętych paznokciach, Aviendha – odparowała Elayne. – Jak… kiedy tu weszłaś? Dlaczego wartownicy cię nie zapowiedzieli?

– Nie widzieli mnie – wyjaśniła Aviendha. – Nie chciałam robić zamieszania, zwłaszcza że mieszkańcy mokradeł potrafią być drażliwi. Jesteś teraz królową, tak więc pomyślałam sobie, że mogą mnie zawrócić.

Uśmiechnęła się, wypowiadając ostatnie słowa. Elayne miała dużo honoru; u mieszkańców mokradeł droga do przywództwa nieco odbiegała od właściwych standardów – ci ludzie pod niejednym względem byli uwstecznieni – ale Elayne poradziła sobie znakomicie i swój tron zdobyła. Aviendha była z niej bardziej dumna, niż byłaby z jakiejś siostry włóczni, która wzięła do niewoli wodza klanu i uczyniła zeń gai’shain.

– Oni nie… – zaczęła Elayne. I nagle na jej twarzy też wykwitł uśmiech. – Przekradłaś się przez całe obozowisko, aż do mojego namiotu, który znajduje się w samym jego sercu, a potem jeszcze wślizgnęłaś się do środka i jak gdyby nigdy nic usiadłaś sobie w odległości niecałych pięciu stóp ode mnie. I nikt cię nie zauważył.

– Nie chciałam narobić zamieszania.

– Masz dziwne pojęcie unikania zamieszania.

Towarzysze Elayne nie zareagowali z równym spokojem. Jeden z ich trójki, młody lord Perival, rozejrzał się dookoła zaniepokojonym wzrokiem, jakby szukał innych intruzów.

– Królowo – odezwał się Lir. – Musimy ukarać za takie naruszenie zasad bezpieczeństwa! Odszukam tych ludzi, którzy tak się zaniedbali w sprawowaniu obowiązków i dopatrzę, by ich…