Pamięć Światłości

Aviendha skrzywiła się, ale przysunęła sobie krzesło do stołu, żeby zasiąść obok Elayne. Jej pierwsza siostra wolała siedzieć; jej brzuch rozrósł się dzięki dzieciom, które w nim nosiła.

– Posłałam Birgitte razem z żołnierzami do miasta, żeby sprawdziła, co da się zdziałać – podjęła Elayne. – Ale jeśli idzie o tę noc, zrobiliśmy wszystko, co się dało. Miasto jest pod obserwacją, a uchodźcy pod opieką. Światłości, że też nie mogę zrobić nic więcej. Najgorsze w byciu królową nie jest to, że trzeba działać, jak należy, tylko że są rzeczy, których zrobić nie można.

– Niebawem przyniesiemy im włócznie – powiedziała Aviendha.

– Zrobimy to – zgodziła się Elayne z płonącymi oczyma. – Sprowadzę na nich ogień i furię, sprawię, że zapłacą w naturze za te płomienie, którymi zalały mój lud.

– Przekonywałaś tych mężczyzn, że mają nie atakować miasta. Sama słyszałam.

– Owszem – odparła Elayne. – Bo ja nie dam Trollokom tej satysfakcji, że będą się broniły przede mną za moimi własnymi murami. Birgitte ma swoje rozkazy. Trolloki ostatecznie opuszczą Caemlyn, jesteśmy tego pewni. Birgitte poszuka sposobu, żeby to przyśpieszyć, dzięki czemu będziemy mogli stoczyć z nimi walkę poza murami miasta.

– Nie należy pozwalać, by to wróg wybierał pole dla twojej bitwy – przyznała jej rację Aviendha. – Dobra strategia. A co… a co ze spotkaniem z Randem?

– Udam się na nie – odrzekła Elayne. – Muszę, więc tak będzie. Lepiej, żeby nas nie traktował efektownymi sztuczkami rodem z jarmarcznego przedstawienia i żeby też nie grał na zwłokę. Moi ludzie giną, moje miasto płonie, świat jest o dwa kroki od krawędzi urwiska. Zostanę tu tylko do końca popołudnia, a potem wrócę do Andoru. – Zawahała się. – Pojedziesz ze mną?

– Elayne… – zaczęła Aviendha. – Nie mogę zostawić swoich ludzi. Jestem teraz Mądrą.

– Byłaś w Rhuidean?

– Byłam – potwierdziła Aviendha. Wprawdzie konieczność posiadania tajemnic przed pierwszą siostrą zadawała jej niemal fizyczny ból, to jednak nie opowiedziała o wizjach, które miała.

– Znakomicie. Bo ja… – Elayne tyle tylko zdążyła powiedzieć, kiedy jej przerwano.

– Królowo? – rozległ się głos wartownika stojącego przy wejściu do namiotu. – Posłaniec do ciebie.

– Wpuść go.

Wartownik uchylił klapę przed młodą kobietą z Gwardii Królowej, z wstążką posłańca na kaftanie. Kobieta wykonała skomplikowany ukłon, jedną ręką zdejmując kapelusz, drugą podsuwając list.

Elayne odebrała od niej list, ale nie otwarła go. Kobieta posłaniec opuściła namiot.

– Może jeszcze uda się nam stanąć razem do walki, Aviendha – powiedziała Elayne. – Jeżeli to ode mnie będzie zależało, chcę Aielów u swego boku, kiedy będę odbijała Andor. Trolloki w Caemlyn stanowią dla nas poważne zagrożenie. Nawet jeśli pokonam trzon ich armii, to i tak Czarny będzie wciąż słał Pomiot Cienia przez Portal… I tak sobie myślę, że w czasie, gdy moja armia będzie toczyła bój z Trollokami za murami Caemlyn, będę musiała zrobić coś, by uczynić miasto niegościnnym dla Pomiotu Cienia… Przerzucę jakiś mniejszy oddział przez bramę, aby przejął Portal do Dróg. Gdyby udało mi się uzyskać wsparcie Aielów w tym… – Mówiąc to, objęła Źródło – Aviendha zauważyła łunę – i gestem jakby poniekąd roztargnionym otworzyła list, przełamując pieczęć splotem Powietrza.

Aviendha uniosła brew.

– Przepraszam – powiedziała Elayne. – Dotarłam już do takiego stadium swej ciąży, w którym znów mogę przenosić z jakimś powodzeniem, dlatego stale znajduję wymówki…

– Uważaj, żebyś nie zaszkodziła dzieciom – przestrzegła ją Aviendha.

– Nic im nie zrobię. Jesteś równie okropna jak Birgitte. Dobrze chociaż, że tu nie ma koziego mleka. Min twierdzi… – Zawiesiła głos i zabrała się za czytanie listu, błyskając oczyma z lewa do prawa. Stopniowo pochmurniała na twarzy i Aviendha przygotowała się na jakieś wstrząsające wieści.

– Żeby tego człowieka… – szepnęła gniewnie Elayne.

– Rand?

– Ja go chyba uduszę i to na dniach.

Aviendha zacisnęła usta.

– Jeśli cię obraził…

Elayne obróciła list w dłoniach.

– On nalega, żebym wróciła do Caemlyn i zajęła się swoim ludem. Podaje kilka powodów, dla których mam tak postąpić, posuwając się nawet do tego, że „zwalnia mnie z obowiązku” spotkania się z nim jutro.

– Nie powinien ci niczego narzucać.

– A już na pewno nie z takim naciskiem – dodała Elayne. – Światłości, co za sprytny manewr. Najwyraźniej próbuje mną manipulować, bo tak naprawdę chce, żebym jednak została. Jest to posunięcie jakby wprost z Daes Dae’mar.

Aviendha zawahała się.

– Wydajesz się dumna. A jednak, jak wnoszę, ten list to tylko jeden krok od obrazy!

– Jestem dumna – potwierdziła Elayne. – I zła na niego równocześnie. Dumna jestem, ponieważ zna mnie na tyle, że wie, jak rozgniewać. Światłości! Jeszcze zrobimy z ciebie króla, Rand. Dlaczego on tak bardzo chce, żebym była na tym spotkaniu? Myśli, że stanę u jego boku powodowana uczuciami do niego?