Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Nie ma sprawy. Za tę samą cenę co ostatnio.

Westchnąłem boleśnie, żeby zaznaczyć, jak bardzo czuję się pokrzywdzony, zgodziłem się po krótkotrwałych targach. Co prawda Matwiej jeszcze nigdy mnie nie zawiódł, ale uznałem, że lepiej nie wodzić go na pokuszenie. Po co mu wiedzieć, a nawet podejrzewać, co zawierają kasetki? Niech myśli, że to jakiś chłam. Ostatnio pomógł mi przemycić partię niemieckich kordzików. Jakieś pięćdziesiąt sztuk, prosto z magazynu. Na tyłach zawsze istniało spore zapotrzebowanie na pamiątki „prosto z pola walki”. Sztabowe szczury płaciły nieźle za wszystko, co mogło sugerować, że któryś z nich brał udział w boju. Zwykli żołnierze nie mieli specjalnych możliwości, aby kolekcjonować pamiątki. Co innego oficerowie – ci często wysyłali do domu całe ciężarówki wyładowane wszelkiego typu trofeami. A i nam się zdarzało, więc szkoda przepuścić okazję. Dowództwo przeważnie patrzyło na to przez palce. W razie wpadki wystarczyło dać w łapę milicjantowi czy czekiście, który wykrył kontrabandę. Gorzej, gdy ktoś przesadził i zabrał łup tak cenny, że rabować go wypadało generałom i marszałkom, a nie jakiemuś tam oficerkowi. Worowat’ nie po czinu opasno. Wtedy nie było litości, traktowano wykroczenie jak przestępstwo przeciwko interesom państwa. A mało kto życzyłby sobie, aby ogłoszono go wrogiem rodiny. Taaak... Nie pogłaskaliby was w razie czego, gospodin Razumowski, nie pogłaskali...

– Wszystko gotowe! – zameldował Pietka Drozd.

– Schowajcie kasetki tam, gdzie każe wam Matwiej – wyszeptałem. – Postarajcie się nie dawać mu ich do ręki.

Chłopak skinął głową, choć minę miał ponurą. Wyglądało, że po przylocie do Moskwy będę musiał wytłumaczyć się i przed porucznikiem Drozdem, i przed resztą ekipy. Co innego opchnąć parę drobiazgów i kupić skrzynkę wódki, co innego pozbawić państwo iluś tam kilogramów złota. Mogłem się założyć, że chłopcy zorientowali się już w kwestii kontrabandy. Cóż, nie wybierałem do swojej ekipy idiotów.

W parę minut później startowaliśmy. Panna Turkuł wyglądała na całkowicie rozluźnioną, Drozd i Kotuszew nie pokazywali po sobie niepokoju, wiedziałem jednak, że czekają w napięciu, aż oderwiemy się od ziemi. Podobnie jak ja... Najszybciej można się rozwalić w trakcie startu i lądowania, szczególnie gdy ma się do dyspozycji pas przypominający bardziej wygon dla krów. Jeśli uda nam się wznieść w powietrze, pozostanie tylko przelecieć nad linią frontu. Artyleria przeciwlotnicza nie stanowiła specjalnego zagrożenia, nie mieliśmy zamiaru atakować niemieckich pozycji: o ile ktoś w ogóle otworzy do nas ogień, uczyni to bardziej pro forma niż z przekonania. Gorzej, jeśli napatoczy się jakiś nocny myśliwiec...

Zacisnąłem zęby, kiedy samolot podrzuciło na wybojach, mknęliśmy naprzód, narastał ryk silnika. Wreszcie, po trwającej, zdawałoby się, wieczność chwili, znaleźliśmy się w powietrzu, mignęła ciemna ściana lasu. Odetchnąłem głęboko, rozluźniłem napięte mięśnie. Wreszcie byliśmy bezpieczni. Na tyle, ile było to możliwe w naszej sytuacji...

– Komandir? – Siedzący naprzeciwko Drozd pochylił się w moją stronę. – Po co to wszystko?

Nawet nie udawałem, że nie wiem, co chłopak ma na myśli, lecz nie miałem zamiaru niczego wyjaśniać. Nie teraz.

– Pogadamy w Moskwie – odparłem, przekrzykując hałas silnika. – Tutaj nie ma...

Nagle poczułem bolesny ucisk w płucach, odkaszlnąłem. Z ust i nosa buchnęła mi fala krwi. Zacząłem się dusić. Z oddali dochodziły jakieś krzyki, ktoś złapał mnie pod ramiona, domagał się odpowiedzi. Natarczywy głos stawał się coraz bardziej odległy, zapadłem w miękką, przytulną ciemność.