Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Тут лес радзейшы быў. Аж вось чуваць трэск лому, І вырваўся, як з хмар, мядзведзь навалай грому, За ім — сабакі: брэшуць, рвуць. Ён стаў на ногі I, рыкам страшачы, хоць поўны сам трывогі, Хапаўся лапамі за дрэвы, за карэнні, За пні смалістыя, за ўросшыя каменні І кідаў у сабак, людзей, ды вырваў дрэва I, як даўбнёй ім круцячы управа, ўлева, Рвануўся на апошніх стражнікаў аблавы — Тадэвуша і Графа. Тыя бой крывавы Прымаюць, выткнулі ў звяра ствалоў па пары, Як два грамаадводы ў масу чорнай хмары, I, як адзін, абодва за куркі рванулі. (Неспрактыкаваныя!) Стрэльбы ўраз раўнулі, Не трапілі. Мядзведзь скакаў, яны ў той хвілі За раз абодва піку ўткнёную ўхапілі І вырывалі хто сабе. А тут жа блізка Клыкоў рады бялеюць з велічнага пыска, І над галовамі павісла лапа звера. Збялелі, скочылі назад, пад пушчы бераг І уцякалі. Звер з узнятай лапай гнаўся: Махнуў, не трапіўшы упаў, ізноў падняўся, Браў светлы графаў волас чорнай лапай груба… Сарваў бы чэрап з галавы, як шапку з чуба, Ды Рэент і Асэсар выскачылі збоку, Гервазы быў наперадзе на сто мо крокаў, За ім — ксёйдз Робак, хоць без стрэльбы, і тут з раду Утрох тры стрэлы далі, быццам па загаду. Мядзведзь уверх падскочыў, як шарак ад хартаў, І рынуў долу галавой. Яшчэ упарта Мльюком крутнуўся, і ўсё той разгону сілай Дагнала туша Графа і на землю збіла. Яшчэ ўставаў і роў, ды ўжо на ім віселі Са Страпчай Спраўнік і яшчэ жывога елі.