Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Але ў той момант спрэчку пагасіў Гервазы. З увагай медзвядзя ён абышоў два разы, Узяў цясак і пысу ім рассек надвое, Намацаў кулю, выняў і абцёр палою, Пасля агледзеў моўчкі, а калі праверыў, Ці ўходзіць у патрон, і з дулам стрэльбы змерыў, Узняўшы з куляю далонь над галавою, Сказаў: «Вось куля, ды яна не з вашай зброі, Панове, а з старой гарэшкаўскай куркоўкі (I стрэльбу ўзняў уверх, спавітую ў аборкі), Ды выстраліў не я. О, як жа хутка, смела Там трэ’ было страляць! Аж мне ў вачах цямнела, Бо панічы абодва ў мой напрамак беглі, А звера кіпцюры на Графа ледзь не леглі — Апошняга з Гарэшкаў! хоць і па кудзелі. Ой, Божа! крыкнуў я і покуль мы глядзелі, Ксёндз Бернардын якраз падбег на дапамогу. Ён засароміў нас! Вось гэта ксёндз! Трывогу Стрымоўваў я, дрыжаў, хацеў страляць, не стрэліў, Ён стрэльбу вырваў з рук маіх, даў стрэл, пацэліў. Між двух галоў страляць! Сто крокаў! І папасці! Якраз у ляпу! Зубы так яму пакласці! Паны! Даўно жыву і заяўляю смела: Адзін мог толькі гэткім пахваліода стрэлам. Адзін той злыдзень мог страляць вось гэткім чынам, Той, што выстрэльваў коркі на хаду жанчынам, Той лотра слаўны, лешп бы век мне з ім не знацца, Той Яцак, той Вусач… Лепш з прозвішчам стрымацца. Ды ўжо яму ганяцца за мядзведзем годзе — Сядзіць ён у смале пякельнай, як у мёдзе. Хвала ксяндзу! Ён двух людзей ад смерці збавіў, А мо і трох. Я справу так сабе паставіў, Што, каб апошняе дзіця з Гарэшкаў роду У зубы звера трапіла, я асалоду Знайшоў бы ў тьш, каб і мае скрышыў ён косці. Дзе ксёндз? Трэ’ вьшіць за здароўе ягамосця».