Пан Тадэвуш, або Апошні наезд у Літве

Тут спрэчкі пачаліся, доказы, праверкі. Ксёндз бернардын звярнуўся зноў да табакеркі, Прамоўцаў частаваў, і ў хаце заціхала, Бо шляхта з ветлівасці нюхала і чхала. Ксёндз з перапынку скарыстаў і мовіў далей: «Ад гэтае табакі многія ўжо чхалі! Паверце, гэта табакерка генерала Дамброўскага разы чатыры частавала!» «Дамброўскага?» — спыталі. «Я не памыліўся, Я быў пры ім, як ён пад Гданьскам біўся. Ён сеў пісаць і вось, каб сон яго не змарваў, Нюхнуў і, чхнуўшы, па плячы мяне ударыў: „Так, ксенжа Робак, — кажа, — ксенжа бернардыне, За год які мо ў вашай стрэнемся краіне. Скажы, няхай сустрэнуць там мяне з табакай, Да з Чанстахоўскай, я не нюхаю ўсялякай“». Прамова гэта узбудзіла хваляванне І радасць так, што ў зале зразу ўсе дазвання Замоўклі, потым той-другі прамовіў слова І паўтараў: «Табака з Польшчы? Чанстахова? З Італіі? Дамброўскі?»… Потым раптам разам Як быццам словы з думкі аднае наказам Злучыліся ў адзін, хоць і не стройны голас: «Дамброўскага» ўсе заспявалі навакола. Хапіліся ў абдьшкі ў радасці бяскрайняй Мужьгк і граф, крыж з мітрай, карабель з параем. Забыліся пра ўсё і на’т пра бернардына, Крычалі весела: «Гарэлкі! Мёду! Вінаў!»