Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Спачатку Мэры й Піпіна ўразіла разнастайнасьць формаў і фарбаў, рознасьць таўшчыні й вышыні, даўжыні рук і ног, колькасьць пальцаў на іх (колькі заўгодна ад трох да дзевяці). Некаторыя падаваліся суродзічамі Дрэвабарода, рыхтык букі ці дубы. Былі й іншыя пароды. Некаторыя нагадвалі каштаны: бураскурыя энты зь вялікімі рукамі, растапыранымі пальцамі, кароткімі тоўстымі нагамі. Некаторыя былі падобныя да асінаў: высокія, прамыя, шэрыя энты з шматпалымі рукамі й доўгімі нагамі. Якія нагадвалі елкі (найвышэйшыя з энтаў), якія – бярозы, ці рабіны, ці ліпы. Але калі энты пасабраліся вакол Дрэвабарода, нахіліўшы крыху галовы, мармычучы павольнымі мэлядычнымі галасамі й пазіраючы доўга й запытальна на чужынцаў, тады хобіты й уцямілі: усе яны адна кравіна, ва ўсіх тыя самыя вочы, хоць і не такія глыбокія й старыя, як Дрэвабародавы, але з тым самым павольным, уцятым, памяркоўным выразам і гэткімі самымі зялёнымі яскраўкамі-блішчынкамі.

Як толькі ўся суполка сабралася, пастаўшы шырокім колам вакол Дрэвабарода, пачалася цікавая й амаль незразумелая гутарка. Энты павольна мармыталі. Адзін спачатку, тады – другі й трэці, пакуль не замармыталі ўсе разам доўгім зьменлівым рытмам – то гучней з аднога боку кола, з другога, то цішэй, то ледзь не выбухаючы. Хоць Піпін ані слоўца не разьбіраў, не разумеў анічога, спачатку энтава гаворка надта спадабалася. Але паступова яму надакучыла. Праз доўгі час (а мармытаньне працягвалася) падзівіўся: раз энцкая мова такая "непасьпешлівая", дык мо энты яшчэ й дабрыдзень адзін адному не далі? Калі ж Дрэвабарод учыніць пераклічку, колькі дзён ім спатрэбіцца, каб прасьпяваць свае імёны? Падумаў: "Цікава, як жа на энцкай мове так і не?" I пазяхнуў.

А Дрэваабарод прыкмеціў.

– Хмм, ха, хе, Піпіне мой! – паклікаў ён, і энты адразу спынілі гаворку. – Пасьпешлівы вы народзец, я й забыўся. Сапраўды, нудна слухаць гаворку, якую не разумееш. Вы можаце йсьці. Я назваў вашыя імёны Энтарадзе, яна вас пабачыла, усе пагадзіліся, што вы ня оркі й што да старых сьпісаў трэба дадаць радок. Пакуль далей мы не прасунуліся, але й тое – надзвычай хуткі вынік для Энтарады. Пагуляйце навокал, калі жадаеце. Калі хочаце, ля паўночнага краю ёсьць файная крыніца. Нам трэба сёе-тое прамовіць да пачатку сапраўднай Рады. Я прыйду да вас неўзабаве й распавяду, як рухаюцца справы.

I апусьціў хобітаў долу. Перад тым як ісьці прэч, абодва нізка пакланіліся. Тое надта пацешыла энтаў, калі меркаваць па бляску ў вачох і тоне мармытаньня, але ж ненадоўга – энты вярнуліся да перамоваў. Піпін з Мэры ўскараскаліся па заходняй сьцежцы й вызірнулі вонкі з праходу ў жывой агароджы. Доўгія, зарослыя дрэвамі схілы падымаліся ад ускрайку лагчавіны, а за імі, за елкамі найдалейшага хрыбта імкнуўся белы й востры пік. На поўдні лес цягнуўся да далягляду, зьнікаючы ў шэрай смузе. Там далёка праблісквала зялёным. Мэры падумаў: напэўна, тое далёкі водбліск роханскіх роўнядзяў.