Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Прачнуліся, калі нязыркае сонца ўжо асьвятліла вялікі двор і нават падлогу гроту. Абрыўкі высокіх аблокаў луналі ў нябёсах, несьліся з суворым усходнім ветрам. Дрэвабарод некуды зьнік. Калі Мэры зь Піпінам умываліся ў азерцы ля аркі, пачулі сьпевы й муркатаньне, і неўзабаве ён зьявіўся на сьцежцы паміж дрэваў.

– Ху-у, хо! Добрай раніцы, Мэры й Піпін! – завухаў ён, пабачыўшы іх. – Доўга ж вы спалі. Я ўжо шмат сотняў крокаў адмерыў сёньня. Цяпер нап'емся – і на Энтараду.

Наліў ім два паўнюткія куфлі з каменнай скрыні – не з ранейшай, зь іншай. I смак быў ня той, што ўвечары: нейкі больш глыбокі, багаты, мацавальны, падобны да ежы. Пакуль хобіты пілі, седзячы на краі ложка ды адшчыкваючы кавалачкі эльфавага хлеба (не таму, што згаладнелі, а праз звычку – нешта ж цьвёрдае трэба на сьняданак!), Дрэвабарод стаяў, напяваючы пад нос штось на эльфавай ці энтавай мове, а мо іншай чужынскай і дзівоснай, ды пазіраў на нябёсы.

– I дзе гэная Энтарада? – адважыўся спытаць Піпін.

– Ху-у, га? Энтарада? – азірнуўся Дрэвабарод. – Не, гэта ня месца, гэта збор энтаў – ня тое каб частая падзея. Але я здолеў шмат каго паклікаць, шмат хто абяцаў прыйсьці. Сустрэнемся там, дзе й заўжды: Глухі лог, як называюць яго людзі. На поўдзень адсюль. Мы мусім трапіць туды да полудня.

Неўзабаве й рушылі. Дрэвабарод нёс хобітаў на згінах рук, як і напярэдадні. Выйшаўшы з горнай залі, павярнуў направа, праз раку й на поўдзень уздоўдж падэшваў вялізных, стромых, расьсечаных трэшчынамі схілаў. На іх дрэваў было небагата. Хобіты прыкмецілі купкі бярозаў ды рабіны, а вышэй караскаўся па схілах змрочны сасьняк. Неўзабаве энт пакінуў узножжа гор і скіраваўся ўглыбіню лесу, дзе дрэвы расьлі вялізьнейшыя, таўсьцейшыя й высачэйшыя за ўсе, бачаныя хобітамі раней. Сябры адчулі, што дыхаць цяжка, як і ў першы дзень, калі патрапілі ў Фангарн, але тое хутка мінула. Дрэвабарод болей не размаўляў зь імі. Мармытаў сабе пад нос, вуркатаў задумліва, але хобіты словаў не разьбіралі: гучала нешта накшталт "бумм, бумм, румм-бумм, бурар, бумм, бумм, дахрар бумм, бумм, дахрар бумм" і да таго падобнае, то вышэй, то ніжэй, і рытм увесь час зьмяняўся. Раз-пораз, падавалася, чулі нешта ў адказ: муркатаньне ці дрыжыкі паветра, якія быццам сыходзілі з самой зямлі ці з дрэвавых ствалоў. Дрэвабарод жа не прыпыняўся й нават не паварочваў галавы, каб зірнуць убок.