Szpital kosmiczny

Przez całą drogę do transportowca czuł wzrastające napięcie. Kiedy dawał ostatnie instrukcje technikom i upewniał się, że wszyscy wiedzą, co robić w każdej możliwej sytuacji, czuł, że żartuje trochę za wiele i śmieje się nieco zbyt głośno. Ale w końcu wszyscy zdradzali oznaki przemęczenia. A jakiś czas później, gdy stanął niecałe pięćdziesiąt metrów od pacjenta, obwieszony sprzętem jak choinka — degrawitator opinający go w pasie, wyzwalacz i monitor projektora stereoskopowego umocowane na piersi, na ramionach zaś zawieszona ciężka radiostacja — jego napięcie osiągnęło punkt kulminacyjny, jak u sprężyny, której bardziej już nie można nakręcić.

— Ekipa projekcyjna gotowa — rozległ się jakiś głos.

— Pożywienie na miejscu — odezwał się inny.

— Wszyscy operatorzy pól siłowych na stanowiskach — doniósł trzeci.

— W porządku, doktorze — powiedział Conway do unoszącego się w powietrzu Arretapeca i przesunął nagle suchym językiem po jeszcze suchszych wargach. — Niech pan robi swoje.

Nacisnął wyzwalacz projektora i natychmiast wokół niego i nad nim pojawił się niematerialny obraz jego samego, ale wysokości piętnastu metrów. Zobaczył, jak głowa pacjenta unosi się, i usłyszał ów niski, jęczący dźwięk, który brontozaur wydawał w chwilach podniecenia lub przestrachu, a który tak dziwacznie kontrastował z jego rozmiarami. W końcu ujrzał, że pacjent cofa się niezgrabnie ku brzegowi jeziora. Ale Arretapec zawzięcie wysyłał ku dwóm jego mózgom silne fale uczucia spokoju i zaufania — i oto wielki gad uspokoił się. Bardzo powoli, aby go nie spłoszyć, Conway sięgnął za siebie, podniósł coś i położył to przed sobą. Ponad nim jego piętnastometrowy obraz uczynił to samo.

Jednak w miejscu, gdzie olbrzymia dłoń projekcji sięgnęła ziemi, znajdowała się wiązka roślinności, a gdy jego ręka się uniosła, wiązka poszybowała za nią, utrzymywana przez delikatnie prowadzone trzy skupione pola siłowe. Świeża, wilgotna nadal wiązka liści palmowych znalazła się w pobliżu wciąż jeszcze niespokojnego brontozaura, pozornie położona przez olbrzymią dłoń, która następnie wycofała się. Po chwili oczekiwania, która Conwayowi zdała się wiecznością, potężna zakrzywiona szyja wygięła się w dół. Brontozaur zaczął skubać…

Conway raz jeszcze wykonał te same ruchy, a potem znowu. Za każdym razem jego piętnastometrowy obraz przybliżał się coraz bardziej do zwierzęcia.

Wiedział, że brontozaur mógł w razie potrzeby jeść znajdującą się wokół niego roślinność, ale od kiedy rozpylacz doktora Hardina włączył się do akcji, nie było to zbyt smaczne pożywienie. Gad poznawał, że te smaczne kąski to dawne, pyszne jedzonko — świeże, soczyste, słodko pachnące — które nie wiedzieć czemu, ostatnio jakoś zniknęło. Skubanie przeszło w żarłoczne pożeranie.