Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Mickey miał rację, w pokoju nie było plakatu Stefana Edberga. Nie było tam nawet zbyt wielu koronkowych poduszek. Może z osiem. Ale zapach Fleur de Fleurs unosił się w powietrzu, jedna cząsteczka na bilion, i poczułem nagłe, fizyczne ukłucie niepokoju i tęsknoty. Po raz pierwszy zdałem sobie sprawę, jak bardzo chciałem uchronić Sarę przed tym czymś łub kimś, kto jej zagrażał.

Zgoda, może mieliśmy tu do czynienia z nonsensem pod tytułem „Dama w opałach”; może innego dnia moje hormony skierowałyby się ku całkowicie innemu obiektowi. Jednak w tamtej chwili, kiedy stałem w jej pokoju, chciałem uratować Sarę. Nie dlatego, że w przeciwieństwie do czarnych charakterów była dobrym człowiekiem, ale ponieważ ją lubiłem. Bardzo ją lubiłem.

Dosyć tych pogaduszek.

Podszedłem do nocnego stolika, podniosłem słuchawkę telefonu i wsunąłem część z mikrofonem pod koronkową poduszkę. W ten sposób usłyszałbym, gdyby któryś z baranków zebrał się na odwagę albo poczuł przypływ ciekawości, i miał ochotę wykonać Telefon Wyjaśniający. Poduszka powinna z kolei uniemożliwić im usłyszenie mnie.

Najpierw przejrzałem szafy, starając się odgadnąć, czy nie zniknęła znaczna część ubrań Sary. Tu i tam wisiał jakiś pusty wieszak, ale nie tyle, aby wskazywało to na zorganizowany wyjazd w odległe miejsce.

Na toaletce leżało kilka słoiczków i szczotek. Krem do twarzy, krem do rąk, krem do nosa, krem do oczu. Przez chwilę zastanawiałem się, na ile poważne konsekwencje groziły komuś, kto, wróciwszy pijany do domu, przypadkowo nałożyłby sobie krem do twarzy na ręce, a krem do rąk na twarz.

Szuflady w toaletce miały podobną zawartość. Wszystkie narzędzia i środki nawilżające niezbędne do utrzymania współczesnej kobiety klasy Formuły I na drodze. Ale zdecydowanie nie znajdowała się tam żadna teczka.

Zamknąłem wszystkie szuflady i przeszedłem do sąsiadującej z pokojem łazienki. Jedwabny szlafrok, który miała na sobie Sara, kiedy ją po raz pierwszy zobaczyłem, wisiał na drzwiach. Na półce nad umywalką znajdowała się szczoteczka do zębów.

Wróciłem do sypialni i rozejrzałem się dookoła, licząc, że dostrzegę jakiś znak. To znaczy nie rzeczywisty znak — nie spodziewałem się znaleźć adresu nagryzmolonego szminką na lustrze — ale liczyłem na coś, co powinno się tam znajdować, a się nie znajdowało, albo nie powinno się tam znajdować, a się znajdowało. Nie dostrzegłem żadnego znaku, a mimo to wyczułem, że coś jest nie tak. Musiałem stanąć na środku pokoju i wytężyć przez chwilę słuch, aby zdać sobie sprawę, w czym rzecz.

Nie słyszałem rozmawiających baranków. To było nie tak. Powinni mieć masę spraw do omówienia. Ostatecznie nazywałem się Dalloway, a Dalloway był nowym elementem w ich życiu; powinni rozmawiać o mnie.

Podszedłem do okna i wyjrzałem na ulicę. Drzwi forda były otwarte i wyglądało na to, że wystawała przez nie noga baranka Whisky. Rozmawiał przez radio. Podniosłem słuchawkę z łóżka i odkładając ją z powrotem na widełki, odruchowo otworzyłem szufladę w nocnym stoliku. Szuflada była mała, ale miałem wrażenie, że znajduje się w niej więcej rzeczy niż w całym pokoju. Zacząłem gmerać wśród paczek chusteczek higienicznych, waty, pary nożyczek do paznokci, napoczętej tabliczki czekolady, chusteczek higienicznych, piór, peset, chusteczek higienicznych, chusteczek higienicznych — kobiety żywią się tymi pieprzonymi chusteczkami czy co? — i w końcu na dnie szuflady, umoszczone w łożu z chusteczek higienicznych, znajdowało się ciężkie zawiniątko z irchy. A w środku — uroczy mały walther TPH Sary. Wysunąłem magazynek i sprawdziłem znajdujący się na dole otwór. Pełny.