Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Skręciliśmy w Piccadilly, a później skierowaliśmy się ku Cork Street. Mike spuścił osłonę przeciwsłoneczną, za którą zatknął wcześniej wizytówkę Glassa i odczytał numer domu. Odetchnąłem z ulgą, że mnie o niego nie zapytał.

Zatrzymaliśmy się przed numerem czterdziestym ósmym. Carl otworzył drzwi i wysiadł z samochodu, jeszcze zanim zupełnie się zatrzymaliśmy. Nagłym szarpnięciem otworzył tylne drzwi i przeczesywał wzrokiem ulicę, kiedy wysiadałem. Czułem się jak prezydent.

— Czterdzieści osiem, zgadza się? — zapytał Mike.

— Zgadza się — potwierdziłem.

Nacisnąłem dzwonek i czekaliśmy. Po kilku chwilach pojawił się niewysoki, elegancko wyglądający chłopak i zabrał się do otwierania zasuwek i zamków w drzwiach.

— Witam panów — powiedział. Wyjątkowo gardłowy Kłos.

— Dzień dobry, Vince. Jak noga? — odparłem, wchodząc do galerii.

Elegancik był zbyt angielski, aby zapytać, kim jest Vince, o jaką nogę chodzi, a poza tym, o czym ty w ogóle mówisz? Zamiast tego odsunął się z uprzejmym uśmiechem i wpuścił Mike'a i Carla do środka.

Całą czwórką przeszliśmy na środek sklepu i zlustrowaliśmy wzrokiem wiszące na ścianach bohomazy. Wyglądały naprawdę paskudnie. Byłbym zdumiony, gdyby udawało mu się sprzedać choć jeden w ciągu roku.

— Jeżeli coś ci się spodoba, mogę dać dziesięć procent zniżki — powiedziałem do Carla, który mrugał powoli.

Atrakcyjna blondynka, tym razem w prześlicznej koszuli, wyszła z zaplecza i rozpromieniła się w uśmiechu. Następnie zauważyła mnie i jej dobrze ukształtowana szczęka opadła na jeszcze lepiej ukształtowane piersi.

— Kim pan jest? — Mike zwrócił się do elegancika. Carl gapił się na obrazy.

— Jestem Terence Glass — odparł elegancik.

Cóż to była za wspaniała chwila. Zapamiętam ją do końca życia. Staliśmy tam w piątkę, ale tylko Glassowi i mnie udało się powstrzymać od rozdziawienia ust. Pierwszy przemówił Mike.

— Chwileczkę — powiedział. — Ty jesteś Glass.

Odwrócił się w moim kierunku z wyrazem desperacji na twarzy. Czterdziestoletnia kariera z planem emerytalnym i wielokrotnym przydziałem na Seszelach zaczęła mu się szybko przesuwać przed oczami.

— Przykro mi — westchnąłem — ale to niezupełnie prawda.

Spojrzałem na podłogę, ale nie dostrzegłem nigdzie plamy krwi. Glass bardzo szybko potraktował ją środkami czyszczącymi lub jego wniosek o zwrot kosztów był nieuzasadniony.

— Czy coś się stało, panowie? — Glass wyczuł nieprzyjemną atmosferę. Nie dość, że nie byliśmy saudyjskimi książętami, to jeszcze nie wyglądaliśmy w ogóle na klientów.

— Jesteś… zabójcą. Człowiekiem, który… — blondynka z trudem wypowiadała słowa.

— Ja również się cieszę, że cię widzę — powiedziałem.

— Jezu Chryste! — mruknął Mike i odwrócił się w kierunku Carla, który odwrócił się w moim kierunku.

Był z niego wielki chłop.

— No cóż, przepraszam za to małe nieporozumienie — powiedziałem. — Ale może byście tak sobie poszli?

Carl ruszył w moim kierunku. Mike złapał go za ramię, po czym spojrzał na mnie z grymasem na twarzy.

— Chwileczkę. Jeżeli ty nie jesteś… Zdajesz sobie sprawę, co zrobiłeś? — myślę, że naprawdę nie wiedział, co powiedzieć. — o Jezu!

Zwróciłem się do Glassa i blondynki.

— Wiem, że musi was choć trochę zastanawiać, o co chodzi. Chciałbym rozproszyć wasze obawy. Nie jestem tym, za kogo mnie macie. Nie jestem również tym, za kogo oni mnie mają. Ty — wycelowałem palec w Glassa — jesteś tym, za kogo oni mnie mają, a ty — w blondynkę — jesteś osobą, z którą chciałbym porozmawiać, kiedy oni już sobie pójdą. Wszystko jasne?