Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Ronnie zawiozła mnie do swojego mieszkania na King's Road. Przejechaliśmy obok niego z tuzin razy w obu kierunkach. Nie, wcale nie upewnialiśmy się, czy ktoś nas śledzi, po prostu szukaliśmy miejsca do zaparkowania. o tej godzinie ci londyńczycy, którzy posiadają samochody, czyli większość, płacą wysoką cenę za swoją słabość — czas staje w miejscu, cofa się lub robi jakiś inny pieprzony numer, który nie zgadza się z normalnymi regułami rządzącymi wszechświatem — a wszystkie reklamy telewizyjne przedstawiające harleye davidsony szalejące po pustych wiejskich drogach zaczynają wzbudzać w człowieku lekką irytację. Mnie oczywiście nie irytują, ponieważ jeżdżę motocyklem. Dwa kółka są dobre, cztery złe.

Kiedy wreszcie udało jej się wcisnąć tvr w wolną przestrzeń, rozważaliśmy podjechanie taksówką do mieszkania, ale ostatecznie uznaliśmy, że mamy ładny wieczór i oboje chętnie zrobimy sobie spacer. Właściwie to Ronnie miała ochotę. Osoby takie jak Ronnie zawsze mają ochotę na spacer, w związku z tym każde z nas przywdziało parę nóg spacerowych i wyruszyliśmy w drogę. Po drodze złożyłem jej krótką relację ze spotkania na Lyall Street, którego wysłuchała w niemal nabożnym skupieniu. Chłonęła moje słowa w sposób, w jaki ludzie, a zwłaszcza kobiety, zazwyczaj ich nie chłoną. Najczęściej chwytają mnie za słowa, po czym puszczają się, skręcają sobie nogę w kostce, a całą winę zrzucają potem na mnie.

Ale Ronnie była na swój sposób inna. Inna, ponieważ wydawała się uważać, że ja jestem inny.

Kiedy dotarliśmy wreszcie do jej mieszkania, otworzyła drzwi wejściowe, odsunęła się na bok i poprosiła dziwnym głosem małej dziewczynki, czy mógłbym wejść do środka pierwszy. Przyglądałem się jej przez chwilę. Myślę, że chciała w ten sposób zorientować się w powadze sytuacji, zupełnie jakby wciąż nie była do końca pewna tego lub mnie. Zrobiłem zatem ponurą minę i wszedłem do środka w taki sposób, w jaki, miałem nadzieję, zrobiłby to Clint Eastwood — uchylając drzwi stopą, niespodziewanie otwierając szafy — podczas gdy ona stała na korytarzu z wypiekami na policzkach.

Dotarłem do kuchni i zawołałem:

— O mój Boże!

Ronnie wydała stłumiony okrzyk, przybiegła z korytarza i wyjrzała ostrożnie zza drzwi.

— Czy to jest sos boloński? — zapytałem, unosząc drewnianą łyżkę wypełnioną starą i nieciekawie wyglądającą mazią.

Pogroziła mi palcem, po czym roześmiała się z ulgą, ja również się roześmiałem i nagle wydawaliśmy się parą bardzo dobrych przyjaciół. Wręcz bliskich. Dlatego rzecz jasna musiałem zadać to pytanie.

— Kiedy wraca do domu?

Spojrzała na mnie, oblała się lekkim rumieńcem, po czym wróciła do zeskrobywania sosu bolońskiego z dna rondla.

— Kiedy kto wraca do domu?

— Ronnie — zacząłem. Obszedłem ją dookoła, aż w końcu znaleźliśmy się mniej więcej twarzą w twarz. — Jesteś — bardzo dobrze zbudowana, ale nie masz stu dwunastu centymetrów w klatce piersiowej. A nawet gdybyś miała, w twojej szafie nie wisiałoby mnóstwo jednakowych garniturów w prążki.