Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Pojawiła się z butelką wódki, podczas gdy ja zajmowałem się rozrzucaniem kostek lodu po podłodze w kuchni. Ostatecznie przyznała, że ma chłopaka, który — jak prawdopodobnie mogłem się domyślić — pracował jako makler w City, nie nocował w jej mieszkaniu codziennie, a kiedy już to robił, nigdy nie wracał przed dziesiątą. Szczerze mówiąc, gdybym dostawał jednego funta za każdym razem, kiedy kobieta mówi mi coś takiego, miałbym już co najmniej trzy. Ostatni raz, kiedy się to zdarzyło, chłopak wrócił o siódmej — „Nigdy wcześniej tego nie robił” — i zdzielił mnie krzesłem.

Z jej tonu, a także słów, wydedukowałem, że sprawy w ich związku nie szły jak po maśle i choć dręczyła mnie ciekawość, uznałem, że prawdopodobnie najlepiej będzie zmienić temat.

Kiedy usadowiliśmy się na sofie, a kostki lodu uroczo brzęczały w szklankach, zacząłem przedstawiać jej nieco pełniejszą wersję wydarzeń — poczynając od Amsterdamu, a kończąc na Lyall Street, opuszczając tylko fragment o helikopterach i Projekcie Absolwent. Mimo to powstała barwna opowieść z wieloma brawurowymi wyczynami, do których dodałem kilka już nie tak brawurowych, ale dobrze brzmiących historii — tak żeby podtrzymać jej entuzjastyczną opinię na mój temat. Kiedy skończyłem, zmarszczyła lekko czoło.

— Ale nie znalazłeś tej teczki? — zapytała, sprawiając wrażenie zawiedzionej.

— Nie — odparłem. — Co nie oznacza, że jej tam nie ma. Jeżeli Sara chciała ją naprawdę gdzieś ukryć, ekipa robotników musiałaby przeszukiwać dom przez tydzień.

— Ja z kolei przejrzałam galerię i jestem pewna, że jej tam nie ma. Zostawiła jakieś papiery, ale wyłącznie związane z pracą. — Ronnie podeszła do stołu i otworzyła teczkę. — Znalazłam za to jej terminarz, jeżeli przyda ci się on do czegoś.

Chyba żartowała. Musiała przeczytać wystarczająco wiele powieści Agaty Christie, żeby wiedzieć, że znajdowanie terminarzy zawsze jest pomocne.

Ale może nie w tym wypadku. Była to oprawiona w skórę książeczka formatu A4, wydana przez organizację charytatywną wspierającą chorych na mukowiscydozę. Nie dowiedziałem się z niej wiele więcej na temat właścicielki ponad to, co już sam zgadłem. Bardzo poważnie podchodziła do pracy, rzadko chodziła na lunch, nie robiła kółek zamiast kropek nad literą „i”, natomiast gryzmoliła koty podczas rozmów telefonicznych. Nie miała wielu planów na najbliższe miesiące, a ostatni wpis brzmiał po prostu „CED OK 7. 30”. Przeglądając wcześniejsze tygodnie, zauważyłem, że CED był wcześniej OK trzykrotnie, raz o 7. 30, a dwa razy o 12. 15.