Milion nowych dni [One Million Tomorrows - pl]

— Wiem, o co panu chodzi. Nadal jestem sprawny, ale niech mnie diabli, jeżeli dostarczę panu na to wyraźnych dowodów.

— To nie będzie konieczne — odparł McKelvey, śmiejąc się nerwowo. — Wie pan, zeszłego roku omal się nie utrwaliłem. I pomyśleć… — Końcówka komputera zadzwoniła i wypluła kompkartę. McKelvey wsadził ją do czytnika. — To nasze akta Korporacji Farma — wyjaśnił. Manipulując regulatorami studiował przez jakiś czas treść kompkarty, coraz silniej marszcząc brwi.

— Coś nie tak? — zagadnął Carewe.

— Nie wiem. Nie wspomniał pan, że pańskiemu przedsiębiorstwu brak gotówki.

— To niemożliwe. Wiedziałbym o tym, pracuję w księgowości.

— Jest tu czarno na białym — upierał się McKelvey. — Według tych akt dochody Farmy spadają ód trzech lat, a straty w obrotach przewidywane na ten rok przekraczają osiem milionów nowych dolarów.

— Pan źle to interpretuje — zapewnił go Carewe. — Proszę mi dać ten czytnik.

Prefekt miał niepewną minę.

— Informacje uzyskane z komputerowej sieci nadrzędnej są poufne i tylko do użytku policji, ale z drugiej strony przychodząc tu wyświadczył mi pan osobistą przysługę — rzekł, spojrzał badawczo na Carewe’a i podał mu aparat.

Carewe przysunął go do oczu i ogarnęło go poczucie nierzeczywistości, bo przekonał się, że prefekt się nie pomylił.

Na swoim poziomie cząsteczkowym kompkarta, którą uważnie czytał, zawierała zwięzłą analizę struktury finansowej Farmy, dział po dziale. Wyglądało na to, że jego dział, dział biopoezy i jeszcze jeden z trudem zamkną bilans bieżącego roku bez strat, natomiast wszystkie inne zmierzały prostą drogą do bankructwa. Przelatywał szybko wzrokiem kolumny po stronie „winien”, próbując ogarnąć całość finansów Farmy, kiedy jego uwagę przykuła jedna pozycja — „koszty kapitałowe, utrzymanie i amortyzacja laboratorium w Drumheller — 1 650 000,00 nowych dolarów”. Sprawdził bilans z poprzedniego roku i w tej samej rubryce odkrył mniejsze nakłady, ale żadnego wpisu rok wcześniej. Po stronie „ma” nie było nigdzie wzmianki o laboratorium w Drumheller. Poruszył pokrętłami, drążąc głębiej w sekretach ukrytych w zaszyfrowanych cząsteczkach karty komputerowej, ale McKelvey wyrwał mu czytnik z rąk.

— Wystarczy — mruknął. — Czego pan szukał?

— Niczego, fascynują mnie liczby.

Postanowił zachować dla siebie informację, że Barenboim wpakował dwa miliony nowych dolarów w laboratorium, które jak widać, nie zarobiło ani centa, żeby usprawiedliwić koszty swego utrzymania. Była to znacząca informacja, zważywszy wszystkie okoliczności, ale prawdziwa bomba polegała na tym, że samo istnienie laboratorium w Drumheller utrzymywano w tajemnicy nawet przed najlepiej poinformowanymi pracownikami Farmy. Carewe z chłodnym triumfem przyjął za pewnik, że już wie, gdzie przeprowadzono prace nad wyprodukowaniem E.80.

Znaczyło to również, że wie, gdzie znaleźć Atenę.