Milion nowych dni [One Million Tomorrows - pl]

— Wyglądam na takiego?

Policjant wpatrywał się w niego z rezerwą.

— Gdzie i kiedy to się niby stało? — spytał.

— Słuchaj pan — rzekł gniewnie Carewe. — Zgłaszam poważne przestępstwo i nie zamierzam z tego powodu spędzić całej nocy na waszym parszywym ganku.

— Jeżeli nie poda nam pan szczegółów, niewiele będziemy mogli dla pana zrobić, przyjacielu.

— Dobrze. Żonę porwano trzy dni temu w Three Springs na północ stąd. Natomiast ten człowiek zginął dziś wieczorem, tutaj w Idaho Falls, w fabryce łożysk tocznych.

Policjant wytrzeszczył oczy.

— Był pan dzisiaj w tej fabryce?

— Tak, ale…

— Jak się pan nazywa?

— William Carewe. Mógłby mi pan wyjaśnić, co w tym takiego nadzwyczajnego, że…

— Niech pan się stąd nie rusza do czasu przyjazdu policjanta, panie Carewe. Proszę pamiętać, że mamy wzory pańskich siatkówek.

Aparat zgasł, a Carewe pozostał z chaosem w głowie. Usiadł na najniższym stopniu i rozejrzał się po pustej, nieznanej ulicy. Jego radiowy wytatuowany na przegubie zegarek wskazywał — nie do wiary — że minęła dopiero druga po północy.

Otwierając sakwę, żeby poszukać papierosa, usłyszał warkot helikoptera. Spodziewając się po trosze, że zwiastuje on przybycie policji, podniósł się i spojrzał w niebo, ale maszyna była za duża jak na helikopter osobowy. Leciała na małej wysokości nad miastem, chłoszcząc łopatami nocne powietrze i wstrząsając ziemią. Wzdłuż jej kadłuba błyskały niebieskie światła przejmując Carewe’a dreszczem nagłego przeczucia. Popatrzył na południe, skąd przywędrował, i dostrzegł na horyzoncie ruchomą czerwoną łunę. Miał ponurą pewność, że helikopter, w którym ostatecznie rozpoznał maszynę strażacką, leci właśnie tam. Piekielny żar rozpętany przez Gwynne’a przepalił widocznie ściany silosu i rozgrzane do czerwoności kulki rozpierzchły się po całej fabryce. Możliwe również, że detektyw nastawił wcześniej urządzenie zapalające, żeby zniszczyć dowody morderstwa.

Kiedy niemal bezgłośnie zatrzymał się przed nim wóz policyjny, Carewe wciąż wpatrywał się w krwawą smugę na południu. Z samochodu wysiadł wysoki, chuderlawy sprawny po czterdziestce. Miał pociągłą, ziemistą twarz i piwne oczy, które patrzyły na Carewe’a groźnie sponad rażąco czerwonego nosa.

— Prefekt McKelvey — burknął policjant, wbiegając susami po schodach, żeby otworzyć drzwi posterunku. — Nazywa się pan Carewe?

— Tak. Wszystko zaczęło się od zniknięcia…

— Na razie proszę nic nie mówić — przerwał mu McKelvey. Wkroczył do środka, zapalił światło i wszedł do biura na parterze. Usiadł przy biurku i skinął na Carewe’a, żeby zajął krzesło naprzeciwko. — Niniejszym powiadamiam pana, że nasza rozmowa jest rejestrowana.

— To dobrze — odparł Carewe, rozglądając się na próżno za mikrofonem lub kamerą. — Mam dużo do powiedzenia i chcę, żeby to zostało zarejestrowane.

Twarz McKelveya wydłużyła się.

— W takim razie zaczynamy… Przyznaje pan, że był dziś w fabryce łożysk tocznych?

— Od której godziny do której?

— Wyszedłem około godziny temu, mniej więcej kwadrans po pierwszej, a przebywałem tam przez dwadzieścia minut, ale nie w tym rzecz. Jestem tu, żeby zgłosić uprowadzenie mojej żony.

— A ja prowadzę śledztwo w sprawie domniemanego podpalenia — odparował McKelvey.

— Wielka szkoda — oświadczył stanowczym tonem Carewe — bo nie mam zamiaru rozmawiać o błahostkach takich jak ten pożar, zanim nie zrobicie czegoś w sprawie mojej żony.

McKelvey westchnął i obejrzał sobie paznokcie.

— Mówi pan wciąż o swojej żonie — rzekł z niechęcią. — Czyżby to było…?

— Małżeństwo „jeden na jeden” — odparł Carewe. Spostrzegł, że prefekt odnotowuje spojrzeniem jego pozbawioną zarostu szczękę, ale odkrył, że nie dba już o to, czy ludzie mają go za ostudzonego, czy za sprawnego. — Nie odeszła ode mnie dlatego, że jestem nieśmiertelny; ktoś ją uprowadził.

— Domyśla się pan dlaczego?

— Tak. — Carewe wziął głęboki oddech i pomyślał mściwie: Mam nadzieję, że Barenboima będzie to kosztować miliard! — Firma, dla której pracuję, wynalazła nowy rodzaj biostatu, który pozostawia mężczyźnie pełnię sprawności.

— Co takiego?

— Preparat ten nazywa się Farma E.80 i na mnie pierwszym go wypróbowano — wyjaśnił Carewe. Postanowił pominąć co boleśniejsze szczegóły zerwania z Ateną i szachrajstwa, jakich się dopuścił. — Od tamtej pory moja żona zaszła w ciążę, przez co stała się przedmiotem zainteresowania pewnych ludzi.

— Chwileczkę — przerwał mu z ożywieniem McKelvey. — Zdaje pan sobie sprawę, co pan mówi?

— Najzupełniej.

McKelvey wyciągnął szufladę biurka i przez chwilę przyglądał się czemuś w środku.

— Nie kłamie pan — przyznał ze zdumieniem. Oczy wypełniły mu się zachłannym podziwem. — Proszę mówić, panie Carewe.

Carewe opowiedział mu wszystko, opisując zamachy na jego życie w Afryce, potwierdzającą je depeszę od Storcha, przedstawienie mu Gwynne’a przez Barenboima i wypadki, które doprowadziły do śmierci detektywa. Prefekt zerkał co chwila na aparat ukryty w biurku i kiwał potakująco głową.