Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Upłynęła doba, odkąd znalazła się na ulicy, i wciąż żyła! Jeśli przetrwa do rana, zacznie dzień z nowymi pomysłami na to, co robić i dokąd pójść. Teraz była zmęczona. Siedziała w pokoju na czternastym piętrze Marriotta. Zaryglowała drzwi na wszystkie zamki i zapaliła światła. Na łóżku ulokowała strategicznie duży pojemnik z gazem. W garderobie leżały w papierowej torbie jej gęste, kasztanowe włosy. Ostatni raz strzygła się sama, gdy miała trzy lata, za co mama przetrzepała jej skórę.

Męczyła się dwie godziny, zanim tępymi nożyczkami obcięła włosy i nadała fryzurze stylowy wygląd. Zresztą i tak będzie chodzić w czapce lub w kapeluszu. Przez następne dwie godziny farbowała włosy na czarno. W zasadzie mogła je utlenić i zostać blondynką, ale pomysł ten wydał się jej zbyt oczywisty. Zakładała, że ma do czynienia z zawodowcami, a w jej przekonaniu zawodowcy szukają blondynek. A zresztą co za różnica! Clairol produkował osiemdziesiąt pięć odcieni farb. Będzie zmieniać kolor włosów codziennie, aż tamci zgłupieją do reszty. Nazywa się to chyba “strategia kameleona”.

Była śmiertelnie zmęczona, ale bała się usnąć. Nie spotkała po raz drugi mężczyzny z Sheratona, ale wiedziała, że facet jest gdzieś niedaleko. W dodatku nie sam. Skoro udało im się zamordować Rosenberga z Jensenem i wysadzić w powietrze Callahana, to cóż dla nich znaczy sprzątnąć studentkę prawa?

Nie miała zamiaru zbliżać się do swojej hondy i nie mogła wypożyczyć auta. W wypożyczalniach spisują dane. A tamci tylko na to czekają. Samoloty też nie wchodziły w rachubę, bo prześladowcy obserwują także lotniska. Autobus? Tak, to było jakieś wyjście.

W chwili gdy zdali sobie sprawę, że uszła z życiem, na pewno rozpoczęli poszukiwania. Chcą ją zaszczuć jak dzikie zwierzę, bo w końcu kim ona była…? Przestraszoną dziewczynką z college’u, której pękło serce po rozerwaniu na strzępy i usmażeniu resztek kochanego przez nią mężczyzny. Wpadnie w panikę, będzie próbowała uciec z miasta, a wtedy ją dopadną, prędzej czy później.

Dlatego na razie wolała tu zostać. W mieście były tysiące pokoi hotelowych, miliony zaułków, spelunek i barów. Po Bourbon, Chartres, Dauphine i Royale zawsze przetaczały się tłumy. Dobrze znała Nowy Orlean, szczególnie Dzielnicę Francuską, gdzie można było spokojnie przeżyć życie nie wytykając nosa poza swój kwartał. Kilka dni musi przemieszkać w hotelach. Pozostawało pytanie: jak długo? Tego niestety nie potrafiła przewidzieć. I nie wiedziała też, dlaczego tak jest bezpieczniej. W tych okolicznościach częste zmiany miejsca wydały się jej po prostu czymś rozsądnym. Rankami będzie się trzymała z daleka od ulic. Może wtedy spać. Nie wolno jej zapomnieć o zmianie ubrań, nakryć głowy i okularów. Będzie przenosić się, dopóki starczy jej sił, potem może wyjedzie. Strach nie był niczym złym. Kazał jej myśleć. I tylko dzięki temu przetrwa.

Zastanawiała się, czy nie zgłosić się na policję, ale uznała, że jest na to za wcześnie. Policjanci spisują dane i sporządzają raporty, a to może być niebezpieczne. Rozważała, czy nie zadzwonić do brata Thomasa do Mobile, ale czy ten biedak mógłby jej pomóc? Pomyślała o dziekanie, ale jak wyjaśni mu swój związek z Callahanem, raport, znajomość z Verheekiem, FBI, zamach bombowy, śmierć Rosenberga i Jensena? Nie, dziekan odpada. Poza tym nie lubiła go. A może zadzwonić do przyjaciół z wydziału? Ale czy można na nich polegać? Za dużo paplają, a tamci na pewno liczą na to, że ktoś szepnie im słówko o dziewczynie nieszczęsnego Callahana. Mimo to chciała porozmawiać z Alice Stark, swoją najlepszą przyjaciółką. Alice na pewno bardzo się martwi i kto wie, czy nie zgłosiła na policji zaginięcia Darby Shaw. Tak, jutro zadzwoni do Alice.

Wykręciła numer recepcji i zamówiła meksykańską sałatkę i butelkę czerwonego wina. Wypije wszystko, a potem usiądzie w fotelu trzymając w ręku pojemnik z gazem i będzie pilnować drzwi. Dopóki nie uśnie.