Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Garcia walczył z cieniami. Miał żonę i dziecko, jak mówił. I bał się. W perspektywie czekała go wspaniała kariera z mnóstwem forsy. Wystarczy, że będzie robił to, co do niego należy, i trzymał buzię na kłódkę. Tak niewiele trzeba, żeby zostać bogatym. Ale Garcia chciał mówić. Za każdym razem, kiedy dzwonił, opowiadał, jak bardzo zależy mu na tym, żeby mówić. Dawał do zrozumienia, że chce podzielić się czymś ważnym, ale trudno mu podjąć decyzję. Nikomu nie ufał.

Grantham nie naciskał. Tym razem pozwolił mu marudzić, ile dusza zapragnie, bo Croft potrzebował czasu. Garcia w końcu pęknie. Biedak o niczym innym nie marzył. Dzwonił już trzykrotnie i pomału przyzwyczajał się do nowej sytuacji i nowego przyjaciela, Granthama, który nie po raz pierwszy bawił się w tę grę i wiedział, jakie są jej zasady. Pierwszy etap pracy z informatorem polegał na zbudowaniu wzajemnego zaufania i przekonaniu faceta, że nic mu nie grozi. Osobę taką należało traktować z szacunkiem i przyjaźnią. W rozmowach podkreślało się, co jest dobre, a co złe, i często wspominało o moralności. W końcu klient pękał.

Zdjęcia wyszły wspaniale. Croft nie należał do ulubieńców Granthama, i nie od razu zdecydował się zatrudnić go do tej sprawy. Był nałogowcem i często pracował naćpany. Miał jednak tę zaletę, przy całej nieetyczności swojego fachu, że potrafił zachować dyskrecję. Gray wybrał dwanaście ujęć i powiększył je do rozmiarów pięć na siedem cali. Zdjęcia były fantastyczne. Prawy profil. Lewy profil. Zbliżenie twarzy przy telefonie. Zbliżenie twarzy en face. Cała postać z odległości dwudziestu stóp. Miód ze smalcem, jak stwierdził Croft.

Garcia nie miał jeszcze trzydziestu lat. Był brunetem o krótkich włosach i ciemnych oczach. Na pierwszy rzut oka wyglądał jak Latynos o bardzo jasnej karnacji. Nosił drogie rzeczy. Granatowy garnitur, zapewne z wełny; całkiem gładki, bez prążków. Klasyczna biała koszula, jedwabny krawat. Eleganckie, czarne bądź ciemnowiśniowe półbuty lśniące w słońcu. Zastanawiający był brak teczki, ale przecież Croft sfotografował go podczas przerwy na lunch. Garcia wybiegł z biura do budki, a potem wrócił do pracy. Departament Sprawiedliwości mieścił się na następnej przecznicy.

Grantham oglądał zdjęcia i raz po raz zerkał w kierunku drzwi. Sierżant nigdy się nie spóźniał. Na dworze zapadał zmrok, a w klubie robiło się coraz tłoczniej. Gray był zapewne jedynym białym w całym kwartale ulic.

Spośród dziesiątków tysięcy pracujących na rządowych posadach prawników Grantham znał paru, którzy wiedzieli, czym jest elegancja. Nie było ich więc zbyt wielu. Młodzi ubierali się fatalnie. Zaczynali od czterdziestu tysięcy rocznie i nie od razu kupowali modne ubrania. Garcia starannie dobierał rzeczy i był dobrze ubrany. Musiał więc pracować w prywatnej firmie od jakichś trzech-czterech lat i wyciągać około osiemdziesięciu kawałków. Świetnie. Wybór zawężał się do pięćdziesięciu tysięcy prawników.

Drzwi klubu otworzyły się i do środka wszedł gliniarz. Mimo dymu Gray rozpoznał Cleve’a. Spelunka była porządna – żadnego hazardu czy kurew – dlatego obecność gliniarza na nikim nie zrobiła wrażenia. Cleve usiadł naprzeciw.

– To ty wybrałeś to miejsce? – spytał Grantham.

– Tak. Podoba ci się?

– Odpowiem ci następująco: staramy się nie rzucać w oczy, prawda? Jestem tutaj, żeby odebrać tajne materiały od pracownika Białego Domu. Chodzi o bardzo poważne rzeczy. A teraz spójrz na mnie i odpowiedz: jak mogę nie rzucać się w oczy, skoro świecę białą gębą na milę?