Raport “Pelikana” [The Pelican Brief-pl]

Weszła do sklepu Rubinstein Brothers od strony Canal i zniknęła między wieszakami z męską garderobą. Nikt nie wszedł za nią do środka. Wybrała szybko granatową bluzę małego rozmiaru, ciemne okulary, w jakich chodzą lotnicy, i angielską szoferską czapkę – również męską, ale doskonale leżącą na jej głowie. Zapłaciła kartą. Gdy kasjer przesuwał plastikowy prostokącik przez czytnik, oderwała metki i wciągnęła na siebie bluzę. Czuła się dobrze w luźnym stroju, podobnym do tych, jakie nosiła na uniwersytecie. Wepchnęła włosy pod czapkę. Sprzedawca zerkał na nią dyskretnie. Wyszła od strony ulicy Magazine i wmieszała się w tłum.

Wróciła na Canal. Przed Sheratonem stał autobus, z którego wysypywali się mieszkający w hotelu turyści. Dołączyła do nich. Znalazłszy się pod ścianą z automatami telefonicznymi, odszukała numer i zadzwoniła do panny Chen, sąsiadki z bliźniaka, w którym mieszkała. Dowiedziała się, że było jeszcze ciemno, gdy hałas obudził pannę Chen. Panna Chen powiedziała, że nie widziała nikogo, słyszała tylko stukanie do drzwi Darby. Jej samochód nadal stoi na ulicy.

– Czy coś się stało? – zaniepokoiła się w końcu sąsiadka.

– Nie, wszystko w porządku. Wielkie dzięki.

Następnie wystukała numer Verheeka. Gdy podała jego numer wewnętrzny, ktoś po tamtej stronie chciał poznać jej nazwisko, ale ona uparcie odmawiała podania go. Wreszcie po trzech minutach nieprzyjemnej wymiany zdań ten ktoś poprosił Gavina do telefonu.

– Skąd dzwonisz? – zapytał.

– Pozwól, że ci coś wyjaśnię: przez jakiś czas nie zdradzę ani tobie, ani nikomu innemu, skąd dzwonię i gdzie jestem. Więc nie zadawaj takich pytań.

– W porządku. To ty ustalasz reguły, czy tak?

– Zgadza się. Co powiedział pan Voyles?

– Pan Voyles był w Białym Domu i nie mogłem się z nim skontaktować. Porozmawiam z nim później… Jeszcze dzisiaj.

– Kiepsko, Gavin. Jesteś w biurze od czterech godzin i niczego nie załatwiłeś. A ja liczyłam na ciebie.

– Cierpliwości, Darby.

– Chcesz, żebym cierpliwie czekała, aż mnie zabiją? Szukają mnie, Gavin. Prawda?

– Nie wiem.

– Jak byś się czuł, wiedząc, że powinieneś już nie żyć? Że ludzie, którzy chcą cię zabić, zamordowali dwóch sędziów Sądu Najwyższego i wysadzili w powietrze Bogu ducha winnego profesora prawa? Że mają miliardy dolarów i żadnych skrupułów, by przeznaczyć je na zabijanie? Co byś zrobił, Gavin?

– Poszedłbym z tym do FBI.

– Thomas poszedł do FBI i nie żyje.

– Dzięki, Darby. Jesteś niesprawiedliwa…

– Mam gdzieś sprawiedliwość i twoje zranione uczucia. Zrozum, że chcę przeżyć choćby do południa!

– Nie wracaj do domu.

– Nie jestem idiotką. Już tam byli. I na pewno obserwują mieszkanie Thomasa.

– Co z jego rodziną?

– Rodzice mieszkają w Naples na Florydzie. Myślę, że uniwersytet powiadomi ich o wszystkim. Zresztą nie wiem… Ma jeszcze brata w Mobile. Zastanawiałam się, czy nie zadzwonić do niego… Może umiałabym mu to jakoś wyjaśnić…

Rozpoznała tę twarz! Mężczyzna spacerował pomiędzy turystami przed recepcją. Trzymał pod pachą złożoną gazetę i starał się nie zwracać na siebie uwagi. Ot, zwykły hotelowy gość. Szedł jednak niezbyt pewnym krokiem, a jego oczy biegały badawczo po holu. Twarz miał pociągłą i szczupłą, oczy schowane za okrągłymi okularami, nad którymi lśniło spocone czoło.

– Gavin, słuchaj uważnie i notuj. Rozpoznałam pewnego mężczyznę; widziałam go wcześniej, nie tak dawno temu… może przed godziną… Ma sześć stóp i dwa… może trzy cale wzrostu. Szczupły, koło trzydziestki, nosi okulary, ma zaczątki łysiny, zakola i ciemne włosy… Poszedł… Poszedł sobie!