Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ X

Okręt Marynarki Graysona Terrible unosił się samotnie na orbicie parkingowej. Jego olśniewająco białe burty naznaczone były trzema rzędami precyzyjnie rozmieszczonych punktów i na pierwszy rzut oka wyglądał jak zabawka. W miarę zbliżania się doń pinasy lecącej pod takim kątem, by umożliwić pasażerom jak najlepszy widok, zmienił się w model, a potem zaczął błyskawicznie rosnąć w oczach, stając się najpierw okrętem, a potem prawdziwym lewiatanem, jakim w rzeczywistości był.

Punkty będące stanowiskami artyleryjskimi zmieniły się w olbrzymie, pancerne ambrazury tak wielkie, iż bez trudu zmieściłaby się w nich pinasa, gdyby zostały otwarte. Ponieważ pinasa leciała częściowo wzdłuż kadłuba, Honor mogła wyraźnie dostrzec sprzężone działka laserowe obrony antyrakietowej, anteny szerokopasmowych sensorów i przypominające szerokie ostrza anteny czujników grawitacyjnych oraz węzły napędu (każdy czterokrotnie większy od pinasy). Okręt był naprawdę olbrzymi — miał ponad cztery kilometry długości, sześćset metrów szerokości w najszerszym punkcie i ponad osiem milionów ton masy. Teraz miał zapalone zielone i białe światła pozycyjne jak każda zacumowana jednostka, ale i bez nich widać było, że brak mu gracji i smukłości ostatniego okrętu, którym dowodziła. Tyle tylko, że HMS Nike był krążownikiem liniowym, a więc okrętem łączącym prędkość i siłę ognia, a Terrible został zbudowany nie z myślą o rajdach i pościgach za lżejszymi jednostkami czy też ucieczkach przed silniejszymi. Okręty liniowe, a zwłaszcza superdreadnoughty stworzono z myślą o walce całych flot w określonych szykach, więc musiały dysponować olbrzymią siłą ognia i fenomenalną wytrzymałością na zniszczenia. Żaden krążownik liniowy nie był w stanie przetrwać jego salwy burtowej, jeśli znalazł się w zasięgu jego dział energetycznych.

Nie był to pierwszy superdreadnaught, na którym służyła, ale pierwszy, którym dowodziła… a raczej pierwszy z sześciu, którymi miała dowodzić. Z bliska bez trudu rozpoznała różnice w budowie i wyposażeniu między nim a okrętami tej samej klasy budowanymi w systemie Manticore. Przede wszystkim liczniejsze i bliżej siebie umiejscowione wyrzutnie torped zajmujące cały jeden pokład artyleryjski — na okrętach Królewskiej Marynarki były one przemieszane z działami energetycznymi. Zwiększoną ilość śluz cumowniczych dla małych jednostek oprócz pokładów hangarowych, co ułatwiało i przyspieszało ich ruch. Inne usytuowanie świateł pozycyjnych… Równocześnie pewna część jej umysłu analizowała owe zmiany i informowała o wynikach. Zmiana stosunku uzbrojenia oznaczała cięższe salwy burtowe przy ostrzale rakietowym, ale i szybsze wyczerpanie zapasu rakiet, a rozmieszczenie wyrzutni powodowało, iż każde trafienie najprawdopodobniej wyłączy z akcji dwie lub trzy, a nie jedną. Teraz stało się dla niej oczywiste, dlaczego ściana Ludowej Marynarki zawsze wydawała jej się dziwnie luźnym szykiem — przy tym układzie wyrzutni i słabszej obronie antyrakietowej okręty musiały zachowywać większe odległości od siebie, by mogły zwrócić się w razie konieczności ekranami do przeciwnika, a to…

Dalsze analizy przerwało jej wyłączenie napędu pinasy, która dalej leciała już tylko na silnikach manewrowych, podchodząc do lądowania. Po kilku sekundach i one zostały wyłączone, gdy z leciutkim wstrząsem złapały ją promienie ściągające i łagodnie osadziły na oświetlonym pokładzie hangarowym. Szczęknęły mechaniczne cumy i do śluzy podjechał przezroczysty rękaw. Kapitan Yu wstał i cofnął się, robiąc miejsce Honor i LaFolletowi, a mechanik pokładowy sprawdził, czy połączenie rękawa i kołnierza śluzy jest hermetyczne. Zapaliło się zielone światło nad włazem i mechanik otworzył zewnętrzne drzwi śluzy. Yu i Honor czekali w milczeniu, aż procedura zostanie zakończona i będą mogli opuścić pinasę. Honor, nie spiesząc się, poprawiła Nimitza usadowionego na jej ramieniu i podeszła do wyjścia, a pozostali ustawili się w odpowiedniej kolejności. Kiedy zewnętrzne drzwi zostały otwarte, wzięła głęboki oddech (mając nadzieję, że nikt tego nie zauważył), złapała pomalowany na zielono uchwyt i wskoczyła w rejon pozbawiony przyciągania.