Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Naturalnie, kapitanie.

Obok Yu stanęła Brigham, przejmując rolę przewodnika.

— Komandor Frederick Bagwell, oficer operacyjny — przedstawiła pierwszego z oficerów, o brązowych włosach i raczej poważnych rysach twarzy oraz precyzyjnych ruchach sprawiających, że brało się go za starszego niż był w rzeczywistości, choć miał trzydzieści kilka lat standardowych.

— Komandorze. — Wymienili rzeczowy i krótki uścisk dłoni.

— Milady.

— Komandor Allan Sewell, astrogator — odezwała się Brigham, gdy Bagwell cofnął się na miejsce.

Honor uśmiechnęła się odruchowo, na co Sewell odpowiedział równie odruchowym błyskiem zębów ostro kontrastujących z czarnymi włosami i prawie czarną skórą. Jak na warunki graysońskie był olbrzymem — mierzył ledwie pięć centymetrów mniej niż Honor — a w ciemnych oczach czaiły się diabelskie błyski. Uścisnął jej dłoń i skłonił się, zręcznie łącząc zwyczaje wojskowe i cywilne zasady dobrego wychowania.

— Witamy na pokładzie, lady Harrington — powiedział głębokim, melodyjnym basem i cofnął się.

— Komandor porucznik Howard Brannigan, oficer łącznościowy, milady.

Brannigan miał orzechowe oczy, blond włosy i wspaniałego wąsa oraz starannie przyciętą brodę, co u graysońskich mężczyzn stanowiło rzadkość. Galony na rękawach munduru miały białe brzegi, co oznaczało rezerwistę, tym niemniej sprawiał wrażenie pewnego siebie i kompetentnego zawodowca.

— Milady. — Głos miał nieco chrapliwy, a uścisk silny, i zdawał się nie mieć żadnych wątpliwości co do tego, jak ją powitać.

— Komandor porucznik Paxton, oficer wywiadu — przedstawiła Mercedes następnego w kolejce.

— Komandorze, jak słyszałam, admirał Matthews wysoko sobie ceni pana pracę.

— Dziękuję, milady. — Paxton był starszy od pozostałych i także był rezerwistą, ale nie sprawiał wrażenia zawodowego wojskowego. Ciemne włosy zaczynały mu rzednąć i pojawiły się w nich pierwsze oznaki siwizny podkreślone przez zupełnie siwe bokobrody. Był też grubawy i miał taką minę, jakby cały świat bezustannie go bawił, lecz brązowe oczy pozostawały uważne i przenikliwe. W lewej klapie kurtki mundurowej nosił wpięty metalowy znaczek przedstawiający zwinięty zwój pergaminu.

Honor dotknęła go lekko wskazującym palcem lewej dłoni i spytała:

— Nadal jest pan członkiem Stowarzyszenia, komandorze?

— Tak, milady, choć obawiam się, że na mocno przedłużonym urlopie.

Nie ukrywał zadowolenia, że rozpoznała jego i znaczek, a Honor uśmiechnęła się lekko — trudno byłoby nie rozpoznać kogoś takiego jak Paxton. Gregory Paxton bowiem był potrójnym doktorem: historii, religioznawstwa i ekonomii. Zrezygnował z przewodniczenia Stowarzyszeniu Graysona i katedry historii na Uniwersytecie Mayhew, by móc służyć w Marynarce Graysona. Honor była zarówno zaskoczona, jak i uradowana, że Matthews oddelegował go do jej sztabu, mimo iż dotąd Paxton miał przydział do Sztabu Generalnego.

Paxton raz jeszcze uścisnął jej dłoń, nim się cofnął, ustępując miejsca kolejnemu komandorowi porucznikowi — tym razem czynnej służby.

— Komandor porucznik Stephen Matthews, oficer logistyczny, milady.

— Komandorze Matthews. — Honor odruchowo przekrzywiła głowę, przyglądając mu się uważnie w trakcie uścisku rąk, na co Matthews uśmiechnął się autoironicznie.

— Tak jest, milady: jeden z tych Matthewsów — przyznał radośnie. — Nos nas zawsze zdradzi.

— Fakt — przyznała z uśmiechem, zastanawiając się równocześnie, jaki stopień pokrewieństwa łączy go z admirałem Matthewsem.

Warunki bytowe na Graysonie zaowocowały olbrzymią i niezwykle skomplikowaną strukturą klanową. Rody często łączyły się lub przenikały, a ród Matthewsów należał do najliczniejszych. Pomijając ogniście rude włosy, komandor porucznik faktycznie na tyle przypominał admirała, że mógł uchodzić za jego syna. Był na to co prawda za stary, ale podobieństwo było uderzające. Widać też było, iż czeka, by Honor powiedziała coś jeszcze, w czym nie było niczego dziwnego — musiał być przyzwyczajony do reakcji na swój widok i nazwisko, tak pozytywnych, jak i negatywnych.

— Spróbuję w takim razie nie nadużywać pańskiego nosa, komandorze — obiecała, wywołując tym szeroki uśmiech na jego twarzy.

— Komandor porucznik Abraham Jackson, kapelan pokładowy, milady. — Mercedes dokonała kolejnej prezentacji.