Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Może ja spróbuję? – Lekko zdyszany Drozd założył klucz na sześcioboczny trzpień gałki.

– Otwieraj! – zarządziłem.

Metaliczny zgrzyt świadczył, że coś się ruszyło, po chwili zawtórował mu drugi i trzeci.

– No, w końcu! – sapnął chłopak.

Szarpnął drzwiczki, te uchyliły się z potwornym skrzypieniem. Cóż, chyba nadeszła chwila prawdy... Zerknąłem do wnętrza sejfu: na górnej półce leżały jakieś dokumenty, wszystkie inne zastawione były metalowymi kasetkami. Czasem używa się takich do przechowywania niewielkich, no, względnie niewielkich sum pieniędzy. Gdy podniosłem jedną z nich, mimowolnie gwizdnąłem z podziwu, ledwo dałem radę. Teoretycznie wewnątrz mogły być łożyska kulkowe albo ołów, ale jeśli wykluczyć te ewentualności, pozostawała jedna, dużo bardziej prawdopodobna: złoto.

– Zabieramy kasety. Wszystkie – poleciłem. – Wiera! Gdzie te walizki?!

– No idę już, idę! – burknęła panna Turkuł.

Objuczona rozmaitego rodzaju sakwojażami wyglądała dość pociesznie.

– Tylko nie ładujcie za dużo, żeby nie rozwaliły się w drodze!

– Co w tym, do cholery, jest? – wystękał Drozd, z trudem unosząc dwie kasetki.

– Wyjaśnienia na potem! – powiedziałem niecierpliwie. – Zabierzcie wszystko z sejfu i na ciężarówkę z tym!

Sam wróciłem do pokoju sekretarki. Kobieta wpatrywała się w przestrzeń nieobecnym wzrokiem. Najwyraźniej stupor jeszcze nie minął. No i dobrze, będzie jej lżej. A i mnie jakoś łatwiej...

Przeszedłem za plecy nadal przywiązanej do krzesła sekretarki i przyłożywszy jej do głowy poduszkę, dwukrotnie nacisnąłem spust.

– Dlaczego wy tak... Dlaczego?

Stojąca w drzwiach Wiera wyglądała, jakby miała zemdleć.

– Przy takim strzale mózg i krew mogą pryskać na kilka metrów – wyjaśniłem rzeczowo, udając, że nie zrozumiałem pytania. – Nie chciałem się uświnić. Załadowaliście wszystko na ciężarówkę? – zmieniłem temat.

– Tak, ale...

– Żadne „ale” – uciąłem. – Jedziemy!

Zbiegłem po schodach, nie oglądając się za siebie, po chwili usłyszałem, że panna Turkuł schodzi w ślad za mną. Tyle że powoli i, jak można było się domyślić, bez specjalnego entuzjazmu. Cóż, Francuzi mawiają: „Na wojnie jak na wojnie”. Trzeba się przyzwyczaić, ot i wszystko...

Z zadowoleniem stwierdziłem, że wszystko jest gotowe do odjazdu, a Tima i Pietia siedzą już w szoferce.

– Pospiesz się, Wiera! – krzyknąłem.

Wgramoliłem się na pakę büssinga, kiedy podeszła, podałem jej rękę. Przyjęła ją, choć – nie ma co ukrywać – z pewnym wahaniem. Ech, baby...