Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Хмм, дайшлі! – абвесьціў Дрэвабарод, парушаючы доўгае маўчаньне. – Пранёс я вас прыблізна семдзесят тысячаў энцкіх крокаў, але колькі тое будзе паводле вымярэньняў вашых земляў, ня ведаю. Гэтак ці інакш, мы цяпер з вамі ля караніскаў Апошняй гары. Частка імя гэтай мясьціны, калі перакласьці на вашую мову, – Крынічная заля. Мне яна даспадобы. Тут мы й застанемся на ноч.

Спусьціў хобітаў на траву паміж шэрагамі дрэваў, і малыя пабеглі за ім да аркі гроту. Хобіты толькі цяпер заўважылі, што крочыў энт амаль не згінаючы каленяў, але надта шырока. Найперш кранаў зямлю вялікімі пальцамі (пенцюхі й насамрэч былі надта вялікія й шырокія), абапіраўся на іх, а тады ставіў і ступак цалкам.

Дрэвабарод хвіліну пастаяў пад дожджыкам крынічных кропляў ля ўваходу. Удыхнуў глыбока, а тады засьмяяўся й рушыў усярэдзіну. Там стаяў вялізны каменны стол, і аніякіх крэслаў побач. Дальні край гроту зьнікаў у цемры. Дрэвабарод падняў два высокія каменныя келіхі й паставіў на стол. Тыя келіхі напаўняла вада. Але энт правёў над імі рукой – і вада адразу засьвяцілася ў адным келіху залатым, у другім сакавітым зялёным сьвятлом; зьмяшаўшыся, сьвятло заліло грот, нібы летняе сонейка зайграла праз вэлюм маладога лісьця. Азірнуўшыся, хобіты пабачылі, што дрэвы ў залі таксама засьвяціліся – спачатку слаба, а тады ўсё зырчэй, пакуль краі кожнага лісточка не зазьзялі: той зелянявым, той залатым, а іншыя медна-чырвоным, ствалы ж выглядалі, як калёны зь сьветланоснага каменю.

– Цяпер можна й пагаманіць, – абвесьціў Дрэвабарод. – Сасьмяглі, напэўна? Дый стаміліся таксама. Зараз прынясу пітво!