Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Wyglądało, jakby łucznicy grali ze sobą o to, kto zdoła go wreszcie powalić. Mężczyzna jednak nadal szedł. Cały zalany krwią, naszpikowany sterczącymi we wszystkie strony drzewcami o purpurowych pierzyskach, dzierżąc w dłoni odłamany grot. Nie mogłem oderwać od niego wzroku i modliłem się w duchu, żeby doszedł do tamtego wozu. Żeby udało mu się choć tyle.

Jednak kilka kroków dalej podróżny dostał jeszcze dwa razy i nagle zwalił się na kamienie mostu. Usiłował się podźwignąć, ale zwiotczał w końcu, a ja zrozumiałem, że i tak wygrał. Nikt nie powlecze go do wieży, nikt nie rozpruje nagiego wśród dymów i zawodzeń kamiennym nożem, nikt nie nakarmi jego krwią starego posągu.

Starucha dyszała ciężko, świszczącym głosem, adeptka podtrzymywała jej ramię. Druga niosła stołek.

— Głupcy... — wyrzęziła baba. — Jego krew dla Matki... Zmarnowaliście jego krew...

A potem Wiedząca usłyszała turkot kół naszego wózka i podniosła głowę. Patrzyłem przed siebie, żeby nie spotkać jej ślepych oczu pokrytych złotym bielmem. Stara wyszarpnęła się adeptkom, macając przed sobą, zaczęła węszyć. Wyciągnęła szyję niczym pies, jej nozdrza poruszały się, jakby szukała tropu.

Łucznik z drugiej strony mostu podszedł do leżącego mężczyzny i trącił go lekko butem. Przyklęknął i dotknął trupa, po czym uniósł się w naszą stronę i przesunął wyprostowaną dłonią po swojej szyi.

Wiedziałem, co teraz będzie.

Brus siedział nadal jak kukła, stara znalazła już kierunek i ruszyła mi na spotkanie. „Dłoń, oko Matki..."

— Stać! — Rozległ się krzyk. Obejrzałem się.

Zobaczyłem archimatronę. Siedziała w lektyce, towarzyszyło jej czterech zbrojnych z tarczami świątyni i w zbrojach.

Poczułem, że w gardle rodzi mi się dziwaczny, histeryczny śmiech. Wypełniał mnie od środka powoli, jak woda, jeszcze chwila i będzie musiał się wylać. Co jeszcze? Czy nad tym mostem wisiała jakaś klątwa?

— Stać! — zawołano ponownie, mimo że wszyscy już stali.

— Ciemięzca! — zawyła Wiedząca. — Czuję zło! Egoizm! Chciwość! Czuję nienawiść! Czuję krew dla Matki!

— Dosyć! — Lektyka z archimatrona wędrowała nam na spotkanie, widziałem już twarze świątynnych strażników.

Postanowiłem, że skończę tak samo jak podróżnik, który przypominał mi Kirenena. Nie powloką mnie do stóp posągu. Nie dostaną mojego serca, krwi i kości. Nie nakarmię ich Matki. Skonam w biegu, w szaleńczym ataku na wozy po tamtej stronie. Zwolniłem trochę, żeby w razie czego zdążyć sięgnąć po miecz ukryty w podróżnej lasce leżącej na tyle wozu.

Archimatrona wrzasnęła nagle na niosących i kazała postawić lektykę na ziemi. Wszyscy wokół, wojsko i podróżni klęczeli już z czołami na ziemi. Kapłanka wyplątała się z muślinowych zasłon i ruszyła w naszym kierunku, powiewając czerwonym płaszczem, z twarzą niknącą w cieniu.

— Dosyć tego szaleństwa! — krzyknęła. — Nie możesz wstrzymywać posłańca! Masz dosyć ciemiężycieli!

— Zamilcz! Ja czuję! Jestem okiem Matki! Wiesz, że się nie mylę! On tam jest! Czuję jego smród! Nie ośmielaj się stawać mi na drodze. To ja znajduję! To ja wiem! To ja czuwam! Matka się nie myli!

— Jedźcie! — rzuciła archimatrona przez ramię prosto do nas. — Tylko szybko!

Potem znowu krzyknęła na staruchę:

— Przestań mówić „ja"! Wiesz, czym jest to słowo! Przestań przeklinać!

Ruszyliśmy więc, zostawiając je wrzeszczące na siebie jak pawie, pośród kornie klęczących ludzi.

Kopyta stukały o bruk, koła kręciły się z turkotem, w dole rzeka huczała wśród piany.

— On jest naznaczony! — Dobiegło mnie z tyłu. — To nosiciel losu!

To starucha krzyczała. Ale nie chodziło jej o Brusa, jak zapewne myślała kapłanka. To ja byłem naznaczony. Byłem nosicielem losu.

Cokolwiek to oznaczało.

Najpierw minęliśmy leżący na ziemi podróżny kapelusz, malowany jasną żywicą, potem ścieżkę drobnych plam krwi, a na jej końcu leżał mężczyzna. Miał białą, umazaną posoką twarz i nagle wydał mi się podobny do mojego ojca.

Odwróciłem wzrok.

Jeden z wozów został przepchnięty na bok, kopyta osłów znalazły się na trakcie, koła stoczyły się z mostu. Rzeka, miasto i wieża zostały za nami. Znowu byliśmy na szlaku i wędrowaliśmy na wschód.

Brus nadal rozpierał się na siedzeniach pod parasolem, nie zdejmując z twarzy maski, a ja wędrowałem obok z trzcinową tyczką i widokiem na zadki osłów.

Wciąż był kapłanem, ja adeptem. Pryszczatym Agyrenem, którego miałem już powyżej uszu. Gdybym mógł, zabiłbym go jeszcze raz.

Marzyłem o tym, żeby zedrzeć z siebie te szaty i znaleźć jakąś wodę, która obmyje mnie z kurzu, potu i strachu.