Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Adeptka wniosła tacę zastawioną kilkoma metalowymi miskami, i jeszcze jakieś dziwaczne naczynie. Srebrne, całe pokryte otworami układającymi się we wzory, stojące na podobnej do kielicha podstawce.

— Tak... — Uśmiechnęła się archimatrona. — To jest to, o czym myślisz... Będziesz mógł podzielić ze mną ukąszenie. Staniemy się jednym na chwałę Podziemnej. Tyle zostało mi z dawnego Imienia drzemiącego w pieczarze mojej Wieży. Dzięki temu zapamiętasz mnie i da ci to siły do dalszej podróży. Kiedy poczujesz, czym jest jedność Matki, zniesiesz potem wszystko.

Kapłanka zdjęła lśniące naczynie z podstawki i potrząsnęła nim lekko. Przez siateczkę drobnych otworów widać było, że w środku coś się porusza.

— Podaj mi dłoń — poprosiła, uchylając klapkę w pokrywce.

Brus drgnął wyraźnie, przez twarz przebiegł mu skurcz. Ja z trudem powstrzymałem okrzyk. Na rękę kapłanki wypełzła skorpenica. Nie tak wielka jak ta, która miała mnie zabić kiedyś, w moich komnatach Domu Stali. Ta była krótsza od mojego małego palca i jaskrawoczerwona w żółte pasy. Patrzyłem, jak pełza po dłoni archimatrony, prześlizgując się między palcami i strosząc jadowe kleszcze. Brus cofnął rękę.

— Ślubowałem czystość — rzekł. — Muszę wracać tam, gdzie jest Słowo. Jestem posłańcem. Oczami i nogami Słowa i nie wolno mi go opuszczać.

— Cśśś... — powiedziała uspokajająco archimatrona. — Przecież nie jesteś głupi. Spójrz, jaka mała. To poddana. Spójrz na pasy. Czyżbyś takiej nie widział? Brązowa królowa zabija, żółta obdarza posłuszeństwem, a ta daje jedność i kontakt z bóstwem. No, daj dłoń. Niech nas ukąsi. Niech wszystko stanie się jednym. Nie zostało mi już wiele. Imię prawie odeszło. Już niemal się nie rodzą. W podziemiach mojej świątyni kłębią się zwykłe, czarne skorpenice. Ich jad nie daje nic, tylko ból i chorobę. Ale teraz powinniśmy zostać sami.

Zwróciła się do adeptki klęczącej pod ścianą z pochyloną głową.

— Zabierz tego księżycowego szczeniaka do jego celi. Niech wypocznie przed podróżą i niech pilnuje tego ich Słowa. Niech zje i dobrze wypocznie.

Skłoniłem się w milczeniu, pilnując, by na mojej twarzy nie było znać przerażenia, a jedynie poczciwą, tępą głupotę „Pryszczatego" Agyrena.

Nie miałem pojęcia, o czym mówiła. Traktowała jadowitego owada, jakby stanowił prezent lub poczęstunek. A jeśli jego jad rzeczywiście może czynić? Jeśli kapłanka poczuje myśli Brusa albo, co gorsza, spojrzy na niego sama Podziemna Matka, to łatwo było przewidzieć, co się stanie.

Szedłem za dziewczyną dźwigającą w jednym ręku ciężki koszyk z pokrywą, w drugim lampę. Niebo nad wijącymi się korytarzami labiryntu zrobiło się już czarne i tylko chybotliwy płomyk oświetlał nam drogę.

Dziewczyna szła przodem i milczała, a ja byłem wdzięczny za rolę idioty. Nic nie musiałem mówić ani robić. Tylko uśmiechać się głupkowato, drapać i dłubać w nosie. To było łatwe.

Skręcała w korytarze bez namysłu i pewnie wybierała drogę wśród ścian skręcających się niczym kiszki kowcy, więc na miejsce szliśmy jedynie kilka chwil. Cały czas nasłuchiwałem z bijącym sercem, pewien, że za moment wydarzy się coś gwałtownego. Rozlegnie się jakiś dzwon, dźwięk rogu, czy po prostu spokojnie nadejdą kapłani lub świątynni strażnicy, żeby mnie powalić? Wiedziałem, że będę walczył. Ale wiedziałem też, ile to potrwa. Ile trzeba czasu, nim zapędzą mnie w ślepy zaułek, nawet jeśli zdobędę broń. Postanowiłem, że jeżeli zdołam wyrwać się za mury, nie będę próbował przechodzić przez przeklęty most. Ucieknę na stepy, może znajdę inny most lub bród.