Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Spojrzał na mnie, ale dotknął pięścią ust, zanim zdążyłem się odezwać. Siedział nieruchomo i widziałem, że walczy ze zmęczeniem. Głowa opadała mu na kolana i po chwili znowu się budził. Tak samo jak ja.

O świcie przynieśli nam wiadro wody do mycia i odrobinę papki z warzyw, a nawet lekko słodkawe orzechowe ciasteczka. Wszystko przyniósł łysy starzec, Mirah się nie pojawiła.

Zebraliśmy swoje rzeczy w milczeniu. Nie miałem pojęcia, co wydarzyło się tam, z komnacie archimatrony. Przyszło mi tylko do głowy, że gdyby Brus zabił ją, jak podpowiadał rozsądek, wróciłby w nocy. Poza tym nie nakazywał pośpiechu. Zaraz po śniadaniu założył maskę i nie mówił do mnie w inny sposób, niż wydając krótkie rozkazy, podobne do tych, jakie wydaje się psu. Najczęściej jednak wskazywał jedynie coś palcem.

Ledwo zawinęliśmy szkatułę i uporządkowaliśmy szaty, pojawił się ten sam kapłan nieodgadnionej płci, który prowadził nas poprzedniego dnia.

— Archimatrona przekazuje na drogę kosz owoców i życzenia, by droga, którą podróżuje Słowo wysłana była błogosławieństwami Podziemnej Matki — wyrecytował.

— Niech Matka ma w opiece tę Wieżę i wszystkich, którzy chronią się w jej cieniu — odparł Brus, odzywając się ludzkim głosem po raz pierwszy tego dnia.

Odprowadzono nas na zewnętrzny dziedziniec. Szedłem w milczeniu, czując, że serce wyskoczy mi zaraz z gardła. W każdej chwili spodziewałem się widoku świątynnej straży, muru okrągłych tarcz z wizerunkiem Podziemnego Łona i włóczni. Raz byłem pewien, że będzie ich prowadzić Mirah, raz, że archimatrona lub obie, a czasem zakładałem, że będą po prostu czekali przy bramie.

Zamiast tego zobaczyłem nasz zdobyczny wózek z naprawioną osią, zaprzężony w te same zwierzęta. Brus wgramolił się na siedzenie i ukląkł na skórzanych poduszkach, po czym gestem palca kazał otworzyć sobie wielki parasol. Zrobiłem, co kazał, przy okazji rzuciłem okiem na tył wozu i stwierdziłem, że nasze kosze, kije szpiega, tobołki z ubraniami leżą tak, jak je zostawiliśmy

Ująłem lejce oraz długą trzcinę.

A potem staliśmy długo w milczeniu i czekaliśmy.

Usłyszałem zgrzyt rygli, wreszcie wrota otworzyły się, wpuszczając światło słońca. Dźgnąłem onagery trzciną, dwukółka ruszyła i wyszliśmy do miasta. Ponownie w stronę mostu.

Idąc, zadarłem twarz ku słońcu, bo miałem wrażenie, jakby ofiarowano mi je na nowo. Nawet zatłoczony, cuchnący plac, nędzne uliczki i krzywe chałupy osady Aszyrdym wydawały mi się piękne.

Wiedziałem jednak, że za wcześnie na radość.

Toczyliśmy się przez miasto, a gdziekolwiek pojawiał się nasz wózek, ludzie klękali, opierając pięści o ziemię. Szedłem i ani razu nie obejrzałem się na sterczącą nad okolicą Czerwoną Wieżę.

Tym razem pod mostem nie było wielu ludzi.

Wojsko jednak stało tak samo, jak poprzedniego dnia.

Spojrzałem na przegradzające kamienny most obwieszone tarczami wozy taborowe i znowu poczułem jakby w moim gardle zamieszkał zwinięty w kłębek wąż.

— Ani słowa — zabrzęczał głos Brusa zza maski.

Za stołem siedział inny dziesiętnik niż wczoraj. Głowę owiązał chustą, popijał wodę z bukłaka, nogi trzymał wygodnie na stole.

W kolejce czekało ledwo parę osób, jakiś samotny wędrowiec, rodzina z kilkorgiem dzieci, starzec wsparty na kiju.

Pod ścianą opodal mostu nie było jeszcze tłumu zatrzymanych. Na razie klęczało tam jedynie troje podróżnych, z rękami splecionymi na głowach. Pilnował ich żołnierz z włócznią, który siedział sobie na beczce i gryzł owoc. Pozostali snuli się po placu albo siedzieli w cieniu pod ścianą w rozwrzeszczanej gromadzie i grali w kości. Między nimi stała owinięta rzemieniem tykwa, żołnierze podawali sobie glinianą fajkę, bezceremonialnie wypuszczając kłęby bakhunowego dymu.

Pomyślałem, że wystarczyłby hon jazdy, żeby rozbić ich w pył. I niewiele więcej, by zdobyć całe miasto. Tylko co dalej?

Kiedy podjechaliśmy do pierwszego posterunku, dowódca kończył właśnie rozmowę ze stłoczoną w trwożną grupkę rodziną. Mężczyzna i kobieta nerwowo grzebali za pazuchą i w zakamarkach szat, a obok stolika stał duży kosz, taki jak do noszenia chleba, w którym leżały już najróżniejsze przedmioty. Nóż w drewnianej pochwie, garść miedziaków, jakieś zdobione szylkretem pudełka, trochę taniej biżuterii, kolorowe szmatki. Albo podróżni musieli opłacać się posterunkowi, albo były to zakazane przedmioty, bo dostrzegłem w koszu też ze dwie zdobione metalem tykwy na paskach, w jakich nosiło się wino palmowe na drogę, oraz ładną fajkę ze srebra i drogiego drewna.