Pamięć Światłości

– Rozumiem – odrzekł Androl. – Ale akurat nie obejmujesz Źródła.

Było to wybitnie nieuczciwe, że mężczyzna jest w stanie orzec, kiedy kobieta obejmuje Źródło, a kiedy nie. Pevara objęła Źródło, powodując, że całe jej wnętrze wypełniło się powodzią słodkiego nektaru saidara.

Sięgnęła, starając się utworzyć połączenie z Androlem, jakby był kobietą. I nie znalazła nic, czego mogłaby się uchwycić. Zupełnie nie przypominało to uczenia Przyjętej, jak się formuje krąg. W takich przypadkach przeważnie coś jednak czuła, tyle że dziewczyna się wyrywała, zamiast się poddać.

– Czy to działa? – spytał Androl.

– Nie – odparła Pevara. – Liczyłam… Miałam nadzieję, że to, co wyczytałam o połączeniu mężczyzna-kobieta nie okaże się prawdą.

– Czyli?

– Że z jakiegoś powodu mieszanym kręgiem tak niewielkich rozmiarów musi pokierować mężczyzna.

Zmierzył ją spojrzeniem. Z oporami przygotowała się na ten moment, kiedy zostanie poproszona o połączenie się. Tymczasem on po prostu ją pochwycił. Siłą wciągnął, niewoląc w burzliwe połączenie; czuła się, jakby ją porwał za włosy i szarpał.

Był niewyszkolony i dlatego od gwałtowności oraz niezdarności jego poczynań aż jej zaszczękały zęby. A jednak stworzył krąg za pierwszą próbą, co dawało do myślenia. Pevara zamknęła oczy, starając się zapanować nad odruchowym oporem; coś takiego poskutkowałoby rozpadem kręgu. Ale nie potrafiła.

Była połączona z przenoszącym mężczyzną, czyli uczestniczyła w jednej z najstraszniejszych rzeczy, jaką ten świat kiedykolwiek znał. I ten mężczyzna miał teraz nad nią całkowitą kontrolę. Jej Moc przepłynęła przez nią ku niemu. Androl głośno westchnął.

– Ile tego… – powiedział. – Na Światłość, ależ ty jesteś silna.

Pevara pozwoliła sobie na uśmiech. Powstaniu połączenia towarzyszyła nawałnica doznań. Czuła teraz emocje Androla. Bał się równie mocno jak ona. I okazał się całkowicie zrównoważony. Wyobrażała sobie wcześniej, że połączenie się z nim będzie czymś straszliwym z racji jego szaleństwa, a tymczasem wcale tego szaleństwa nie wyczuła.

Ale… co to takiego? Ten płynny ogień, z którym Androl się siłował, ogień podobny do węża usiłującego go pożreć. Odsunęła się. Saidin. Czy był skażony? Nie miała pewności, czy potrafi to ocenić. Saidin był tak zupełnie inny, taki obcy. Fragmentaryczne raporty z najwcześniejszych czasów przyrównywały skazę do oleistej plamy unoszącej się na powierzchni rzeki. Cóż, widziała nawet jakąś rzekę – czy też raczej coś w rodzaju rwącego potoku. Wyglądało na to, że Androl jej nie oszukał: nie był zbyt silny. Nie wyczuwała żadnej skazy, ale z kolei nie miała pojęcia, czego właściwie szukać.

– Zastanawiam się… – zaczął Androl i zawiesił głos. – Zastanawiam się, czy z tą całą Mocą mógłbym stworzyć bramę.

– Bramy już nie działają w Czarnej Wieży.

– Wiem – odrzekł. – A mimo to stale mam wrażenie, że w każdej chwili może mi się udać.

Pevara otwarła oczy i popatrzyła na niego. Wyczuwała jego uczciwość w kręgu, ale utworzenie bramy wymagało zaczerpnięcia ogromnych ilości Jedynej Mocy, przynajmniej w przypadku kobiety. Androl był o wiele rzędów wielkości za słaby; nie utkałby takiego splotu. Ale może w przypadku mężczyzny wymagało to siły na całkiem innym poziomie?

Wyciągnął rękę, jakimś sposobem wykorzystując jej Moc, żeby wzmocnić swoją Moc. Nie widziała utworzonych przez niego splotów, ale wyczuwała, że on przenosi przez nią. Czy operował saidarem? Używał go do wzmocnienia swoich splotów?

– Androl – poprosiła. – Puść.

– To jest cudowne – wyszeptał, oczy zaszły mu mgłą. – Czy takie to właśnie uczucie, być jednym z nich? Silnych Mocą?

Zaczerpnął jeszcze trochę jej Mocy, splótł strumienie. Przedmioty znajdujące się w izbie zaczęły fruwać w powietrzu.

– Androl! – Panika. Taka sama panika jak ta, która ją dopadła, gdy się dowiedziała o śmierci rodziców. Od ponad stu lat nic jej tak śmiertelnie nie przeraziło, od stu lat, od czasu, gdy została, przeszła inicjację.

Miał władzę nad jej zdolnością przenoszenia. Władzę absolutną. Głucho postękując, usiłowała do niego dotrzeć. Nie mogła użyć saidara, dopóki on jej go nie odda, ale za to on mógł go wykorzystać przeciwko niej. Przez jej umysł przebiegły wizje, w których on krępował ją Powietrzem, korzystając z jej własnej siły. Nie mogła zerwać tego połączenia. Tylko on był władny to zrobić.

I nagle musiał chyba się zorientować w stanie rzeczy, bo zogromniały mu oczy. Krąg zniknął w ułamku chwili i na powrót odzyskała kontrolę. Nic nie myśląc, zaatakowała. Więcej do czegoś takiego nie dojdzie. To ona tu rządzi. Sploty wyskakiwały spod jej palców, nim się zorientowała, co właściwie robi.

Androl padł na kolana. Odrzuciwszy głowę w tył, błądząc ręką po blacie stołu, strącał narzędzia i skrawki skóry na posadzkę.