Demony Leningradu [calibre 3.42.0]

– Twoje? – powtórzyłem.

Tym razem przytaknęła, szlochając spazmatycznie.

– Kto ci je dał?

– He... Heinrich – wyjąkała.

– Co za Heinrich?

– Heinrich Thielmann. Dowódca Oddziału Rekwizycyjnego – dodała szybko.

Parsknąłem pogardliwie: Oddział Rekwizycyjny, też coś! No, ale jakkolwiek by patrzeć, słowo „rekwizycja” brzmi lepiej niż „kradzież”.

– Gdzie są złote monety? – spytałem bezceremonialnie.

Przygryzła wargi, widać było, że zastanawia się, co powiedzieć. Źle. Znaczy wie coś na ten temat, lecz nie ma zamiaru odpowiedzieć. A przynajmniej nie od razu. Dać jej czas, a cholera wie co wymyśli. Gdybym tylko mógł porządnie ją przesłuchać... Wyjąłem rewolwer, ostentacyjnie nakręciłem tłumik.

– Gadaj albo zdechniesz! – warknąłem.

Milczała. Zerknąłem na zegarek: zostało mi czterdzieści minut. Cholera, cholera! Jeśli się zatnie, nic nie poradzę i wrócę z misji z pustymi rękoma. Nacisk fizyczny nie wchodził w rachubę – nie zdążę. A i ryzyko zbyt duże. Sam widziałem, jak kobieta, której w czasie przesłuchania złamano nos, przestała zupełnie reagować na bodźce. Kiedy czekiści poprawili jej fizjonomię, życie straciło dla niej sens. Ech, dopust boży z tymi babami... Myśl, Razumowski! Myśl! Czego ona się boi? Na co się gapi? Zdjęcie! Na stoliku stała fotografia przedstawiająca zwalistego faceta o nalanej, podobnej do wieprza twarzy. Czyżby podobizna Heinricha? Tylko dlaczego ta twarz wydaje mi się znajoma?

Wypadłem na korytarz. Szwab w zbyt luźnych gaciach leżał tam, gdzie go zostawiłem. Oto i nasz Heinrich... Złapałem trupa za nogi, z pewnym trudem dowlokłem do pokoju sekretarki. Facet musiał ważyć grubo ponad sto kilogramów.

– Poznajesz?! – ryknąłem.

Poznała. Widać było, że straciła wszelką nadzieję, oczy kobiety zmatowiały, w chwilę później ujrzałem błysk białek. Straciła przytomność. Ocuciłem ją, chlusnąwszy w twarz zimną wodą. Drżała, chyba nie tylko z chłodu. Jeśli była kochanką Heinricha, świadomość, że tamten nie żyje, może rozwiązać jej język. Przełamie poniekąd naturalną niechęć przed kablowaniem. W końcu nikt jej nie osądzi – słodki Heini nie żył. Chyba że go naprawdę kochała...

Stanowczym gestem uniosłem broń, władowałem w zwłoki kilka pocisków.

– Gadaj! – wrzasnąłem.

– W sejfie – wyszeptała cichutko.

Rozejrzałem się po pomieszczeniu – na pewno nie znajdował się w nim żaden sejf, zauważyłbym.

– Gdzie jest sejf?!

– W gabinecie Heinricha.

– Który to?

Kilkakrotnie otwierała usta, żeby opowiedzieć, ale nie wychodziło. Bywa. Szczególnie w takich sytuacjach.

– Na tym piętrze? – indagowałem.

Kiwnęła głową.

– Drugi pokój na lewo – powiedziała wreszcie.

– Szyfr?!

– Data urodzin Führera...

– To znaczy?

Łapała powietrze jak wyrzucona na brzeg ryba, ale z ust nie wydobył się żaden dźwięk. Przyklęknąłem, spojrzałem jej w oczy – nie udawała. Wyglądało, że jest w szoku, może wpadła w stupor. Teraz będzie milczeć, chuj wie jak długo. Niech to szlag! Pamiętałem, że Hitler urodził się w tysiąc osiemset osiemdziesiątym dziewiątym roku, ale potrzebny był mi jeszcze dzień i miesiąc.

– Wiera! Znasz datę urodzin Adolfa?!

– Nikak niet! – zameldowała dziarsko panna Turkuł.

– Leć po Drozda! – rozkazałem.

Sam poszedłem szukać gabinetu nieodżałowanego Heinricha. Znalazłem bez trudu: wielkie biurko i portret Hitlera na ścianie świadczyły o oficjalnym charakterze pomieszczenia. W rogu stał sejf. Ponownie spojrzałem na zegarek – jeszcze trzydzieści minut. Widok potężnej konstrukcji z centralnie umieszczonym zamkiem szyfrowym wybił mi z głowy wszelkie myśli o próbie siłowego otwarcia ustrojstwa. Albo wpiszę kod, albo...

– Komandir?

Wyraźnie zaniepokojony Drozd stanął w drzwiach. Zza pleców chłopaka wyglądała twarz Wiery.

– Znasz datę urodzin Hitlera?

– Dwudziesty kwietnia tysiąc osiemset osiemdziesiątego dziewiątego roku – odparł bez namysłu.

Rzuciłem się do sejfu nastawiać zamek numeryczny, po chwili szarpnąłem drzwiczki. Ani drgnęły...

– Komandir...

– Czego?!

– Trzeba przekręcić tę gałkę. Bez tego drzwi się nie otworzą. Mieliśmy w kołchozie podobny. Stara szwabska robota, jeszcze z dziewiętnastego wieku.

Obróciłem prostą stalową gałkę o dziewięćdziesiąt stopni – dalej się nie dało, coś zgrzytnęło, jednak sejf nadal pozostawał zamknięty.

– Przyniosę klucz francuski – zaproponował Pietka. – Chyba widziałem jakiś w garażu.

– Tylko się pospiesz! – warknąłem. – A ty – zwróciłem się do Wiery – znajdź mi jakąś torbę, w ostateczności walizkę.

– Jaką walizkę?

– Dużą i mocną. Najlepiej skórzaną.

Ponownie, tym razem oburącz, spróbowałem skręcić gałkę. Ani drgnęła. Pospieszny tupot butów świadczył, że Drozd i panna Turkuł ruszyli wypełniać swoje zadania. Mój całkiem zwyczajny zegarek stał się nagle podobny do wyłupiastego, szyderczo wpatrzonego we mnie oka. Dwadzieścia pięć minut. Niech to szlag... Z bezsilną wściekłością kopnąłem sejf, odgłos zabrzmiał ledwie słyszalnie. Znaczy drzwiczki mają sporą grubość, inaczej by zadudniło.