Szpital kosmiczny

— Jednak owe przypadki telepatii wzbudzonej są niezwykle rzadkie — zakończył Mannon — i najwyraźniej pan odbiera tylko jej drażniący dodatek, inaczej dowiedziałby się pan, co zamierza Arretapec, po prostu odczytując jego myśli…

Podczas gdy Mannon kontynuował swoje wyjaśnienia, Conway, uwolniony od obawy, że złapał jakąś nową, nieznaną chorobę, myślał intensywnie. W miarę jak przypominał sobie poszczególne sprawy związane z brontozaurem i Arretapekiem, strzępki rozmów z tym ostatnim i wreszcie własne badania nad życiem — i wyginięciem — olbrzymich prehistorycznych ziemskich gadów, w jego głowie formował się niejasny obraz. Był to obraz szaleńczy — lub przynajmniej zniekształcony — i nadal niekompletny, ale w końcu cóż innego istota w rodzaju Arretapeca mogła robić z pacjentem podobnym do brontozaura, pacjentem, któremu nic nie dolegało?

— Słucham? — rzekł Conway. Zdał sobie sprawę, że Mannon powiedział do niego coś, czego nie usłyszał.

— Mówiłem, że jeśli dowie się pan, co Arretapec robi, niech pan mi powie — powtórzył Mannon.

— O, ja wiem, co on robi — odparł Conway. — Przynajmniej sądzę, że wiem, i rozumiem, dlaczego nie chce o tym mówić. To z powodu śmieszności, na jaką by się naraził, gdyby mu się nie udało, skoro sam pomysł jest absurdalny. Nie wiem natomiast, po co to robi…

— Doktorze Conway — powiedział Mannon podejrzanie słodko — jeśli nie powie mi pan, o co chodzi, to, jak to treściwie ujmują nasi co głupsi stażyści, przerobię panu kiszki na podwiązki.

Conway wstał pospiesznie. Musiał niezwłocznie wrócić do Arretapeca. Skoro miał teraz pewne pojęcie o tym, co jest grane, musiał się zająć paroma rzeczami: pilnie potrzebnymi zabezpieczeniami, o których ktoś taki jak VUXG mógł nie pomyśleć.

— Przykro mi, doktorze — odparł roztargnionym głosem — ale nie mogę panu powiedzieć. Widzi pan, w świetle tego, co pan mi mówił, istnieje możliwość, że wiedzę otrzymałem bezpośrednio, telepatycznie z mózgu Arretapeca, i dlatego stanowi ona tajemnicę lekarską. Muszę pędzić, ale bardzo panu dziękuję.

Znalazłszy się na korytarzu, rzucił się biegiem do najbliższego komunikatora i wezwał dział eksploatacji. Po głosie, który się odezwał, rozpoznał pułkownika z dywizji technicznej, którego spotkał wcześniej.

— Czy kadłub tego zaadaptowanego transportowca — spytał szybko — wytrzyma uderzenie ciała o masie około czterech ton, poruszającego się z prędkością, hm… od trzydziestu do stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę? Poza tym, jakie środki bezpieczeństwa podjąłby pan, aby nie dopuścić do konsekwencji takiego wydarzenia?

— Chyba pan żartuje — odparł pułkownik po dłuższej chwili milczenia. — Ciało to przeleci przez kadłub jak przez sklejkę. Jednak w razie powstania takiego otworu wewnątrz statku jest dość powietrza, by technicy zdążyli włożyć skafandry. Czemu pan pyta?

Conway myślał szybko. Chciał, żeby coś zrobiono, ale nie chciał mówić po co. Powiedział pułkownikowi, że obawia się o systemy grawitacyjne utrzymujące sztuczne ciążenie na pokładzie statku. Było ich tak wiele, że niech no tylko któryś sektor przypadkowo odwróci kierunek przebiegu energii i odepchnie brontozaura, zamiast go przytrzymać…

Z pewnym rozdrażnieniem pułkownik zgodził się, że obwody grawitacyjne mogłyby się przełączyć na odpychanie, a także, że można je skupić w siłowe pola odpychające i przyciągające, ale taka przemiana nie nastąpi tylko dlatego, że ktoś na nie dmuchnie. Wmontowano w nie urządzenia zabezpieczające, które…

— Mimo wszystko — przerwał mu Conway — czułbym się znacznie bezpieczniej, gdyby można było wszystkie obwody grawitacyjne ustawić tak, by w przypadku zbliżania się spadającego ciężkiego ciała automatycznie włączały odpychanie. Czy to możliwe?

— To rozkaz — zapytał pułkownik — czy po prostu nie może pan spać w nocy?

— Niestety, to rozkaz — odrzekł Conway.

— W takim razie to możliwe. — Ostry trzask w słuchawce postawił kropkę na zakończenie rozmowy.

Conway ruszył w drogę, by ponownie dołączyć do Arretapeca i stać się znów idealnym asystentem, który zna odpowiedzi na pytania, jeszcze zanim te padną. Poza tym, pomyślał kwaśno, będzie musiał tak manewrować, by VUXG zadawał mu pytania, na które on zna odpowiedź.