Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

— Masz na myśli Włóczęgę? Jego zostawimy na planecie. Widziałaś go w nowej postaci?

— Widziałam, jest bardzo zabawny. Nie wiem tylko, kto przesadził: ty obdarzając go ciałem, czy on korzystając z tego podarunku.

W wolnej chwili odwiedziłem Lusina. Poleciałem do niego na pegazie razem z Trubem, który chciał mi towarzyszyć. Zapytałem go, jak mu się podoba odrodzony smok.

— Sam zobaczysz — odparł tajemniczo.

Smok unosił się w powietrzu tak wysoko, że ani pegaz, ani Anioł nie mogli do niego dotrzeć.

Zeskoczyłem z konia na ołowianym pagórku, obok przysiadł Trub. Pegaz biegał po złotej równinie, bezskutecznie starając się wypatrzeć na niej coś jadalnego. Włóczęga zobaczywszy nas pomknął w dół i wylądował w pobliżu.

Odrodzony smok wyglądał znacznie bardziej imponująco niż poprzedni.

— Doskonała robota — pochwaliłem Lusina. Bardzo efektowne zwierzę.

— Nowy gatunek — promieniał Lusin. — Zwrot w historii. Porozmawiaj z nim.

— Porozmawiać ze smokiem? — zdziwiłem się. Ależ on mi nie może odpowiedzieć!

— Spróbuj — nalegał Lusin.

— Witaj, Gromowładny! — powiedziałem. — Wydaje mi się, że nieźle czujesz się w nowej skórze.

Smok odpowiedział ludzkim głosem. Gdybym nie widział, jak rozwiera paszczękę, byłbym przysiągł, że mówi jakiś ukryty w pobliżu człowiek.

— Nie nazywam się Gromowładny!

— Przepraszam cię, Włóczęgo! Zapomiałem… No więc, jak się czujesz? Nigdzie cię… Chciałem spytać, czy wnętrze czaszki jest dość obszerne?

— Nigdzie mnie nie uwiera, jeśli ci o to chodzi! zaśmiał się. — Zobacz zresztą sam. Siadaj mi na grzbiet, przewiozę cię.

Lusin przywołał pegaza. Trub leciał z tyłu.

Smok gnał jak rakieta, nie machając skrzydłami, a jedynie skręcając i rozwijając wężowym ruchem całe ciało. Zatoczyliśmy wielki krąg i wracaliśmy już do miejsca startu, gdy Włóczęga nagle radośnie coś krzyknął i podwoił prędkość. Gdyby Trub nie zdołał mnie pochwycić w powietrzu, z pewnością rozbiłbym się o metalową powierzchnię planety.

— Wściekł się czy co? — spytałem Lusina, kiedy już nieco ochłonąłem z przerażenia.

— Miłość — odparł Lusin. — Zadziwiające uczucie.

— Zgadzam się, że miłość jest zadziwiającym uczuciem — rzuciłem poirytowanym głosem. — Ale to wcale nie znaczy, że ja muszę z tego powodu cierpieć.

Z dalszych wyjaśnień zrozumiałem, że w stadzie Lusina są cztery smoczyce, a Włóczęga poczuł się prawdziwym mężczyzną, odpędził pozostałe smoki i umizga się do czterech „pań” równocześnie. Szczególnymi jego względami cieszy się biała smoczyca, najmłodsza i najbardziej kokieteryjna ze wszystkich. To właśnie za tą albinoską popędził teraz Włóczęga na nic nie zważając.

— Miłość. Okropne, niezrozumiałe uczucie — zakończył Lusin.