Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

Pogrążony w swoje dwoiste istnienie był już przekonany, że zestarzeje się nie zaznawszy prawdziwej młodości, gdy do Perseusza wtargnął obcy gwiazdolot — pierwszy posłaniec ludzkości — i jego sąsiad, Główny Mózg z Drugiej Planety, próbował zatrzymać statek i nie zdołał tego uczynić.

Mózg na Trzeciej triumfował: życie nie kończyło się na Perseuszu, gdzieś daleko pojawiła się potęga większa od potęgi Niszczycieli, o czym świadczyła unicestwiona Złota Planeta. Przy czym ludzie, bo tak nazywali się w swych depeszach odbieranych przez wszystkie Główne Mózgi, ofiarowali pomoc wszystkim uciśnionym, chcieli budować, a nie niszczyć!

I kiedy trzy ludzkie gwiazdoloty znów przeniknęły do labiryntu Perseusza, Mózg na Trzeciej Planecie zamknąwszy im drogę odwrotu nie pozwolił ich jednak unicestwić. Nie dopuścił. do nierównej walki całej flotylli z „Cielcem”, a później rozproszył tę flotyllę, gdy konwojował „Cielca” ku miejscu zagłady w głębi skupiska gwiezdnego.

W ten sposób pierwsze istoty żywe — nie automaty biologiczne, lecz ludzie i ich sojusznicy — zstąpiły bezkarnie na zakazaną planetę. Tak wyglądała owa sławetna „awaria na Trzeciej”.

Mózg zakończył swą spowiedź głębokim westchnieniem… Wszyscy milczeli, a ja zastanawiałem się, jak pomóc Głównemu Mózgowi Stacji Metryki na Trzeciej Planecie. Po chwili zwróciłem się do niego:

— Cierpisz nad swą bezcielesnością, ale gdybyś nagle zyskał jakieś ciało, stałbyś się zwyczajną żywą istotą i straciłbyś wiele ze swych obecnych możliwości… Wprawdzie i teraz nie jesteś wieczny, ale wtedy zawisłoby nad tobą widmo szybkiej, nieuchronnej śmierci. Odczuwałbyś nie tylko radość, ale także cierpienia. Pomyślałeś o tym? Zdecydowałbyś się na zamianę potęgi na słabość?

— Na cóż mi potęga, skoro nie mam życia? — odparł ze smutkiem.

Obróciłem się do Lusina:

— Gromowładny zdaje się jeszcze żyje?

— Umrze — odpowiedział Lusin. — Dziś. Nie ma ratunku. Mózg uszkodzony.

— Świetnie! To znaczy żal mi biednego smoka… Ale powiedz, czy mógłbyś zrobić Gromowładnemu transplantację innego mózgu — żywego, zdrowego — i w ten sposób uratować twego wychowanka od śmierci?

— Naturalnie. Prosta operacja. Trudniejsze robiłem.

— Słyszałeś? — zwróciłem się do Głosu. — Oto świetna okazja uzyskania ciała. Najpierw otworzysz nam przestrzeń, pomożesz naprawić statek i nauczysz posługiwać się mechanizmami Stacji… Ale o tym wszystkim porozmawiamy później. Teraz odpowiedz tylko, czy się zgadzasz.