Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Co to był za horror? — spytała Robin.

— Analog. Psychiatryczny narkotyk dla psychotyków. Zakazany. Czubek musi się jakoś rozładować powracając do natury. Utożsamia się z określonym gatunkiem zwierzęcia… z gorylem, z grizzlim, z bykiem, z wilkiem… Zażywa narkotyk i przemienia się w zwierzę, którym chciałby być. Wygląda na to, że Forrest ma bzika na punkcie węży.

— Skąd to wiesz?

— Mówiłem ci przecież, że studiuję… szykuję się na „Vorgę”. To jedna z rzeczy, których się do tej pory nauczyłem. Jeśli nie stchórzysz, pokażę ci coś więcej. Pokażę ci jak otrzeźwić czubka znajdującego się pod wpływem Analogu.

Foyle odpiął drugą kieszeń swojego kombinezonu i przystąpił do cucenia Forresta. Robin przyglądała się temu przez chwilę, potem wydała okrzyk przerażenia, odwróciła się i odeszła plażą w kierunku morza. Stała tam patrząc nieobecnym wzrokiem na bijące o brzeg fale i na gwiazdy, dopóki kwilenie i szamotanie za jej plecami nie ustały.

— Możesz już wrócić — zawołał Foyle.

Robin zbliżyła się, zastając roztrzęsioną kreaturę siedzącą prosto na piasku i wpatrującą się matowymi, trzeźwymi oczyma w Foyle.

— Ty jesteś Forrest?

— A kim ty, u diabła jesteś?

— Jesteś Ben Forrest, główny kosmonauta. Latałeś kiedyś na „Vordze” Presteigna.

Forrest krzyknął w przerażeniu.

— Byłeś na pokładzie „Vorgi” 16 sierpnia 2436 roku.

Mężczyzna załkał i potrząsnął głową.

— Szesnastego sierpnia minęliście wrak. Niedaleko pasa asteroidów. Wrak bliźniaczego statku — „Nomada”. Wzywał pomocy. „Vorga” nie udzieliła mu jej. Minęła go i zostawiła, żeby dryfował dalej i zginął. Dlaczego „Vorga” go minęła?

Forrest zaczął krzyczeć histerycznie.

— Kto wydał rozkaz pozostawienia „Nomada” na pastwę losu?

— Jezusie, nie! Nie! Nie!

— Z akt Bońesa i Uiga zniknęły wszystkie meldunki. Ktoś dobrał się do nich przede mną. Kto to był? Kto znajdował się wtedy na pokładzie „Vorgi”? Kto wtedy z tobą leciał? Chcę znać nazwiska oficerów i członków załogi. Kto dowodził?

— Nie! — wrzasnął Forrest. — Nie!

Foyle potrząsnął plikiem banknotów przed nosem rozhisteryzowanego mężczyzny.

— Za te informacje zapłacę ci pięćdziesiąt patyków. Będziesz miał Analog zapewniony do końca życia. Kto wydał rozkaz pozostawienia mnie na pewną śmierć, Forrest? Kto?

Mężczyzna wyrwał z dłoni Foyla banknoty, zerwał się na nogi i pokłusował plażą. Foyle dopadł go nad samą wodą. Forrest rozciągnął się jak długi na ziemi, wpadając głową w wodę. Foyle przytrzymał go w tej pozycji.

— Kto dowodził „Vorgą”, Forrest? Kto wydał ten rozkaz?

— Utopisz go! — krzyknęła Robin.

— Niech trochę pocierpi. W wodzie jest przyjemniej niż w próżni. Ja męczyłem się sześć miesięcy. Kto wydał ten rozkaz, Forrest?

Mężczyzna wypuszczał z ust pęcherzyki powietrza i krztusił się. Foyle wyciągnął mu głowę z wody.

— Co z ciebie za człowiek? Jesteś lojalny? Szalony? Boisz się? Typy twojego pokroju puszczają farbę za pięć patyków. Ja proponuję ci pięćdziesiąt. Pięćdziesiąt tysięcy za informację, ty sukinsynu, albo umrzesz powoli i w męczarniach.

Na twarzy Foyla znowu pojawił się tatuaż. Wepchnął głowę Forresta pod wodę, przytrzymując wyrywającego się mężczyznę. Robin próbowała go odciągnąć.

— Zamordujesz go!

Foyle zwrócił ku niej swą straszliwą twarz.

— Precz z łapami, suko! Kto był z tobą na pokładzie, Forrest? Kto wydał ten rozkaz? Dlaczego?

Forrest szarpnął się i wynurzył głowę z wody.

— Było nas na „Vordze” dwunastu — wykrztusił. — Chryste, ocal mnie! Byłem ja, Kemp… Drgnął spazmatycznie i znieruchomiał. Foyle wyciągnął jego ciało z wody.

— No dalej. Ty i kto? Kemp? Kto jeszcze? No, mów.

Nie było odpowiedzi. Foyle zbadał ciało.

— Nie żyje — jęknął.

— O mój Boże! Mój Boże!

— Jeden trop diabli wzięli. I to wtedy, kiedy zaczął właśnie puszczać farbę. Co za cholerny pech. — Wziął głęboki oddech i niczym żelazną tarczę roztoczył wokół siebie aurę niezmąconego spokoju. Tatuaż zniknął mu z twarzy. Naregulował zegarek ustawiając go na sto dwadzieścia stopni długości wschodniej.

— W Szanghaju prawie północ. Ruszajmy. Może z Sergeiem Orelem, tym felczerem z „Vorgi”, będziemy mieli więcej szczęścia. Nie rób takiej wystraszonej miny. To dopiero początek. Ruszaj, mała. Jauntuj się!

Robin stała jak skamieniała. Dostrzegł, że z wyrazem niedowierzania na twarzy patrzy gdzieś ponad jego ramieniem. Odwrócił się. Na plaży majaczyła gorejąca postać — ogromny mężczyzna w płonącym ubraniu, o straszliwie wytatuowanej twarzy. To był on sam.

— Chryste! — wykrzyknął Foyle. Postąpił krok w kierunku swego płonącego wizerunku i ten nagle znikł.