Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Fourmyle? Ten klown?

— Tak. Cyrk Four Mile. Głośno o nim.

— Czy to ten sam człowiek?

— Nie może być. Wygląda na poważnego.

Towarzystwo ciekawie, aczkolwiek ostrożnie gromadziło się powoli wokół Fourmyle’a.

— Idą tutaj — mruknął Foyle do Robin.

— „Odpręż się. Chcą tylko porozmawiać. Zaakceptują wszystko, byle tylko było to zabawne. Zostań dostrojony.”

— Czy to pan jest tym okropnym człowiekiem z cyrku, Fourmyle?

— „Pewnie, że jesteś. Uśmiechaj się.”

— Tak, to ja, madame. Może mnie pani dotknąć.

— Patrzcie państwo, wygląda pan na dumnego. Czy szczyci się pan swoim złym smakiem?

— „W dzisiejszych czasach problemem jest w ogóle mieć jakiś smak.”

— W dzisiejszych czasach problemem jest w ogóle mieć jakiś smak. Uważam się za szczęśliwego.

— Szczęśliwy, ale okropnie nieprzyzwoity.

— Nieprzyzwoity, ale nie nudny.

— I okropny, ale czarujący. Dlaczego pan teraz nie błaznuje?

— Jestem „pod wpływem”, madame.

— Czyżby! Jest pan pijany? Jestem Lady Shrapnel. Kiedy będzie pan znowu trzeźwy?

— Jestem pod pani wpływem, Lady Shrapnel.

— Pan jest figlarzem, młody człowieku. Charles! Charles, podejdź tu do nas i wybaw pana Fourmyle’a. Uwodzę go.

— „To Victor z RCA Victor.”

— Fourmyle, nieprawdaż? Niezmiernie mi miło. Ile kosztuje ta pańska trupa?

— „Powiedz prawdę.”

— Czterdzieści tysięcy, Victorze.

— Dobry Boże! Tygodniowo?

— Dziennie.

— Dziennie! Do czego, u licha, pan zmierzasz szastając w ten sposób pieniędzmi?

— „Mów prawdę.”

— Do sławy, Victorze.

— Ha! Mówisz pan poważnie?

— Mówiłam ci, że on jest figlarzem, Charlesie.

— To cholernie ożywcze. Klaus! Podejdź na momencik. Wyobraź sobie, że ten nieroztropny młody człowiek wydaje czterdzieści tysięcy dziennie, aby zyskać rozgłos.

— „To Skoda ze Skodów.”

— Dobry wieczór, Fourmyle. Bardzo mnie interesuje to wskrzeszenie nazwy. Jest pan może potomkiem kogoś z pierwotnego ciała założycielskiego Ceres, Inc.?

— „Powiedz mu prawdę.”

— Nie, Skodo. Nabyłem ten tytuł. Kupiłem całą spółkę. Jestem parweniuszem.

— „Dobrze. Toujours de láudace!”

— Słowo daje, Fourmyle! Szczery z pana człowiek.

— Widzisz? Mówiłam ci, że jest nieroztropny. Bardzo ożywczy. Na tej sali jest cała banda parweniuszy, ale oni się do tego nie przyznają. Elizabeth, chodź, poznaj Fourmyle’a z Ceres.

— Fourmyle! Umierałam z chęci poznania pana.

— „To Lady Elizabeth Citroen.”

— Czy to prawda, że podróżuje pan z podręcznym gimnazjum?

— „Teraz lekki docinek.”

— Z podręczną akademią, Lady Elizabeth.

— Ale dlaczego, Fourmyle?

— Och madame, tak trudno wydać w dzisiejszych czasach pieniądze. Musimy wynajdywać najbardziej zwariowane usprawiedliwienia. Gdyby tak ktoś potrafił wymyślić nową ekstrawagancję.

— Powinien pan podróżować z podręcznym wynalazcą, Fourmyle.

— Mam takiego, prawda, Robin? Ale traci czas usiłując skonstruować perpetuum mobile. Potrzebuję jeszcze tylko nadwornego rozrzutnika. Czy ktoś z waszych klanów nie miałby ochoty wypożyczyć mi swojego młodszego syna?

— Czy ktoś z nas by nie zechciał? Jest wielu takich, za których pozbycie się klan jeszcze by dopłacił.

— Czy prace nad perpetuum mobile nie są dla pana wystarczająco kosztowne, Fourmyle?

— Nie. To skandaliczne marnotrawstwo pieniędzy. Istotą ekstrawagancji jest działać jak głupiec i czuć się głupcem, ale bawić się tym. Co jest zabawnego w perpetuum mobile? Czy w entropii jest jakaś ekstrawagancja? Miliony na bzdury, ale ani centa na entropię. To mój slogan.

Wszyscy roześmieli się. Tłum otaczający Fourmyle’a rósł w oczach. Towarzystwo było zachwycone i rozbawione. Był dla nich nową zabawką. Potem nadeszła północ i gdy wielki zegar wybił godzinę zwiastując nadejście Nowego Roku, zgromadzenie zaczęło się szykować do jauntowania dookoła świata wraz z północą.

— Chodź z nami na Jawę, Fourmyle. Regis Sheffield wydaje tam cudowne przyjęcie dla prawników. Zagramy w „Trzeźwego sędziego”.

— Do Hongkongu, Fourmyle.

— Do Tokio, Fourmyle, w Hongkongu leje. Chodź z nami do Tokio i zabierz ze sobą swój cyrk.

— Dziękuje, ale nie mogę. Udaję się do Szanghaju. Spotkamy się za dwie godziny. Gotowa, Robin?