Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

Od czasów średniowiecza Schody Hiszpańskie pozostają głównym siedliskiem zepsucia w Rzymie. Pnące się szeroką promenadą od Piaza di Spagna do ogrodów Villa Borghese, Schody Hiszpańskie obfitują, obfitowały i zawsze będą obfitować występkiem. Po schodach tych, dniem i nocą wałęsają się stręczyciele, prostytutki, zboczeńcy, lesbijki i bierni homoseksualiści. Bezczelni i aroganccy manifestują swoją upadłość, drwiąc sobie z przechodzących tamtędy czasami porządnych ludzi.

Schody Hiszpańskie uległy zniszczeniu podczas wojen atomowych toczących się u schyłku dwudziestego wieku. Potem odbudowano je i ponownie zniszczono podczas wojny o Restaurację Świata w dwudziestym pierwszym wieku. Odbudowano je znowu i tym razem przykryto odporną na wybuchy kryształową banią, przekształcając schody w stopniową Galerię. Kopuła Galerii przesłaniała widok z okna pokoju śmierci w domu Keatsa. Zwiedzający nie mogli już zerkać przez wąskie okno, aby rzucić okiem na widok, który oglądały gasnące oczy poety. Widzieli teraz okopconą kopułę Schodów Hiszpańskich, a w dole pod nią zniekształcone sylwetki przedstawicieli światka zepsucia.

Galeria Schodów była nocą oświetlana i tegoroczny Sylwester nie stanowił w tym względzie wyjątku. Od tysięcy lat Rzym witał Nowy Rok bombardowaniem… rzucano petardy, rakiety, torpedy, strzelano z broni palnej, z butelek, walono w stare garnki i patelnie. Od miesięcy Rzymianie składali odpadki, aby gdy wybije północ wyrzucić je z ostatniego pietra. Kiedy Foyle i Robin, wyszedłszy z balu karnawałowego, który odbywał się w pałacu Borgiów, schodzili po stopniach w dół, huk fajerwerków puszczanych wewnątrz kopuły Schodów i klekot rupieci spadających od zewnątrz na jej sklepienie były ogłuszające.

Foyle i Robin byli wciąż w kostiumach balowych; on we wściekłym, karmazynowo-czarnym trykocie i w tunice Cezara Borgii, ona w inkrustowanej srebrem sukni Lukrecji Borgii. Na twarzach mieli oboje groteskowe, aksamitne maski. Kontrast miedzy ich renesansowymi strojami, a nowoczesnymi ubraniami kłębiącego się na Schodach Hiszpańskich tłumu, wywoływał drwiny i gwizdy. Nawet Lobesi — bywalcy Schodów, niefortunni notoryczni kryminaliści, którym wypalono po ćwiartce mózgu, przeprowadzając lobotomię płatów czołowych, otrząsnęli się ze swej posępnej apatii, aby popatrzeć na dziwną parę schodzącą Galerią.

— Poggi — zawołał Foyle. — Angelo Poggi?

Jakiś stręczyciel wrzasnął pod jego adresem anatomiczne przekleństwo.

— Poggi? Angelo Poggi? — wołał niewzruszenie Foyle. — Mówiono mi, że dzisiejszej nocy mogę go znaleźć na Schodach. Angelo Poggi?

Jakaś dziwka oczerniła jego matkę.

— Angelo Poggi? Dziesięć kredytek temu, kto mi go sprowadzi.

Otoczył Foyla las wyciągniętych łap. Jedne były brudne, inne wyperfumowane, a wszystkie chciwe. Potrząsnął głową.

— Najpierw mi go pokażcie.

Rozpętała się wokół niego żywiołowa rzymska wściekłość.

— Poggi? Angelo Poggi?

Po sześciu tygodniach bezowocnego wałęsania się po Schodach Hiszpańskich kapitan Yáng-Yeovil usłyszał wreszcie słowa, na które czekał. Sześć tygodni żmudnego podszywania się pod dawno zmarłego, niejakiego Angelo Poggi, pomocnika kucharza z „Vorgi”, przyniosło nareszcie rezultaty. Wywiad włączył się do tej gry z chwilą, gdy kapitanowi Yáng-Yeovilowi doniesiono, że ktoś ostrożnie rozpytuje o załogę „Vorgi” Presteigna, płacąc za informacje ciężkie pieniądze.