Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Czy byłeś na pokładzie „Vorgi” 16 sierpnia 2346 roku?

— Cena tej pozycji wynosi 10 kredytek.

Foyle uśmiechnął się niewesoło i zapłacił.

— Byłem, signore.

— Chcę się dowiedzieć czegoś o statku, który minęliście w pobliżu pasa asteroidów. O wraku „Nomada”. Minęliście go szesnastego sierpnia. „Nomad” wzywał pomocy, a „Vorga” przeszła obok i nie udzieliła mu jej. Kto wydał taki rozkaz?

— Ach, signore!

— Kto wydał wam taki rozkaz i dlaczego?

— Czemu pan o to pyta, signore?

— Nieważne. Mów ile chcesz i gadaj.

— Zanim odpowiem, musze wiedzieć na co panu ta informacja, signore. — Na tłustym obliczu Yáng-Yeovila wykwitł chytry uśmieszek. — Zapłacę za swoją dociekliwość opuszczając cenę. Dlaczego interesuje się pan „Vorgą” i „Nomadem” i tym skandalicznym porzuceniem w kosmosie? Czy to może pan był tym nieszczęśliwcem, którego tak okrutnie potraktowano?

— „On nie jest Włochem! Akcent ma świetny, ale używa złej składni. Żaden Włoch nie budowałby takich zdań.”

Foyle zesztywniał zaalarmowany. Bystre oczy Yáng-Yeovila, wprawione w wychwytywaniu najdrobniejszych szczegółów, dostrzegły zmianę, jaka zaszła w jego postawie. Z miejsca zorientował się, że został w jakiś sposób zdemaskowany. Dał bezzwłocznie sygnał swym ludziom.

Na Schodach Hiszpańskich wywiązała się gwałtowna bijatyka. Foyle i Robin zostali w jednej chwili porwani przez wrzeszczącą i walczącą bandą. Ludzie z Tongu Wywiadowczego byli niezrównanymi mistrzami w przeprowadzaniu tego manewru, oznaczonego kryptonimem OP-1, a mającego na celu zaskoczenie świata jauntingu. Ta przeprowadzana w ułamku sekundy operacja mogła wytrącić z równowagi każdego człowieka i obnażyć go, celem identyfikacji. Jej powodzenie opierało się na fakcie, że miedzy niespodziewanym atakiem, a reakcją obronną musiała zawsze wystąpić pewna zwłoka czasowa, tzw. czas martwy. W tym czasie Tong Wywiadowczy gwarantował, że nie dopuści nikogo do jauntowania się.

W przeciągu trzech piątych sekundy, Foyle został sponiewierany, powalony na kolana, rąbnięty w czoło, przewrócony na stopnie i rozciągnięty na nich z rozpostartymi rękoma i nogami. Zdarto mu z twarzy maskę, ściągnięto ubranie i tak przygotowany i bezsilny oczekiwał już tylko na zgwałcenie kamerami identyfikacyjnymi. I właśnie wtedy, po raz pierwszy w historii Tongu, harmonogram operacji uległ zakłóceniu.

Nad ciałem Foyla pojawił się człowiek na rozkraczonych nogach — ogromny mężczyzna o straszliwie wytatuowanej twarzy w dymiącym i płonącym ubraniu. Zjawa była tak przerażająca, że agenci stanęli jak rażeni piorunem i gapili się na nią z rozdziawionymi ustami. Tłum zebrany na Schodach wydał jęk zgrozy.

— Płonący Człowiek! Patrzcie! Płonący Człowiek!

— Ale to Foyle! — wyszeptał Yáng-Yeovil.

Zjawa stała tak może z ćwierć minuty milcząc, płonąc i patrząc niewidzącymi oczyma, potem znikła. Rozpostarty na schodach mężczyzna znikł również. Przedzierzgnął się w rozmazaną w błyskawicznym ruchu plamę, która śmigała wśród ludzi Wywiadu wyszukując i niszcząc kamery, rejestratory i wszelkie aparaty identyfikacyjne. Potem plama pochwyciła dziewczynę w renesansowej sukni i rozpłynęła się z nią w powietrzu.

Schody Hiszpańskie ożyły znowu, jak gdyby otrząsając się z koszmaru. Oszołomieni agenci Wywiadu zbili się w gromadkę wokół Yáng-Yeovila.

— Co to było, na miłość boską, Yeo?

— Myślę, że to był nasz człowiek — Gully Foyle. Widzieliście tę wytatuowaną gębę?

— I płonące ubranie!

— Wyglądał jak czarownica na stosie.

— Ale jeśli ten Płonący Człowiek był Foylem, to na kogo, u diabła, marnowaliśmy czas?

— Nie wiem. Czyżby Brygada Komandosów zafundowała sobie służbę wywiadowczą i nie zadała sobie trudu, aby nam o tym wspomnieć?

— Dlaczego akurat Komandosi, Yeo?

— Widzieliście jak przyspieszył, prawda? Zniszczył całą dokumentacje, jaką zrobiliśmy.

— Wciąż nie mogę uwierzyć w to, co widziałem.

— Och, ty wierzysz nawet w to, czego nie widziałeś. To była najściślejsza tajemnica Desantu. Rozbierają swoich ludzi na kawałki i wymieniają im cały system nerwowy oraz układ ruchu. Musze się skontaktować z dowództwem na Marsie i zapytać, czy Brygada Komandosów nie prowadzi równoległego śledztwa.

— Od kiedy to armia spowiada się marynarce?

— Wyspowiadają się przed Wywiadem — powiedział ze złością Yáng-Yeovil. — Sprawa jest na tyle poważna, że nie ma w niej miejsca na ceregiele. I jeszcze jedno: Nie było powodu, aby w trakcie manewru tarmosić tę dziewczynę. To była niepotrzebna niesubordynacja. — Yáng-Yeovil przerwał, nieświadomy krzyżujących się wokół niego znaczących spojrzeń. — Musze się dowiedzieć kim ona była — dodał rozmarzonym głosem.

— Jeśli ona też została przyspieszona, to może to być interesujące, Yeo — odezwał się słodki głos, wyraźnie pozbawiony ukrytego znaczenia. — Chłopiec spotyka Komandoskę…