Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Nie ruszaj się, bo pożałujesz. Mogę uderzyć silniej.

— „Brutal… Zwierzę…”

— Mógłbym ci wyciąć brzydszy numer — ciągnął. — Mógłbym cię szantażować. Wiem, że twoja matka i siostry są na Callisto i że cię to stawia w niekorzystnym położeniu. Sam ten fakt kwalifikuje ciebie do umieszczenia na czarnej liście, chyba się ze mną zgodzisz? Nie musze cię przekonywać, że wystarczyłby anonim do Centrali Wywiadowczej, a nie byłabyś już tylko podejrzana. Wypraliby z ciebie zeznania w przeciągu dwunastu godzin…

Poczuł, jak zadrżała.

— Ale nie zamierzam tak postąpić. Zamiast tego postanowiłem wyjawić ci prawdę, gdyż chcę, abyś została moją wspólniczką. Twoja matka przebywa obecnie na Planetach Wewnętrznych. Ona jest na Planetach Wewnętrznych — powtórzył z naciskiem. — Całkiem możliwe, że znajduje się teraz tu, na Ziemi.

— Czy jest bezpieczna?

— Nie wiem.

— Postaw mnie na ziemi.

— Przeziębisz się.

— Postaw mnie na ziemi.

Uczynił to.

— Już raz mnie zniszczyłeś — powiedziała zdławionym głosem. — Czy znowu do tego zmierzasz?

— Nie. Wysłuchasz mnie do końca?

Skinęła głową.

— Byłem rozbitkiem w kosmosie. Umierałem tam i gniłem przez sześć miesięcy. Potem nadleciał statek, który mógł mnie ocalić. Ten statek mnie zostawił. Skazał mnie na śmierć. Ten statek nazywał się „Vorga”. „Vorga — T:1339”. Czy coś ci to mówi?

— Nie.

— Jiz McQueen — moja przyjaciółka, która już nie żyje — poradziła mi, żebym dowiedział się, dlaczego nie udzielono mi pomocy. To byłaby odpowiedź na pytanie, kto wydał taki rozkaz. Zacząłem więc skupywać informacje o „Vordze”. Wszelkie informacje.

— Co to ma wspólnego z moją matką?

— Posłuchaj dalej. Te informacje nie były łatwe do zdobycia. Z akt Bońesa i Uiga zniknęły wszystkie dane dotyczące „Vorgi”. Zdołałem ustalić tylko trzy nazwiska… trzy na całą standardową załogę składającą się z czterech oficerów i dwunastu ludzi. Nikt nic nie wiedział, albo nie chciał mówić. No i znalazłem jeszcze to… — Foyle wydobył z kieszeni srebrny medalionik i wręczył go Robin. — Zastawił go w lombardzie jakiś kosmonauta z „Vorgi”. To wszystko, co udało mi się ustalić.

Robin wybuchnęła płaczem i trzęsącymi się palcami otworzyła medalion. Wewnątrz znajdowała się fotografia jej oraz dwóch innych dziewcząt. Gdy wieczko odskoczyło, trójwymiarowe podobizny uśmiechając się zaczęły szeptać:

— Uściski od Robin, mamo… Uściski od Holly, mamo… Uściski od Wendy, mamo.

— To mojej matki — zaszlochała Robin. — To… Ona… Na litość boską, gdzie ona jest? Co się z nią stało?

— Nie wiem — powiedział bezbarwnym głosem Foyle. — Ale domyślam się. Sądzę, że twoja matka w taki, czy inny sposób wydostała się z obozu koncentracyjnego.

— Więc moje siostry również. Nigdy by ich nie zostawiła.

— Może twoje siostry też. Uchodźców ewakuowała z Callisto „Vorga”. Za dostanie się na jej pokład i przewiezienie na Ziemię, twoja rodzina musiała zapłacić pieniędzmi i biżuterią. W ten sposób jakiś kosmonauta z „Vorgi” wszedł w posiadanie tego medalionu.

— A więc gdzie one są?

— Nie mam pojęcia. Może wysadzono je na Marsie albo na Wenus. Najprawdopodobniej jednak sprzedano je do obozu pracy na Księżycu i dlatego nie mogły się z tobą skontaktować. Nie wiem gdzie są, ale „Vorga” może nam to powiedzieć.

— Nie kłamiesz? Nie zwodzisz mnie?

— Czy ten medalion to kłamstwo? Mówię prawdę… całą prawdę, jaką znam. Chcę się dowiedzieć dlaczego zostawili mnie, skazując na pewną śmierć i kto wydał ten rozkaz. Człowiek, który ten rozkaz wydał, będzie wiedział gdzie przebywają twoja matka i siostry. Powie ci to… zanim go zabiję. Będzie miał na to bardzo dużo czasu, bo będzie długo umierał.

Robin spojrzała nań z przerażeniem. Pasja, którą był opętany sprawiła, że na jego twarzy znów pojawiło się krwawoczerwone piętno. Wyglądał jak tygrys szykujący się do skoku.

— Mam fortunę do wydania… nieważne jak wszedłem w jej posiadanie. Na skończenie tej roboty mam trzy miesiące. Nauczyłem się wystarczająco dużo matematyki, aby wyliczyć sobie prawdopodobieństwo. Potrwa trzy miesiące, zanim odkryją, że Fourmyle z Ceres to Gully Foyle. Dziewięćdziesiąt dni; od Nowego Roku do Prima Aprilis. Będziesz ze mną współpracować?

— Z tobą? — wykrzyknęła z nienawiścią w głosie Robin. — Współpracować z tobą?

— Cały ten Cyrk Four Mile jest tylko kamuflażem. Nikt nigdy nie będzie podejrzewał klowna. A ja badam, uczę się i przygotowuję do ostatecznej rozgrywki. Teraz potrzebuję tylko ciebie.