Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

Rozległ się wrzask, w drzwiach pojawił się drugi Wąż z łukiem w rękach i kołczanem na plecach, naciągając już cięciwę.

Drakkainen wciąż leżał, ale podciągnął nogi i zaczął się podnosić, macając śnieg w poszukiwaniu broni. Jego przeciwnik zerwał się nieco chwiejnie, jednak znacznie bardziej dziarsko, rozmazując krew po twarzy, i wyciągnął miecz, zawijając nim w jednej z tutejszych skomplikowanych figur przypominających taniec.

Drakkainen namacał rękojeść, oparł ostrze o ziemię i dźwignął się ciężko.

Klejone łuczysko zaskrzypiało cicho, pierzasta brzechwa uwięziona między palcem wskazującym a założonym na środkowy żelaznym pierścieniem podjechała wężowemu łucznikowi do ucha.

Drakkainen chwiejnie ustawił się bokiem do strzelca, czując, że jego ciało jest ciężkie jak nieruchawy drzewny pień i nic z tego nie będzie.

A wtedy dziewczyna, stojąca dotąd cicho z boku, rozjarzyła się nagle zimnym, lodowym blaskiem, który zalał przełęcz i smagnął okoliczne skały, jakby okrył ją płaszcz z zorzy.

Obaj Węże stali skupieni, Drakkainen zataczał się z uniesionym, dygocącym mieczem, usiłując mieć ich obydwu na oku.

Dziewczyna uniosła rękę.

Cięciwa brzęknęła, strzała bzyknęła jadowicie i wbiła się w cel z głuchym chrzęstem. Wszystko to zlało się w jeden przykry dźwięk.

Miecz upadł na ziemię i ześliznął się ze stłumionym brzękiem po skałach.

Wszyscy trzej stali nieruchomo, wreszcie pod Drakkainenem ugięły się kolana i zwalił się bezwładnie na twarz z łomotem, który wydawało się, że wstrząsnął górami.

Hełm potoczył się po śniegu, zakołysał się i znieruchomiał.

Dziewczyna nadal jaśniała lodowatym blaskiem zorzy.

Obaj Węże też się nie ruszali.

Tylko wiatr wył wśród skał i ciskał śniegiem.

Jeden Wąż zakrztusił się i prychnął krwią. Objął sterczące z piersi drzewce strzały, niewiele więcej niż brzechwę, wyciągnął kawałek i złamał je. A potem przewrócił się miękko na bok i zacisnął lepkie od krwi palce na wystającym z mostka drewnianym pręcie.

Łucznik nadal się nie poruszał.

Dziewczyna stała wciąż z wyciągniętą do góry ręką, rozsiewając upiorny, neonowy poblask.

Strzelec starannie ułożył łuk na ziemi, ściągnął z pleców kołczan i położył obok, po czym zdjął kurtę i koszulę, ukazując bladą pierś, poznaczoną czerwono-czarnymi zygzakami tatuażu.

Wyciągnął miecz i, odwróciwszy się do ściany, starał się wepchnąć głowicę między kamienie. Miecz ześliznął się miękko, Wąż podniósł go i powtórzył manipulację z jakimś tępym uporem, tym razem wciskając głowicę staranniej, i zablokował czubek własnym ciałem.

Oparł dłonie o ścianę, usta cały czas mu się poruszały w jakiejś bezgłośnej litanii, a po policzkach ciekły łzy i stopiony śnieg, osiadający na włosach splecionych w warkoczyki.

Rozległ się chrzęst i zduszony krzyk, który utonął w zawodzeniu burzy.

Czerwone ostrze wysunęło się z poznaczonych tatuażem pleców, a Wąż przywarł konwulsyjnie do ściany i ostatecznie zwalił się na bok.

Dziewczyna opuściła rękę, rozmazane światło zorzy zgasło.

Podeszła do leżącego Drakkainena, odwróciła go na plecy, po czym przyklękła i położyła mu na chwilę dłoń na ustach. A potem wsunęła ręce pod jego grzbiet i uniosła zupełnie bez wysiłku, jakby był pustym ubraniem.

W kamiennej zagrodzie rozległ się szczęk blach i w niebo wyprysnęła upiorna, tęskna skarga dwóch krabów. W oczach dziewczyny na ułamek sekundy znów zapłonęła zorza, krótko jak flesz.

Krzyk ucichł nagle niczym ucięty nożem.

Dziewczyna odwróciła się i ruszyła lekko w górę przełęczy. Widać było jej drobne plecy i z jednej strony zwisające bezwładnie nogi, a z drugiej głowę i ramiona rosłego mężczyzny, ale nie wyglądało na to, żeby w ogóle zauważała swój ciężar.

Po chwili znikli w zamieci.