Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Otworzyłem ostrożnie drzwi na korytarz i nie dostrzegłem żadnego wahadłowca. Znalazłem się w białym korytarzu, z którego wychodziło siedmioro innych drzwi. Wszystkie były zamknięte. Korytarz kończył się oknem wychodzącym na linię dachów, które mogły znajdować się w jednym z pięćdziesięciu miast. Był dzień.

Budynku od dłuższego czasu nie używano zgodnie z przeznaczeniem, jakiekolwiek ono było. Na całej długości brudnego korytarza poniewierały się kartony, sterty papieru, worki foliowe na śmieci, a w połowie długości stał rower górski bez kół.

Zabezpieczanie zajętego przez wrogów budynku to zabawa dla co najmniej trzech graczy. Sześciu to dobra liczba. Gracz siedzący po lewej stronie rozdającego sprawdza pokoje, ubezpieczany przez kolejną dwójkę, w tym czasie pozostałych trzech pilnuje korytarza. Tak się to robi. Jeżeli zachodzi konieczność gry w pojedynkę, zasady zmieniają się całkowicie. Otwiera się powoli każde drzwi i zagląda się w głąb przez zawiasy, pilnując jednocześnie, aby nikt nie podkradł się od tyłu; w ten sposób sprawdzenie dziesięciu metrów korytarza zajmuje około godziny. Tak mówi każdy podręcznik poświęcony temu tematowi.

Moja opinia na temat podręczników jest taka, że inni prawdopodobnie również je czytają.

Najszybciej jak mogłem przebiegłem zygzakiem przez korytarz z pistoletem w wyciągniętej ręce, otwierając gwałtownie wszystkie siedmioro drzwi, aż dobiegłem do drugiego końca korytarza, rzuciłem się pod okno, oparłem plecami o ścianę i przygotowałem się do wpakowania całego magazynka w kogokolwiek, kto wystawiłby głowę. Nikt się nie pojawił.

Tym razem wszystkie drzwi były otwarte, a pierwsze na lewo prowadziły na klatkę schodową. Widziałem z metr poręczy i wiszące nad nią lustro. Podniosłem się i schylony przebiegłem przez drzwi, wymachując na wszystkie strony pistoletem najgroźniej jak potrafiłem. Pusto.

Zmieniłem uchwyt i wyrżnąłem kolbą w środek lustra, roztrzaskując je na kawałki. Podniosłem jeden z masywniejszych i przeciąłem sobie dłoń. Przypadkowo, gdyby was to ciekawiło.

Uniosłem stłuczony kawałek lustra i przyjrzałem się swojemu podbródkowi. Rana wyglądała mniej niż ładnie.

Na korytarzu wróciłem do powolnej metody sprawdzania pokoi, podkradając się do każdej futryny, wystawiając za nią lusterko i obracając je powoli tak, aby obejrzeć całe pomieszczenie. Metoda dość nieporadna, a ponieważ ściany zbudowano z najwyżej dwuipółcentymetrowej płyty gipsowej i prawdopodobnie nie zatrzymałyby nawet pestki wiśni wystrzelonej z palców przez słabowitego trzylatka — również w sumie bezcelowa. Ale wydawała mi się lepsza od stawania w drzwiach i wołania: „Hej, jest tam kto?”

Pierwsze dwa pokoje znajdowały się w takim samym stanie jak korytarz. Brudne i zastawione rupieciami. Zepsute maszyny do pisania, telefony, krzesła o trzech nogach. Rozmyślałem właśnie nad tym, że żaden eksponat w największych muzeach na świecie nie ma tak antycznego wyglądu jak dziesięcioletnia fotokopiarka, kiedy usłyszałem jakiś dźwięk. Wydany przez człowieka. Jęk.

Czekałem. Nie powtórzył się, więc odtworzyłem go sobie w głowie. Dobiegł z sąsiedniego pokoju. Wydał go mężczyzna. Ktoś albo uprawiał seks, albo źle się czuł. Albo była to pułapka.

Wyszedłem na korytarz i ostrożnie podszedłem do następnych drzwi. Wyciągnąłem przed siebie rękę z lusterkiem i ustawiłem je tak, aby zobaczyć wnętrze pokoju. Na środku siedział na krześle mężczyzna, głowa opadła mu na piersi. Niski, gruby, w średnim wieku i przywiązany do krzesła. Skórzanymi paskami.

Na jego koszuli widać było ślady krwi. Dużej ilości krwi.

Gdyby przeciwnik zastawił na mnie pułapkę, to liczyłby, że właśnie w tym momencie skoczę na równe nogi i zawołam: „Wielkie nieba, czy mogę panu w czymś pomóc?” Dlatego nie ruszyłem się z miejsca i obserwowałem. Mężczyznę i korytarz.