Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Kiedy wszedłem, spojrzał na mnie znad okularów połówek, ale nie przerwał czytania, przesuwając po marginesie wieczne pióro w miarę postępów lektury. Każda komórka jego ciała mówiła: „Śmierć Wietkongowi i zbrojnej partyzantce Contras”, a „Generał Schwarzkopf nazywa mnie pieszczotliwie Rusty”.

Przewrócił stronę i warknął:

— No co tam?

— Panie Barnes… — zacząłem, kładąc teczkę obok krzesła stojącego naprzeciwko niego i wyciągając rękę.

— Jak głosi napis na drzwiach. — Nie przerywał czytania. Trzymałem przed sobą wyciągniętą rękę.

— Miło mi pana poznać, sir.

Chwila ciszy. Wiedziałem, że kupię go tym „sir”. Wciągnął powietrze, wyczuł zapach kolegi oficera i powoli podniósł głowę. Przez długą chwilę przyglądał się mojej wyciągniętej dłoni, aż w końcu wyciągnął swoją. Suchą jak pieprz.

Wskazał wzrokiem, żebym usiadł na krześle, a kiedy to zrobiłem, kątem oka zauważyłem fotografię wiszącą na ścianie. I rzeczywiście, przedstawiała generała Schwarzkopfa w maskującej piżamie z długą, napisaną ręcznie dedykacją poniżej twarzy. Litery były zbyt drobne, abym mógł je przeczytać, ale poszedłbym o każdy zakład, że zawierała słowa „skopać” i „tyłki”. Obok wisiała większa fotografia Barnesa w jednoczęściowym kombinezonie, trzymającego pod pachą kask lotniczy.

— Brytyjczyk?

Zdjął okulary i rzucił je na biurko.

— W każdym calu, panie Barnes — powiedziałem. — W każdym calu.

Wiedziałem, że chodziło mu o Armię Brytyjską. Wymieniliśmy cierpkie żołnierskie uśmiechy, którymi powiedzieliśmy sobie nawzajem, jak bardzo nienawidzimy tych upstrzonych przez muchy stert gówna, które próbują związać ręce porządnym ludziom i nazywają to polityką. Kiedy mieliśmy już tego dosyć, odezwałem się:

— David Solomon.

— Co mogę dla pana zrobić, panie Solomon?

— Jak zapewne przekazała panu sekretarka, sir, przychodzę z ministerstwa od pana O’Neala. Pan ONeal ma kilka pytań, na które ma nadzieję uzyskać od pana odpowiedź.

— Wal śmiało.

Powiedział to tak swobodnie, że zastanawiałem się, ile razy i w jak wielu sytuacjach musiał wypowiedzieć te słowa.

— Dotyczą Projektu Absolwent, panie Barnes.

— Uhm.

To wszystko. Uhm. Nie „aha, chodzi panu o ten plan, za pomocą którego nieustalona grupa ludzi zawiązała spisek w celu sponsorowania zamachu terrorystycznego, który doprowadziłby do wzrostu sprzedaży wojskowego sprzętu antyterrorystycznego?” Muszę przyznać, że właśnie na coś takiego po cichu liczyłem. A tak musiał mi wystarczyć ten skromny początek. Niemniej jednak samo „uhm” niewiele mi mówiło.

— Pan ONeal miał nadzieję, że może zechce pan oświecić nas, jakie są pana najnowsze zapatrywania na ten temat.

— Czyżby?

— W rzeczy samej — powiedziałem zdecydowanie. — Liczył, że może zaszczyci nas pan swoją interpretacją ostatnich wydarzeń.

— O jakie ostatnie wydarzenia chodzi?

— Wolałbym nie wdawać się w tym momencie w szczegóły, panie Barnes. Jestem pewien, że pan to rozumie.

Uśmiechnął się i gdzieś w głębi jego ust błysnęło coś złotego.

— Ma pan jakieś związki z zaopatrzeniem, panie Solomon?

— Absolutnie nie, panie Barnes.

Spróbowałem wzbudzić odrobinę jego współczucia.

— Żona nie ufa mi w tych sprawach nawet na tyle, aby wysłać mnie samego do supermarketu.

Uśmiech przygasł mu na twarzy. W kręgach, w których poruszał się Russell R Barnes, małżeństwo uznawano za sprawę, którą przyzwoity żołnierz zajmuje się w zaciszu domowym. Jeżeli w ogóle się zajmuje.

Telefon na biurku zabrzęczał delikatnie. Poderwał słuchawkę do ucha.

— Barnes.

Wziął do ręki wieczne pióro i bawił się nim, słuchając. Kilka razy przytaknął, po czym się rozłączył. Nie odrywał wzroku od pióra i wyglądało na to, że przyszła moja kolej, aby coś powiedzieć.

— Myślę, że mogę jednakże powiedzieć, iż niepokoi nas sprawa bezpieczeństwa — zrobiłem pauzę, aby podkreślić eufemizm — dwojga obywateli amerykańskich zamieszkałych obecnie na ziemi brytyjskiej. Noszą nazwisko Woolf. Pan ONeal zastanawia się, czy posiada pan jakieś informacje, które mogłyby pomóc ministerstwu w zapewnieniu im stałej ochrony.

Skrzyżował ręce na piersi i usiadł z powrotem na krześle.

— Niech mnie diabli wezmą!

— Sir?

— Mówią, że jeżeli człowiek odpowiednio długo będzie siedział w jednym miejscu, będzie świadkiem wszystkich możliwych zdarzeń.

Starałem się wyglądać na zdezorientowanego.

— Ogromnie mi przykro, panie Barnes, ale obawiam się, że nie nadążam.

— Już dawno nikt mnie nie zmusił do wysłuchania tylu bredni naraz.