Każde martwe marzenie

Luwo-asw-No­da­res po­słał Suce sze­ro­ki uśmiech.

— Ja nie po­da­ję nie­istot­nych in­for­ma­cji, hra­bi­no. Oczy­wi­ście to wszyst­ko tyl­ko spe­ku­la­cje, wie­le jed­nak wska­zu­je na to, że na se-koh­landz­kich ha­kach, na polu krwa­wej bi­twy, w to­wa­rzy­stwie ple­mien­nych du­chów Sah­ren­dey i se­tek, a póź­niej ty­się­cy dusz prze­mo­cą wy­dar­tych z ciał, za­wi­sło dziec­ko zdol­ne się­gać po Moc. Jak po­wie­dzia­łem, jej ta­lent wcze­śniej się nie ujaw­nił, lecz to nie ma zna­cze­nia. Wszy­scy wie­my, że cza­sem ta­lent do po­słu­gi­wa­nia się ma­gią bu­dzi się gwał­tow­nie, w mgnie­niu oka, czę­sto w trak­cie ja­kichś in­ten­syw­nych prze­żyć. Du­chy przy­szły do niej, za­cie­ka­wio­ne, za­gnie­wa­ne albo szu­ka­ją­ce no­we­go cia­ła. A ona, co­raz bliż­sza śmier­ci, za­czę­ła się na nie otwie­rać. Za­pew­ne wi­dzia­ła coś, co uzna­ła za ma­ja­ki, po­czą­tek obłę­du, może na­wet pró­bo­wa­ła z tymi du­cha­mi roz­ma­wiać… Nie wiem. Wiem jed­nak, że cały pro­ces zo­stał prze­rwa­ny przez od­dział Gór­skiej Stra­ży pod do­wódz­twem po­rucz­ni­ka Ken­ne­tha-Lyw-Da­ra­wy­ta z Szó­stej Kom­pa­nii Szó­ste­go Puł­ku z Be­len­den. Jed­nej z tych, któ­re na proś­bę do­wódz­twa Re­gi­men­tu Wschod­nie­go wy­sła­no w Ole­ka­dy w celu wspar­cia tam­tej­szych od­dzia­łów.

Eu­se­we­nia zmru­ży­ła oczy.

— To ta sama kom­pa­nia, któ­ra prze­pro­wa­dzi­ła Ver­dan­no przez góry?

— Oczy­wi­ście, że nie. Wo­za­cy Ver­dan­no zbun­to­wa­li się i sami zna­leź­li przej­ście, a na­sza kom­pa­nia w sile kil­ku­dzie­się­ciu żoł­nie­rzy nie mia­ła szans, by ich po­wstrzy­mać.

Ostat­nie dwa zda­nia zo­sta­ły wy­po­wie­dzia­ne tak pro­tek­cjo­nal­nym to­nem, że da­ło­by się nimi upo­ko­rzyć po­ło­wę śred­niej wiel­ko­ści mia­sta. Ale Pierw­sza wśród im­pe­rial­nych Oga­rów nie dała się spro­wo­ko­wać.

— Czy­li to oni. Ci sami, któ­rzy od­da­li w ręce Szczu­rów… na­zy­waj­my ją da­lej La­iwą-son-Ba­ren, bliź­niacz­kę ta­jem­ni­czej nie­wol­ni­cy, dzię­ki któ­rej Yawe­nyr od­zy­skał siły i mógł po­pro­wa­dzić woj­ska prze­ciw Wo­za­kom. A my nie mo­że­my tej ko­bie­ty prze­słu­chać.

Gen­trell pra­wie się uśmiech­nął. Suka ni­g­dy nie od­pusz­cza­ła. Ni­g­dy.

Luwo po­twier­dził.

— Tak. Tę samą oso­bę, zwią­za­ną w ja­kiś spo­sób z chłop­cem, któ­ry zgod­nie z ze­zna­nia­mi straż­ni­ków po­siadł umie­jęt­ność prze­cho­dze­nia mię­dzy na­szym świa­tem a Mro­kiem. Po­dob­nie zresz­tą jak grup­ki dziw­nych za­bój­ców od­po­wie­dzial­nych za mor­dy w Ole­ka­dach. To rów­nież wie­my z ze­znań po­rucz­ni­ka Szó­stej Kom­pa­nii i jego lu­dzi, a trak­tu­je­my te in­for­ma­cje, wraz z da­ny­mi po­zy­ska­ny­mi od fał­szy­wej hra­bian­ki i kil­ku in­nych osób, jako wy­jąt­ko­wo wia­ry­god­ne. Nie­ste­ty do­wódz­two Gór­skiej Stra­ży od­mó­wi­ło prze­ka­za­nia nam tych żoł­nie­rzy na sta­łe. A roz­ka­zy jego wy­so­ko­ści w spra­wie ar­mii są ja­sne.

— I ta­kie po­zo­sta­ną. Ta kom­pa­nia jest dość sław­na, a wy nie bę­dzie­cie ro­bić ni­cze­go, co może osła­bić lo­jal­ność żoł­nie­rzy. Zwłasz­cza We­ssyr­czy­ków. A tak mię­dzy nami mó­wiąc, dro­ga hra­bi­no — ce­sarz wstał ener­gicz­nie z krze­sła i mimo iż wca­le nie na­le­żał do wy­so­kich męż­czyzn, w kom­na­cie zro­bi­ło się na­gle jak­by cia­sno — czy nie rzu­ca­ją ci się w oczy pew­ne pra­wi­dło­wo­ści? Po­cho­dzą­cy z in­ne­go miej­sca Wszech­rze­czy za­bój­cy z Ole­ka­dów, któ­rych coś łą­czy­ło z za­gad­ko­wą hra­bian­ką, któ­rej sio­stra bliź­niacz­ka le­czy­ła sa­me­go Yawe­ny­ra. Ta­jem­ni­czy chło­piec, mo­gą­cy otwie­rać przej­ście w Mrok, rów­nież zwią­za­ny z tą La­iwą, o któ­rym wie­my tyl­ko, że wal­czył i za­bi­jał mor­der­ców z gór. I któ­ry opie­ko­wał się Key’lą Ka­le­venh, choć na li­tość Wiel­kiej Pani, nie mamy po­ję­cia, ja­kim cu­dem się z nią zwią­zał.