Każde martwe marzenie

Wła­ści­wie to roz­ma­wia­li twa­rzą w twarz dwa mie­sią­ce temu, gdy Pierw­szy oma­wiał z nim moż­li­wą kam­pa­nię prze­ciw Pon­kee-Laa, ale Gen­trell wie­dział, że owo roz­tar­gnie­nie to tyl­ko ele­ment gier­ki na uży­tek Suki.

Od­no­to­wał też, że szef Szczu­rów nie oka­zał zdzi­wie­nia na wi­dok po­sadz­ki po­kry­tej Sza­leń­stwem Em­bre­la. Wie­dział o tym, czy też uwa­żał to za nie­istot­ny szcze­gół? To jed­nak nie było naj­waż­niej­sze. Ce­sarz wspo­mniał o asw-No­da­re­sie – i ten w kil­ka chwil sta­je w drzwiach. Czy to było za­pla­no­wa­ne? Na do­da­tek to stwier­dze­nie – je­śli Pierw­szy się nie myli? W czym?

— Zdej­mij to z twa­rzy, Luwo. Wy­glą­dasz głu­pio.

— Na­praw­dę, Wa­sza Wy­so­kość? — Szkła zo­sta­ły za­wi­nię­te w chust­kę i zni­kły gdzieś za pa­zu­chą Szczu­ra. — To ma po­pra­wiać wzrok sta­rym lu­dziom. Taka pro­sta sztucz­ka na­uko­wa za­miast kosz­tow­nej ku­ra­cji ma­gią, któ­ra nie za­wsze dzia­ła, mie­wa skut­ki ubocz­ne i na któ­rą nie­wie­lu stać. Zdu­mie­wa­ją­ce jest to, że inne szkła po­ma­ga­ją tym, któ­rzy wi­dzą źle z bli­ska, a zu­peł­nie inne tym, któ­rzy wi­dzą kiep­sko z da­le­ka.

Fa­scy­na­cja na­uką, pro­ble­ma­mi in­ży­nie­ryj­ny­mi i me­cha­nicz­ny­mi za­baw­ka­mi była jed­ną z nie­wie­lu sła­bo­ści Pierw­sze­go Szczu­ra. Je­że­li o sła­bość moż­na oskar­żyć ko­goś, kto ob­ser­wu­jąc pra­cę dźwi­gu na bu­do­wie, kon­stru­uje bez­dź­więcz­ny me­cha­nizm na­cią­gu ku­szy, któ­ry na­wet dziec­ko ob­słu­ży jed­ną ręką. Dru­ży­ny za­bój­ców Szczu­rzej Nory na­zy­wa­ły to ulep­sze­nie „lu­war­kiem”.

Eu­se­we­nia przy­glą­da­ła się Pierw­sze­mu z tą szcze­gól­ną miną, z jaką ko­bie­ty pa­trzą na męż­czyzn za­nu­dza­ją­cych je w trak­cie przy­ję­cia opo­wie­ścia­mi o swo­ich suk­ce­sach na po­lo­wa­niach. Gen­trell nie dał się na­brać. Ona była w tym sa­mym stop­niu zde­gu­sto­wa­na, w ja­kim Luwo-asw-No­da­res nie­zręcz­ny. Obo­je tak bar­dzo sta­ra­li się ukry­wać swo­je praw­dzi­we twa­rze, że gdy­by uj­rze­li się w lu­strze bez ma­ski, chy­ba wrza­snę­li­by z prze­ra­że­nia.

Ce­sarz jed­nak ra­czył się za­in­te­re­so­wać. A może po pro­stu do­brze wie­dział, że Pierw­szy nie robi ni­cze­go bez po­wo­du.

— In­te­re­su­ją­ca ta two­ja za­baw­ka. Prak­tycz­na?

— Cech szli­fie­rzy od­niósł już spo­re suk­ce­sy w pro­duk­cji tych szkieł. I mimo że sprze­da­je je dość dro­go, za­in­te­re­so­wa­nie jest duże. Na­wet śred­nio za­moż­ny rze­mieśl­nik za­pła­ci spo­ro, by móc do­brze wi­dzieć i wciąż pra­co­wać… — na­czel­nik Nory za­wie­sił głos.

Kre­gan-ber-Ar­lens spoj­rzał na wy­brzu­sze­nie za pa­sem Szczu­ra.

— Nowy po­da­tek?

Nie ma to jak zna­leźć rzecz, któ­ra sta­nie się lu­dziom na tyle nie­zbęd­na, że wkrót­ce nie będą mo­gli się bez niej obejść.

— Nie­wiel­ki. Może dzie­sią­ta część ceny, na po­czą­tek. Na szli­fie­rzy. I może nie od razu, do­pie­ro za kil­ka lat, gdy cech wpra­wi się w pro­duk­cji tych szkieł, a lu­dzie będą chcie­li ku­po­wać ich wię­cej. Po­le­cam tę in­for­ma­cję uwa­dze Wa­szej Wy­so­ko­ści.

Ce­sarz po­tak­nął nie­dba­le, a Gen­trell mógł bez tru­du wy­obra­zić so­bie wiel­ką księ­gę w jego gło­wie, w któ­rej po­ja­wi­ła się od­po­wied­nia no­tat­ka z ad­no­ta­cją „waż­ne, zaj­rzeć za pięć lat”. Skur­czy­byk, ni­cze­go nie za­po­mi­nał.

— Wróć­my do rze­czy. — Im­pe­ra­tor usiadł swo­bod­nie na krze­śle, za­ło­żył nogę na nogę. — Key’la Ka­le­venh, hra­bio. Co o niej wie­my?

— No tak, Key’la. Naj­młod­sza w ro­dzi­nie. Cór­ka And’ewer­sa Ka­le­ven­ha, ko­wa­la z Li­th­rew. To ta­kie małe mia­stecz­ko oko­ło dwu­dzie­stu mil od Amer­thy, ty­siąc pięć­set do dwóch ty­się­cy dusz, za­le­ży, ilu pa­ste­rzy i człon­ków wol­nych cza­ar­da­nów za­trzy­mu­je się tam zi­mo­wać. Na po­łu­dnie od mia­stecz­ka znaj­du­je się Uro­czy­sko, nie­du­że, bez na­zwy, prze­waż­nie nie­ak­tyw­ne i…

— Do rze­czy — Eu­se­we­nia prze­rwa­ła mu w pół sło­wa, nie­cier­pli­wie. — Nie mu­si­my wie­dzieć, ja­kie by­dło ho­du­ją w tam­tej­szej oko­li­cy?

— Sah­ryj­skie dłu­go­ro­gie i ni­zin­ne z Olwe. Obie rasy do­brze zno­szą cięż­kie zimy i mogą dłu­go prze­trwać na­wet na kiep­skiej pa­szy, choć nie dają tyle mle­ka co pół­noc­ne by­dło brą­zo­we czy tyle mię­sa co asu­wer. Asu­wer­skie byki ważą po trzy ty­sią­ce fun­tów. Ale wschod­nie by­dło lubi wę­drów­ki, więc ide­al­nie na­da­je się do wy­pa­su na Ste­pach. Zresz­tą, sah­ryj­skie prze­ję­li­śmy wła­śnie od ko­czow­ni­ków. — Luwo-asw-No­da­res wy­trzy­mał wście­kłe spoj­rze­nie Suki z taką miną, jak­by sama pro­si­ła go o ten wy­kład. — A stwier­dze­nie na­czel­nicz­ki Psiar­ni, że nie musi cze­goś wie­dzieć, bu­dzi mój naj­więk­szy nie­po­kój. Ogar, któ­ry stra­cił za­in­te­re­so­wa­nie po­dej­mo­wa­niem tro­pów, po­wi­nien prze­stać cha­dzać na po­lo­wa­nia.