Trzej muszkieterowie

— Brawo, Atosie! Szlachetne serce, to do niego podobne — szepnął d’Artagnan. — A co uczynili tamci?

— Czterech uprowadziło go, ale nie wiem gdzie, do Bastylii czy do Fort-l’Évêque[*]; dwaj zostali z tymi w czarnych sukniach, którzy przetrząsnęli wszystko i zabrali wszystkie papiery. Jeszcze dwaj stali przez cały czas na straży przy bramie; kiedy wszystko było skończone, odeszli zostawiając dom pusty i otwarty.

— A Portos i Aramis?

— Nie znalazłem ich, nie przyszli dotąd.

— Ale mogą przyjść w każdej chwili, skoro powiedziałeś im, że na nich czekam?

— Tak, panie.

— Dobrze. Nie ruszaj się stąd. Jeśli przyjdą, opowiedz im o tym, co się stało, i niechaj czekają na mnie w gospodzie “Pod Szyszką”; tu byłoby niebezpiecznie, może dom jest śledzony. Biegnę do pana de Tréville, by opowiedzieć mu o wszystkim i wrócę do nich.

— Dobrze panie — rzekł Planchet.

— Ale ty zostaniesz w domu, nie będziesz się bał! — rzekł d’Artagnan zawracając, by dodać odwagi służącemu.

— Niech pan będzie spokojny — rzekł Planchet — nie zna mnie pan jeszcze; jestem odważny, kiedy już raz zacznę, najważniejszy początek; zresztą jestem Pikardyjczyk.

— Więc postanowione — rzekł d’Artagnan — raczej dasz się zabić, niż opuścisz swój posterunek.

— Tak, panie, i nie ma takiej rzeczy, której bym nie zrobił, by dowieść, że jestem do pana przywiązany.

— Pięknie — rzekł do siebie d’Artagnan — zdaje się, że metoda, którą zastosowałem wobec tego chłopca, jest dobra. Skorzystam z niej jeszcze przy okazji.

I z największą szybkością, na jaką stać było jego nogi, nieco już zmęczone marszami, skierował się na ulicę Vieux-Colombier.

Pana de Tréville nie było w pałacu; jego kompania pełniła służbę w Luwrze, kapitan był tam również.

Trzeba było dotrzeć do pana de Tréville i uprzedzić go o tym, co zaszło. D’Artagnan postanowił dostać się do Luwru. Mundur gwardzisty z kompanii pana des Essarts mógł zastąpić mu przepustkę.

Ruszył więc ulicą Petits-Augustins[*] i zszedł na wybrzeże, by przejść przez Pont-Neuf[*]... Miał zamiar przeprawić się promem, ale znalazłszy się nad brzegiem rzeki, włożył machinalnie rękę do kieszeni i stwierdził, że nie ma czym zapłacić.

Kiedy znalazł się na ulicy Guénégaud[*], ujrzał, jak z ulicy Dauphine wychodzą dwie osoby, których wygląd zwrócił jego uwagę.

Byli to mężczyzna i kobieta.

Kobieta przypominała postacią panią Bonacieux, mężczyzna był łudząco podobny do Aramisa. Co więcej, kobieta miała na sobie czarny płaszcz, który d’Artagnanowi rysował się wciąż jeszcze w pamięci na tle okiennicy przy ulicy Vaugirard i bramy przy ulicy La Harpe.

Co więcej, mężczyzna był w mundurze muszkietera.

Kobieta miała kaptur spuszczony na oczy, mężczyzna trzymał chustkę przy twarzy; jak z tego widać, oboje nie chcieli być rozpoznani.

Weszli na most. Była to droga d’Artagnana, który udawał się do Luwru, ruszył więc za nimi.

D’Artagnan nie zrobił jeszcze dwudziestu kroków, kiedy powziął przekonanie, że kobieta jest panią Bonacieux, a mężczyzna Aramisem.

W tej samej chwili poczuł, jak w sercu jego budzą się na nowo podejrzenia.

Był podwójnie zdradzony — przez przyjaciela i przez kobietę, którą kochał już jak kochankę. Pani Bonacieux przysięgła mu na wszystkie świętości, że nie zna Aramisa, a w kwadrans po tych przysięgach szła z nim pod ramię.

D’Artagnan nie pomyślał wcale o tym, że zna wdzięczną kramarkę dopiero od trzech godzin, że winna mu jest tylko nieco wdzięczności za to, że uwolnił ją od ludzi w czarnych sukniach, którzy chcieli ją uprowadzić, i że nic mu nie przyrzekała. Uważał się za kochanka znieważonego, zdradzonego, oszukanego, okpionego. Z wściekłości krew uderzyła mu do twarzy; postanowił wszystko wyjaśnić.

Młoda kobieta i młody człowiek zauważyli, że ktoś za nimi idzie, i przyśpieszyli kroku. D’Artagnan wyprzedził ich, po czym zawrócił w chwili, kiedy znajdowali się właśnie przed Samaritaine oświetloną latarnią, której odblask padał na tę część mostu.

D’Artagnan zatrzymał się przed nimi; oni również stanęli.

— Czego pan sobie życzy? — zapytał muszkieter cofając się o krok. Słowa te powiedział z cudzoziemskim akcentem, co przekonało d’Artagnana, że omylił się przynajmniej po części.

— To nie Aramis! — zawołał.

— Nie, panie, nie jestem Aramisem i z twego okrzyku widzę, że wziąłeś mnie za kogo innego, więc przebaczam ci.

— Pan mi przebacza! — zawołał d’Artagnan.

— Tak — odparł nieznajomy. — Pozwól mi zatem odejść, skoro nie o mnie ci chodzi.

— W samej rzeczy — powiedział d’Artagnan — nie o pana mi chodzi, natomiast mam słówko do pani.