Trzej muszkieterowie

— Ale co będzie ze mną przez ten czas?

— Czy nie zna pani kogoś, do kogo mógłby przyjść po ciebie pan de La Porte?

— Nie, nie chcę zawierzyć nikomu.

— Zaraz — rzekł d’Artagnan — jesteśmy przy domu Atosa. Tak, to tutaj.

— Któż to jest Atos?

— Jeden z moich przyjaciół.

— A jeśli jest w domu i mnie zobaczy?

— Nie ma go, a ja zabiorę klucz, kiedy pani będzie już w mieszkaniu.

— Ale on wróci przecież?

— Nie wróci; zresztą powiedzą mu, że przyprowadziłem kobietę i że ta kobieta jest w jego mieszkaniu.

— Ale to mnie skompromituje, czy pomyślałeś pan o tym?

— Cóż to panią obchodzi? Nikt pani tu nie zna; zresztą jesteśmy w takim położeniu, że możemy nie zważać na konwenanse!

— Idźmy zatem do pańskiego przyjaciela. Gdzie mieszka?

— Przy ulicy Férou, dwa kroki stąd.

— Chodźmy.

Poszli. Jak to przewidział d’Artagnan, Atosa nie było w domu. Wziął więc klucz, który dawano mu zazwyczaj jako przyjacielowi Atosa, wszedł na górę i wprowadził panią Bonacieux do małego mieszkania, które już opisaliśmy.

— Jesteś tu pani u siebie — powiedział. — Zamknij drzwi od wewnątrz i nie otwieraj nikomu, chyba że ktoś zapuka tak — zapukał trzykrotnie: po dwóch mocnych i szybko po sobie następujących uderzeniach trzecie było słabsze i lżejsze.

— Dobrze — rzekła pani Bonacieux — teraz ja dam panu wskazówki.

— Słucham.

— Pójdziesz do Luwru i przy wejściu prowadzącym od ulicy de l’Échelle[*] wezwiesz Germaina[*].

— Tak jest. Co dalej?

— Zapyta pana, czego chcesz, powiesz mu te dwa słowa: Tours[*] i Bruksela. Wówczas będzie na twoje rozkazy.

— Cóż mam mu rozkazać?

— By udał się do pana de La Porte, pokojowca królowej.

— A kiedy go znajdzie i pan de La Porte się zjawi?

— Przyślesz go do mnie.

— Doskonale, ale gdzie i jak panią zobaczę?

— Zależy panu na tym, by mnie zobaczyć?

— Oczywiście.

— To już mnie pozostaw.

— Liczę na pani słowo.

— Możesz na nie liczyć. 

D’Artagnan skłonił się pani Bonacieux, obejmując spojrzeniem pełnym miłosnego ognia jej uroczą drobną postać, i kiedy schodził ze schodów, usłyszał, jak przekręcała dwukrotnie klucz w zamku. W mgnieniu oka był w Luwrze. Kiedy podchodził do bramy od strony ulicy de l’Échelle, biła dziesiąta. Wszystkie opisane przez nas wypadki rozegrały się w ciągu pół godziny.

Wszystko poszło tak, jak zapowiedziała pani Bonacieux. Na umówione hasło Germain się skłonił; w dziesięć minut potem La Porte był w loży odźwiernego. W krótkich słowach d’Artagnan poinformował go, gdzie znajduje się pani Bonacieux. La Porte dwukrotnie upewnił się o adresie i wybiegł. Zaledwie jednak zrobił dziesięć kroków, zawrócił z powrotem.

— Młodzieńcze — rzekł do d’Artagnana — dam ci radę.

— Jaką?

— Może się zdarzyć, że to, co zaszło, narazi cię na nieprzyjemności.

— Tak pan sądzi?

— Tak, Czy masz jakiegoś przyjaciela, którego zegar się spóźnia?

— Cóż dalej?

— Odwiedź go, by mógł zaświadczyć, że byłeś u niego z wizytą o wpół do dziesiątej. W sądownictwie nazywa się to alibi.

D’Artagnan uznał, że rada jest przezorna, wziął nogi za pas i popędził do pana de Tréville; ale zamiast udać się wraz z wszystkimi do salonu, poprosił, by wpuszczono go do gabinetu kapitana. Ponieważ d’Artagnan był częstym gościem w pałacu, nie robiono mu żadnych trudności i uprzedzono pana de Tréville, że jego młody ziomek prosi o posłuchanie w ważnej sprawie. W pięć minut potem pan de Tréville pytał d’Artagnana, czym mógłby mu służyć i czemu zawdzięcza wizytę o tak późnej porze.

— Zechce mi pan wybaczyć — rzekł d’Artagnan, który skorzystał z chwili, kiedy był sam, i przesunął wskazówkę zegara o trzy kwadranse wstecz — myślałem, że skoro jest dopiero dziewiąta dwadzieścia pięć, mogę jeszcze zjawić się u pana.

— Dziewiąta dwadzieścia pięć! — zawołał pan de Tréville spoglądając na zegar. — Ależ to niemożliwe!

— Zechciej pan spojrzeć na zegar — rzekł d’Artagnan.

— Rzeczywiście — powiedział pan de Tréville — myślałem, że jest już później. Ale czego sobie pan życzysz?

Wówczas d’Artagnan opowiedział panu de Tréville długą historię na temat królowej. Wyłożył mu obawy co do osoby Jej Królewskiej Mości; opowiedział, co słyszał o projektach kardynała względem Buckinghama — a wszystko z wielkim spokojem i pewnością siebie, które zwiodły pana de Tréville, tym bardziej że on sam, jak to powiedzieliśmy, zauważył, że coś zaszło między kardynałem, królem i królową.

Gdy wydzwoniła dziesiąta, d’Artagnan opuścił pana de Tréville, który podziękował za wiadomości i polecił mu, by zawsze miał na sercu służbę królowi i królowej, za czym wrócił do salonu. Ale na dole d’Artagnan przypomniał sobie, że zapomniał laski, wrócił więc szybko, wszedł do gabinetu, jednym ruchem palca ustawił wskazówkę na właściwym miejscu, by nie można było zauważyć, że została uprzednio przesunięta; spokojny teraz, że ma świadka i alibi, zszedł ze schodów i wkrótce znalazł się na ulicy.