De Cock en een strop voor Bobby
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #1
- Год: 2004
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0614-9
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een strop voor Bobby». Краткое содержание книги:
In die paar maanden Versteegh, dat ik nu bij de recherche ben, heb ik te veel meegemaakt. Ik bedoel, te veel om te verwerken. Ik wist het niet meer. Ik wist niet meer wat goed was of slecht. Ik hield het niet meer uit elkaar. Ik kon niet meer denken. Ik had alleen mijn gevoel en dat gevoel zei mij dat Van der Kerk niet gestraft mocht worden. Ik heb dat niet beredeneerd. Ik heb slechts gedaan.’
Ik knikte.
‘En toen kwam je dus op het idee om er een zelfmoord van te maken.’
‘Ja,’ zuchtte hij, ‘het moest op een zelfmoord lijken. Ik had eens iets gelezen over een wurging die met een zelfmoord door middel van ophanging was gecamoufleerd. Ik wist op welke manier dat toen was uitgekomen en die fout zou ik dus kunnen vermijden. Zonder Van der Kerk iets te vragen trok ik een koord van het gordijn en begon een strop te maken. Van der Kerk wilde mij eerst niet helpen, maar ik wist hem om te praten. Ik zei hem dat het op een zelfmoord zou lijken en dat dan niemand erachter zou komen wat hij gedaan had.
We legden de strop om Bobby’s nek en sleepten hem naar de deur van de wc. Ik sloeg het koord over de bovenkant van de halfgeopende deur en terwijl Van der Kerk het lichaam van Bobby aan de ene kant van de deur opduwde en steunde, hees ik hem aan de andere kant aan het koord omhoog. Toen ik meende dat hij hoog genoeg hing, maakte ik het koord aan de kleerhaak vast. In de kamer vond ik een houten krukje. Ik duwde het om en schoof het onder de voeten van Bobby.’ ‘De fout,’ onderbrak ik hem.
Geert knikte.
‘Ik heb ook niet zoveel ervaring,’ zei hij verontschuldigend. ‘Beter van niet,’ antwoordde ik. ‘Maar ga verder.’
‘Ik herinnerde mij, dat jij bij het onderzoek naar de zelfmoord van Mientje naar de sleutel van haar kamer had gezocht. Ik begreep dat de situatie uiterst duidelijk moest zijn, wilde men aan zelfmoord geloven. Daarom kwam ik op het idee van het afsluiten van de kamer door middel van het trucje.’
‘Het was je ook bijna gelukt,’ zei ik. ‘De Wilde gelooft nog steeds dat het een zelfmoord is.’
Geert glimlachte flauwtjes.
‘Ik wist toch niet dat jij je ermee zou gaan bemoeien.’
‘Dat was toeval. Dat weet je.’
Geert knikte peinzend.
‘Bobby had die avond over belangstelling niet te klagen,’ zei hij. ‘Als Van der Kerk hem niet van kant had gemaakt, dan had jij het gedaan.’
‘Ja Geert, ik was het echt van plan.’
Hij nam het potlood weer in zijn handen en speelde er mee. ‘Eén ding is mij nog niet duidelijk,’ zei hij. ‘Hoe kwam je ertoe om mij te verdenken?’
‘De schakelaar,’ zei ik.
Geert keek mij niet-begrijpend aan.
‘De schakelaar?’ zei hij. ‘Wat heeft een schakelaar ermee te maken?’
‘Je was ook nog niet uitverteld. Wat hebben jullie gedaan, nadat jij die deur op zo’n ingenieuze wijze had gesloten?’
Geert haalde zijn schouders op.
‘We hebben niets meer gedaan. We zijn gewoon weggegaan.’ ‘Nee Geert, na het sluiten van de deur heb je nog iets gedaan, waardoor ik op het idee kwam dat jij er iets mee te maken had. Als je het vergeten bent, dan zal ik het je vertellen. Toen je de deur achter je dicht had, bemerkte je dat het licht in de gang nog brandde.’
‘Je hebt gelijk,’ antwoordde Geert. ‘Ik vroeg aan Van der Kerk hoe de situatie was toen hij kwam, dus voordat hij Bobby had gedood. In de kamer hadden wij alles al teruggebracht in de oorspronkelijke toestand. De sporen van de worsteling tussen Bobby en Van der Kerk hadden wij verwijderd. Toen wij in de gang waren en de deur al dicht was, zei Van der Kerk, dat bij zijn komst het licht in de gang niet brandde.’
‘Ja,’ viel Van der Kerk bij, ‘dat was zo. Kijk, ik was naar Bobby toe gegaan om met hem te praten. Ik had helemaal niet het plan om hem te vermoorden. Ik wilde alleen maar met hem praten over Mientje. Zomaar, een beetje praten. Hij had Mientje toch gekend. Ik had een paar zware dagen achter de rug, maar ik voelde geen haat meer. Ik geloof ook niet in een rechtvaardige wraak, zoals jij. Ik dacht, dat Bobby mij misschien nog wat kon vertellen over Mientje, dat ik nog niet wist. Maar Bobby wilde mij niet ontvangen. “Eruit,” zei hij. Hij hield de deur voor mij open en ontstak het licht in de gang. Hij gebruikte daarvoor een schakelaar, die in zijn kamer aan de deurstijl zat. Ik wist niet wat ik Bobby zeggen moest om hem duidelijk te maken, waarvoor ik kwam. Ik stond daar maar wat te schutteren. Bobby stond voor mij en had de kruk van de deur in zijn hand. Plotseling zei hij: “Och vent, sta toch niet zo te bazelen, ze was toch maar een rothoer.” Toen Versteegh, toen ben ik hem naar zijn keel gevlogen. Alles wat ik nog aan kracht in mij had, vloeide naar mijn handen. Mijn plotselinge aanval moet hem totaal hebben verrast. Hij heeft ook maar weinig tegenstand geboden.’
Van der Kerk borg zijn gezicht in zijn handen.
‘Het was verschrikkelijk,’ mompelde hij.
Geert en ik keken zwijgend toe. Ik was een moment bang dat hij weer in tranen zou uitbarsten, maar hij beheerste zich.
Toen hij zich weer voldoende had hersteld, zei ik tegen Geert: ‘Dus het licht in de gang brandde.’
‘Ja,’ antwoordde Geert. ‘Toen Van der Kerk mij vertelde dat het licht in de gang bij zijn komst niet brandde, had ik de deur al dicht. Ik kon dus niet meer dezelfde schakelaar gebruiken om het uit te doen. Plotseling herinnerde ik mij dat er nóg een schakelaar was, namelijk de schakelaar bij de buitendeur. Ik heb toen met die schakelaar het licht in de gang uitgedaan.’
‘Dat wist ik,’ zei ik kalm.
‘Wist je dat?’
Ik knikte.
‘Ik kende namelijk de schakeling van het licht in de gang. Ik was er eens bij toeval achtergekomen. De man die het licht heeft aangelegd, moet een slecht vakman zijn geweest. Ik heb mij dat eens door een elektricien laten uitleggen. De schakeling in de gang had een zogenaamde hotelschakeling moeten zijn. Dan had men de beide schakelaars onafhankelijk van elkaar kunnen gebruiken. Dat was nu niet het geval. De schakelaars waren verkeerd aangesloten. Ze waren parallel geschakeld. Dat betekent, dat men de ene schakelaar slechts kon gebruiken, wanneer de andere stond ingeschakeld.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Kijk, Geert, Bobby wist hoe de schakeling van het licht in elkaar zat. Daarom zorgde hij er altijd voor, dat hij die schakelaar kon gebruiken die hij nodig had. Ik zal het je proberen uit te leggen. De stroomtoevoer kon door beide schakelaars worden onderbroken. Alleen wanneer beide schakelaars stonden ingeschakeld, ging het licht branden.
Wanneer Bobby niet thuis was, stond de schakelaar in zijn kamer in en de schakelaar bij de buitendeur uit; kwam hij thuis, dan draaide hij de schakelaar bij de buitendeur op in en het licht in de gang ging branden, omdat dan beide schakelaars in stonden. Wanneer hij eenmaal in zijn kamer was, deed hij het licht weer uit door de schakelaar in zijn kamer te gebruiken. Wanneer ik wilde weten of Bobby thuis was, dan keek ik of zijn wagen op de gracht stond. Maar ik had ook nog een tweede controle. Ik probeerde eenvoudig de schakelaar bij de buitendeur. Ging het licht in de gang branden dan was hij uit, ging het niet branden dan was hij thuis. Het was heel simpel.
Toen ik die bewuste avond met De Wilde een onderzoek instelde, bemerkte ik dat de schakelaar bij de buitendeur uit stond en dat terwijl Bobby in zijn eigen kamer aan een koord bengelde. Dat klopte niet. Iemand moest de schakelaar aan de buitendeur hebben gebruikt. Die schakelaar was niet zo gemakkelijk te vinden. Men moest wel weten waar hij zat. En jij Geert, jij wist dat. Ik had hem je zelf aangewezen.’ ‘Zo,’ zei Geert, ‘dus daarom kwam jij op de gedachte dat ik het was geweest.’